คอลัมน์ บทบรรณาธิการ
โศกนาฏกรรมที่เกี่ยวเนื่องกับการปิดล้อม วัดพระธรรมกายด้วยกฎหมายขั้นสูงสุดอย่างมาตรา 44 ตามรัฐธรรมนูญ 2557 เกิดขึ้นแล้วอย่างน้อยสองกรณี
นั่นคือการแขวนคอตายของนายอนวัช ธนเจริญณัฐ ซึ่งมีการประกาศจุดยืนว่าต้องการให้รัฐยกเลิกการใช้กฎหมายมาตรา 44 ควบคุมพื้นที่วัด
และการเสียชีวิตจากโรคประจำตัวของนางสาวพัฒนา เชียงแรง เจ้าหน้าที่พยาบาลในวัดพระธรรมกาย ซึ่งยังเป็นที่ถกเถียงกันอยู่ว่า เกิดขึ้นเพราะขั้นตอนตามกฎหมายที่ทำให้การช่วยเหลือเข้าไปถึงล่าช้า จนผู้ป่วยเสียชีวิตอย่างไม่สมควรหรือไม่
ที่สำคัญคือไม่ควรจะมีกรณีโศกนาฏ กรรมเกิดขึ้นอีก
เป็นสถานการณ์ที่รัฐบาลและหน่วยงานผู้รับมอบหมายให้ลงมือปฏิบัติอย่างกรมสอบสวนคดีพิเศษ และเจ้าหน้าที่ทั้งทหาร ตำรวจ ควรจะต้องตรวจสอบ ตั้งแต่จุดยืน ท่าที ไปจนถึงขั้นตอนกระบวนการในการทำงานของตนเอง
เช่นเดียวกันกับทางวัดพระธรรมกายที่สมควรจะต้องทบทวนวิธีการต่อสู้ยืนกราน ว่าจะส่งผลกระทบมากน้อยเพียงใดกับผู้มีจิตศรัทธากับแนวทางของวัด
เพราะในการเผชิญหน้ายืดเยื้อที่ไม่มีฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งยอมถอยหรือเปลี่ยนจุดยืนของตนเอง ย่อมมีโอกาสที่จะเกิดเหตุไม่คาดหมาย
หรือเกิดโศกนาฏกรรมแม้ว่าจะโดยมิได้ตั้งใจเช่นสองกรณีข้างต้นนี้ซ้ำ
ขณะที่ฝ่ายรัฐจะต้องพิจารณาว่ามาตราเด็ดขาด ถึงขั้นใช้กฎหมายที่ไม่มีการตรวจสอบถ่วงดุลอย่างมาตรา 44 เข้าจัดการกับวัดพระธรรมกาย เป็นการ “ขี่ช้างจับตั๊กแตน” และมีโอกาสที่จะไม่ประสบความสำเร็จอย่างสูงหรือไม่
ฝ่ายวัดก็จะต้องเสนอทางเลือกอื่นให้กับสังคมพิจารณาด้วย อาทิ อดีตเจ้าอาวาสที่ตกเป็นผู้ต้องหาในคดีหลายประการจะต้องออกมาแสดงบทบาทของผู้นำ หรือแสดงความรับผิดชอบอย่างใดบ้างหรือไม่
เพราะยิ่งปล่อยให้เวลาและการเผชิญหน้าเนิ่นนานออกไป แนวโน้มที่ของการประนี ประนอมแต่โดยดีก็จะยิ่งลดน้อยถอยลง
และมีโอกาสจะสร้างความเจ็บปวดเสียหายกับสังคมมากขึ้น
