ความตายของ นายอนวัช ธนเจริญณัฐ ณ คลองหลวง ปทุมธานี มีผลสะเทือน
ไม่ว่าเสียงจาก “คสช.” ไม่ว่าเสียงจาก”ธรรมกาย”
ล้วนแสดงความเสียใจ ล้วนแสดงความเศร้าสลดใจ
ขณะเดียวกัน ภายในความเสียใจ ภายในความเศร้าสลดใจนั้นได้ปรากฏบางความรู้สึกที่น่าเสียใจ ที่น่าเศร้าสลดใจ
เพราะเป็นเสียงแห่ง “ความสะใจ”
เป็นความสะใจที่ได้ย่ำยีต่อการตัดสินใจของ นายอนวัช ธนเจริญณัฐ
ด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย หยามหมิ่น
ทั้งๆที่ความสะใจนั้นอ้างว่าอยู่บนพื้นฐานของ “ชาวพุทธ” อ้างว่าต้องการ “ปฏิรูป” พระพุทธศาสนา
เหมือนความสะใจเมื่อเดือนตุลาคม 2519
ต่อการจับคนไทยขึ้น “แขวนคอ” ต่อการจับคนไทย “นั่งยาง” และเผา
เกิดขึ้นแล้วในประเทศไทย “เมืองพุทธ”
การ์ตูนของ อรุณ วัชระสวัสดิ์ ในหน้า 3 หนังสือพิมพ์”มติชน”ฉบับประจำวันจันทร์ที่ 27 กุมภาพันธ์ เปรียบเทียบ
ประเทศไทย 4.0 กับ ประเทศไทย ม.44
พร้อมกับเสนอคำถามอันแหลมคมยิ่งว่า “เรามาถึงจุดนี้ได้ยังไง”
คมคาย
ถามว่าเป็นผลสะเทื้อนจากความเสื่อมทรุด ตกต่ำ ของพระพุทธศาสนา อย่างนั้นหรือ
อาจใช่
ขณะเดียวกัน ในที่สุด ความเสื่อมทรุด ตกต่ำ นั้นก็สะท้อนออกผ่าน “คนไทย”
คนไทยเมื่อเดือนตุลาคม 2519
ยิ่งกว่านั้น ยังเป็นคนไทยในเดือนกุมภาพันธ์ 2560
ความจริง ความขัดแย้ง การแตกแยกในทางความคิดกระทั่งแสดง ออกในทางการเมือง
ดำรงอยู่ในสังคมประเทศไทยอย่างยาวนานแล้ว
ตั้งแต่เปลี่ยนแปลงการปกครองในตอนเช้าตรู่ของเดือนมิถุนายน 2475
ตั้งแต่รัฐประหารเมื่อเดือนพฤศจิกายน 2490
ตั้งแต่สถานการณ์เมื่อเดือนตุลาคม 2516 และสถานการณ์เมื่อเดือนตุลาคม 2519
ถามว่าความเด่นชัดครั้งหลังสุดเริ่มต้นจากสถานการณ์ใด
ตอบได้เลยว่า 1 สถานการณ์รัฐประหารเดือนกันยายน 2549 และ 1 สถานการณ์รัฐประหารเดือนพฤษภาคม 2557
นี่คือ “ทศวรรษ” แห่งความขัดแย้ง การแตกแยก
เป็นความขัดแย้งในทาง “ความคิด” กลายเป็นการแตกแยกในทาง “การเมือง”
