ไม่ว่าจะฟังน้ำเสียง พล.อ.ประวิตร วงษ์สุวรรณ ไม่ว่าจะฟังน้ำเสียง พล.อ.เฉลิมชัย สิทธิสาท ต่อกรณี”ธรรมกาย”
มากด้วยความสุขุม มากด้วยความระมัดระวัง
“ทหารอยู่ภายนอก ไม่เข้าไปเกี่ยวข้อง แต่ทหารจะดูแลเพื่อไม่ให้เกิดเหตุ”
นั่นหมายความว่าแยก “หลัก” กำหนด”รอง”
ความหมายก็คือ หน่วยงานที่รับผิดชอบเรื่องนี้คือ กรมสอบสวนคดีพิเศษ กระทรวงยุติธรรม
แม้กระทั่ง “ตำรวจ” ก็อยู่ในลักษณะ “สนับสนุน”
ฉะนั้น การเข้าไปของทหารจาก กองพลทหารปืนใหญ่ต่อสู้อากาศยาน การเข้าไปของทหารจากกองพลทหารราบที่ 2 มหาดเล็กรักษาพระองค์ รวมถึงการเข้าไปของทหารจากกองพล ทหารราบที่ 9
ยิ่งอยู่ “วงนอก” มากยิ่งกว่าการเข้าไปของตำรวจจากบช.ภาค 1 และบช.ภาค 7 ตลอดจน บก.อคฝ. บช.น.เสียอีก
เหมือนกับเป็นการแจ้งต่อ “สังคม”
ท่าทีของ พล.อ.ประวิตร วงษ์สุวรรณ ท่าทีของ พล.อ.เฉลิมชัย สิทธิสาท จึงสำคัญ
สำคัญและสะท้อนสภาพอัน”ละเอียดอ่อน”
คล้ายกับคำแถลงจะเป็นการสื่อสารไปยัง “สังคม” และโดยเฉพาะอย่างยิ่งต่อ “วัดพระธรรมกาย”
แสดง”โครงสร้าง”ของ”แผน”ปฏิบัติการ
แต่ในความเป็นจริงเท่ากับเป็นการย้ำเตือนต่อ “กำลังพล” ที่เข้าร่วมในยุทธการครั้งนี้ทุกส่วน
แม้ว่าโดยคำสั่งตาม “มาตรา 44” จะนำไปสู่มาตรการพิเศษและเหยียบเข้าไปสู่พรมแดน”การทหาร”แล้วอย่างสมบูรณ์
แต่ต้องสำเหนียกต่อสำนึกทาง “การเมือง”
ทั้งมิได้เป็น “การเมือง” อย่างธรรมดา หากแต่ยังเป็นการเมือง อันแนบแน่นอยู่กับพรมแดนในทาง “ศาสนา”
“ศาสนา” อันมี “ความศรัทธา” เป็นรากฐานสำคัญ
หากมองจากทิศทางของปฏิบัติการตามหมายค้น 2 ครั้งที่กระทำในปี 2559 ก็จำเป็นต้องศึกษาและสรุปเพื่อเป็นบทเรียน
ครั้งที่ 1 เมื่อเดือนมิถุนายน
ครั้งที่ 2 เมื่อเดือนธันวาคม
ทั้งๆที่ในตอนนั้นยังอยู่ในห้วงเวลาของการเจรจาต่อรองซึ่งมาตรการทาง”การเมือง”มีความจำเป็น
แต่หากดูจากขบวน”พยุหโยธา” มากด้วย “การทหาร”
การกำหนดเส้นแบ่งระหว่าง “ศาสนา” กับ “การเมือง” กับ”การทหาร”ไม่แจ่มชัดนี้เอง
นำไปสู่สถานการณ์ในแบบ “บานปลาย” มิได้บานปลายกระทั่งไม่มีใครตอบได้ว่า พระเทพญาณมหามุนี อยู่แห่งหนตำบลใดกันแน่ หากแต่บานปลายกระทั่งจำเป็นต้องนำเอา”มาตรา 44″มาเป็นเครื่องมือ
ท่าทีอันมาจาก พล.อ.ประวิตร วงษ์สุวรรณ ท่าทีอันมาจาก พล.อ.เฉลิมชัย สิทธิสาท จึงน่าศึกษา
เป็นท่าที “การเมือง” นำ “การทหาร”
