คอลัมน์ บทบรรณาธิการ
การปฏิบัติอย่างละมุนละม่อมของรัฐบาลต่อกลุ่มผู้ชุมนุมประท้วงคัดค้านการก่อสร้างโรงไฟฟ้าถ่านหินจังหวัดกระบี่ ที่หน้าทำเนียบรัฐบาลนั้น ด้านหนึ่งสมควรแก่การยกย่องเป็นอย่างยิ่ง
เพราะแสดงให้เห็นถึงความอดทนอดกลั้น การเปิดกว้างรับฟังข้อมูลและความเห็นที่แตกต่างไปจากข้อมูลและความเชื่อที่ภาครัฐหรือตนเองมีอยู่
อันส่งผลให้เหตุการณ์ไม่บานปลาย จากความขัดแย้งในเรื่องหลักการไปสู่ความขัดแย้งที่เป็นส่วนตัว และไม่ยืดเยื้อจนกระทั่งเกิดเหตุไม่ คาดฝันหรือการปะทะกันเมื่อการเผชิญหน้ายืดยาวไป
เป็นการตัดไฟแต่ต้นลม มิให้เกิดเหตุน้ำผึ้งหยดเดียว
แต่อย่างไรก็ดี ความอดทนอดกลั้นและการเปิดกว้างรับฟังเช่นนี้ จะเป็นที่น่านิยมยิ่งขึ้น และจะส่งผลดีต่อสังคมวงกว้างมากกว่า
หากรัฐบาลยึดถือเป็นแนวทางในการดำเนินการกับผู้ที่มีความเห็นหรือข้อมูลแตกต่างจากตนเองในทุกกลุ่ม
เพราะนอกจากจะทำให้เกิดบรรยากาศแห่งการ”ปรองดอง”ที่เป็นจริงในทางปฏิบัติขึ้นมาแล้ว ยังจะเป็นการแสดงให้เห็นว่าไม่มีการเลือกปฏิบัติหรือกระทำการแบบ “สองมาตรฐาน” หรือลูบหน้าปะจมูกขึ้นอีกด้วย
ดังที่รับรู้กันดีอยู่ว่า ปัจจัยที่ทำให้ความขัดแย้งแตกแยกในสังคมไทยขยายวงกว้างขึ้นในช่วงหลายปีที่ผ่านมา
ก็คือการใช้อำนาจและกฎหมายแบบสองมาตรฐานนี่เอง
ยิ่งในยามที่รัฐบาลประกาศแนวทางปรองดอง เพื่อที่จะนำพาสังคมไทยหลุดจากหล่ม ของความขัดแย้งแตกแยก และก้าวเดินไป ข้างหน้าให้ได้
ความอดทนอดกลั้นและการเปิดกว้างนั้นจำเป็น แต่การปฏิบัติที่มีมาตรฐานเดียว ไม่ทำให้เกิดความไม่เชื่อมั่นความระแวงต่อกันก็มีความจำเป็นไม่น้อยไปกว่ากัน
เพราะในสังคมที่มีความหลากหลาย ทั้งความคิดความเชื่อและความคาดหวังถึงอนาคตข้างหน้า การจะจำกัดไม่ให้เกิดความแตกต่างนั้นไม่มีทางเป็นไปได้
มีแต่จะต้องเรียนรู้ที่จะอยู่กับความแตกต่าง โดยความอดกลั้นอดทน
และด้วยความยุติธรรมที่ไม่มีสิทธิพิเศษสำหรับใครบางคนบางกลุ่ม
