คอลัมน์ บทบรรณาธิการ
การเสียชีวิตของชายอายุ 64 ปี นายอนวัช ธนเจริญณัฐ ชาวกรุงเทพฯ ที่ผูกคอตายบนเสาส่งสัญญาณโทรศัพท์ในเขตต.คลองสอง อ.คลองหลวง จ.ปทุมธานี เป็นเรื่องที่คนในสังคมจำนวนมากพากันเห็นใจและสลดใจในบทลงเอยที่เป็นโศกนาฏกรรม
หลังจากคุณลุงท่านนี้ส่งสารแสดงเจตจำนงแลกชีวิตเพื่อประท้วงมาตรการของรัฐบาลในการตรวจค้นวัดพระธรรมกาย จากนั้นเมื่อผ่านพ้นเวลาที่แจ้งไว้ 21.00 น. ก็ทำจริงดัง ที่บอกไว้
เป็นการเสียชีวิตท่ามกลางบรรยากาศที่กดดันในการเผชิญหน้าระหว่างฝ่ายสนับ สนุนวัดพระธรรมกายกับเจ้าหน้าที่รัฐ
เหตุการณ์ดังกล่าวมีผู้แสดงความเห็นกันอย่างกว้างขวาง ทั้งแสดงความเห็นใจอย่างจริงใจไปจนถึงการเห็นใจในเชิงตำหนิ
เป็นปฏิกิริยาคล้ายกับกรณีของคุณลุงนวมทอง หรือนายนวมทอง ไพรวัลย์ คนขับรถแท็กซี่ ที่ผูกคอตายกับราวสะพานลอย บริเวณถนนวิภาวดีรังสิตฝั่งขาออก เมื่อปี 2549 เพื่อประท้วงการรัฐประหาร และต้องการลบคำปรามาสจากสมาชิกในคณะรัฐประหารที่ว่า ไม่มีใครมีอุดมการณ์มากขนาดยอมพลีชีพได้
โศกนาฏกรรมทั้งสองนี้แม้จะเกิดกับปัจเจกชน แต่ก็สะท้อนถึงสภาวะอันไม่ปกติของบ้านเมือง
ในทางความเชื่อทางศาสนาหลายศาสนา รวมถึงศาสนาพุทธ การฆ่าตัวตายนั้นเป็นบาป
ดังนั้นการฆ่าตัวตายเพื่อเจตจำนงทางการเมือง ไม่ใช่อาการป่วยทางใจ จึงแสดงถึงภาวะอันคับแค้นใจและไร้ทางออกอย่างน่าสลด
ข้อความของลุงอนวัชก่อนที่จะปีนขึ้นไปยังเสาสัญญาณโทรศัพท์นั้น เป็นถ้อยคำร้องขอที่สุภาพ เขียนว่า “ขอความกรุณายกเลิกมาตรา 44”
ไม่ว่าคุณลุงท่านนี้จะตัดสินใจเด็ดเดี่ยวแต่แรก หรือตัดสินใจเฉพาะหน้าในนาทีนั้น ความสะเทือนใจในเหตุการณ์นี้ก็ไม่แตกต่างกัน
