ระเบิดบริเวณหน้ากองสลากเก่าเมื่อวันที่ 5 เมษายน เป็นระเบิดที่ไม่ได้รับความสนใจจาก “สื่อ” เท่าใดนัก
ทั้งๆเกิดบน “ถนนราชดำเนิน”
ถนนราชดำเนินอันมากด้วยริ้วรอยในทางประวัติศาสตร์ ไม่ว่าจะเมื่อเดือนมีนาคม 2500 ไม่ว่าจะเมื่อเดือนตุลาคม 2516 ไม่ว่าจะเมื่อเดือนพฤษภาคม 2535
เดือนเมษายน พฤษภาคม 2553
หรือแม้กระทั่งการประกาศ”ชัตดาวน์” แช่แข็งกรุงเทพมหานครเมื่อเดือนมกราคม 2557
ทั้งๆที่เกิดก่อนการประกาศและบังคับใช้”รัฐธรรมนูญ”
แต่เจ้าหน้าที่ตำรวจก็มิได้ให้ความสนใจเท่าที่ควร ปล่อยให้เป็นงานของ สน.ชนะสงคราม
จากการตรวจสอบเบื้องต้นโดย พ.ต.อ.กำธร อุ่ยเจริญ ผกก.กลุ่ม งานเก็บกู้และตรวจพิสูจน์วัตถุระเบิด(อีโอดี)
เป็นระเบิด”ปิงปอง”
มีผู้บาดเจ็บเล็กน้อย 2 คน เป็นเจ้าหน้าที่กวาดเก็บขยะของ กทม.
นอกนั้น ไม่มี”ร่องรอย”อะไร
แม้ระยะใกล้เคียงกันจะเกิดเสียงดังคล้ายระเบิดอีกลูกหน้าธนาคารออมสิน แต่ก็อาจจะไม่ใช่ระเบิด
ทุกอย่างจึงค่อยเงียบ จางจากหายไป
มีการตั้งข้อสังเกตไปต่างๆนานา เพราะเพิ่งผ่านการตรวจจับอาวุธ สงครามอย่างอึกทึกครึกโครม
เช่นเดียวกับสถานการณ์วิสามัญฆาตกรรม นายชัยภูมิ ป่าแส โดยฝีมือทหาร
“ข้อแคลงใจ” นั่นแหละทำให้เกิดความ”ระแวง”
ระแวงว่าอาจมิได้เป็นการลอบวางระเบิดจริง หากเสมอเป็นเพียงการสร้างสถานการณ์
สถานการณ์อย่างที่เรียกว่า “มือที่ 3” อันลึกลับ ซ่อนเร้น
