คอลัมน์ บทบรรณาธิการ
การใช้มาตรา 44 กับกรณีวัดพระธรรมกายได้รับคำอธิบายจากรัฐบาลว่า ต้องการให้สังคมได้เห็นว่านี่คือปัญหาร่วมกันของคนทั้งประเทศ
และเพื่อจัดการกับการใช้กฎหมู่ ไม่เคารพกฎหมายและกระบวนการยุติธรรม เป็นเรื่องที่ต้องการบอกกับประชาชนทั้งประเทศให้ช่วยกันคิด ไม่ใช่เฉพาะกรณีธรรมกาย
พร้อมย้ำว่าทุกคนไม่ผลักภาระ แล้วก็เล่นงานเจ้าหน้าที่ที่ทำหน้าที่ตามกฎหมายแล้วต้องคดี เหมือนเช่นเหตุการณ์เมื่อปี 2553
สำหรับเหตุการณ์เมื่อปี 2553 ที่รัฐระบุถึงนั้น คงไม่ได้หมายถึงเหตุการณ์อื่นนอกจากเหตุที่เกิดความสูญเสียกว่า 99 ศพ
คําอธิบายดังกล่าวแม้ไม่ได้ให้รายละเอียดมากนัก แต่มีความชัดเจนว่า รัฐต้องจัดการกับปัญหาวัดพระธรรมกายในทางโลก
เพราะหากเป็นเรื่องในทางธรรมแล้ว ข้อถกเถียงว่าธรรมกายสอนไม่ตรงกับศาสนาพุทธ หรือเป็นลัทธิอื่นหรือไม่นั้น คงต้องให้ฝ่ายสงฆ์ เช่น มหาเถรสมาคมเป็นผู้ตัดสิน
การจัดการในทางโลกดังกล่าว ระบุถึงการใช้กฎหมายจัดการกับกฎหมู่ โดยเฉพาะกับเหตุการณ์ทางการเมือง ซึ่งปกติแล้วเหตุการณ์ทางการเมืองต้องยึดหลักกฎหมายและวิธีแก้ไขทางการเมืองจัดการจึงจะคลี่คลายสถานการณ์ได้
เงื่อนไขสำคัญอยู่ที่ว่าได้ใช้หลักกฎหมายอย่างเท่าเทียมกันในทุกเหตุการณ์หรือไม่
ในขณะที่กฎหมายเป็นสิ่งที่บัญญัติเพื่อความสงบร่มเย็นของสังคม ที่มาของกฎหมายในระบอบประชาธิปไตยจึงมาจากการตกลงร่วมกันของคนในสังคม โดยมีสมาชิกรัฐสภาที่ผ่านการเลือกตั้งเป็นผู้พิจารณาการออกกฎหมาย
การตกลงร่วมกันนั้นมักประกอบด้วยคุณธรรมและความเสมอภาค อันเป็นที่ยอมรับของคนทั่วไป
เมื่อใดที่ตัวแทนในรัฐสภาไม่ทำตามเจตจำนงของคนส่วนใหญ่ ร่างกฎหมายนั้นย่อมถูกต่อต้าน หรือถูกเรียกร้องให้แก้ไขปรับปรุง ซึ่งหากทำไม่ได้จะมีกระบวนการยุบสภาแล้วเลือกตั้งใหม่
การใช้กฎหมู่ เช่น ขัดขวางการเลือกตั้ง ปิดล้อมอาคารราชการ หรือร่วมกันสนับสนุนอำนาจนอกระบบ จึงต้องใช้กฎหมายเข้าจัดการแก้ไขตามกระบวนการ
แต่เมื่อกระบวนการนี้ขาดหายไป จึงทำให้กฎหมู่บั่นทอนกฎหมาย
