แล้วกัมปนาทแห่ง “ระเบิด” บนถนนราชดำเนิน ก็ดำเนินไปในลักษณะแห่งการขมวด “ปม”
จากระเบิด”ปิงปอง”มาเป็น”ไปป์บอมบ์”
จากที่เคยสรุปว่าเป็นระเบิดอย่างที่เคยเกิดในสถานการณ์เมื่อปี 2550 กับ สถานการณ์เมื่อปี 2553
ก็ตัดปี 2553 ออกไปเหลือเพียงปี 2550
ปมเงื่อนที่สำคัญเป็นอย่างมากก็คือ “ประสิทธิภาพ” อันมาจากการประกอบ “ระเบิด”
ตั้งเวลาไว้ 20.00 น. พอดี
ขณะเดียวกัน ไม่ได้ต้องการ “ชีวิต” เพียงแต่ต้องการก่อกวนและสร้างสถานการณ์
เป็นระเบิดอย่างที่กัมปนาทเมื่อปี 2550
เมื่อตัดสถานการณ์เมื่อปี 2553 ออกไปและจำกัดกรอบไว้กับสถานการณ์เมื่อปี 2550
จึงเพิ่ม “ความชัด”
สถานการณ์เมื่อปี 2550 มีคนตาย 2 คนหนึ่งเป็นผู้หญิง อีกคนหนึ่งเป็นผู้ชาย
ผู้ชายมียศเป็นถึง “พ.ต.ท.”
ที่สำคัญเป็นอย่างมากก็คือ เป็นการตายในรถจิ๊ปของตนเอง และภายในรถมีระเบิดร้ายแรง
มิได้มีใครไปลอบวางระเบิด
หลังตายในงานศพมีบุคคลสำคัญอดีต “นายกรัฐมนตรี”ไปเป็นประธานในพิธี
แสดงถึง “คอนเน็คชั่น”อันทรงความหมาย
เมื่อตัดระเบิดออกจากสถานการณ์เมื่อปี 2553 ออกไปเหลือเพียง สถานการณ์เมื่อปี 2550
เท่ากับตัด “คู่ความขัดแย้ง”ในลักษณะ”เดิม”ออกไป
ขณะเดียวกัน เท่ากับ “สะท้อน” และ “แสดง”ให้เห็นว่าคู่ความขัดแย้งมีมากกว่า 2
ขยายกลายเป็น 3
เหมือนกับจะชี้ให้เห็นว่า ความหงุดหงิดไม่พอใจไม่เหมือนกับก่อนรัฐประหาร 2549 และไม่เหมือนกับก่อนรัฐประหาร 2557
ทำให้”สถานการณ์”เพิ่มความสลับซับซ้อนยิ่งขึ้น
