คอลัมน์ บทบรรณาธิการ
ไม่ว่าร่างพระราชบัญญัติ (พ.ร.บ.) คุ้มครองสิทธิเสรีภาพ ส่งเสริมจริยธรรมและมาตรฐานวิชาชีพสื่อมวลชน พ.ศ….จะอยู่หรือไม่อยู่ในประชุมของสมาชิกสภาขับเคลื่อนการปฏิรูปประเทศ และจะเห็นชอบหรือไม่เห็นชอบ ประเด็นไม่ได้อยู่ที่ว่าสปท.จะคิดเห็นอย่างไร หรือเห็นชอบหรือไม่
เพราะเรื่องการคุ้มครองเสรีภาพสื่อเป็นเรื่องที่ว่าประชาชนคิดอย่างไร
อีกทั้งแนวทางที่จะนำไปสู่การคุ้มครองสิทธิเสรีภาพ รวมถึงส่งเสริมจริยธรรม เป็นเรื่องของประชาชนและสื่อมวลชนที่เป็นองค์ประกอบทางสังคมร่วมกัน
ประชาชนจะกำกับดูแลและเรียกร้องสื่อมวลชนได้ต่อเมื่อมีกลไกทางประชาธิปไตย
สื่อมวลชนเป็นองค์ประกอบในสังคมที่ย่อมถูกวิพากษ์วิจารณ์ได้ ตรวจสอบได้ ขณะเดียวกันก็ได้รับการปกป้องคุ้มครองในฐานะกระบอกเสียงของประชาชน
แม้ว่าผู้ทำงานสื่อมวลชนไม่ใช่ทุกคนจะมีมาตรฐานหรือจริยธรรมของสื่อมวลชน ไม่ใช่ทุกคนจะมีจุดยืนที่มั่นคงด้านสิทธิเสรีภาพและประชาธิปไตย แต่การขาดคุณสมบัติของบางคนนั้นไม่ใช่ข้ออ้างที่รัฐจะมีสิทธิเข้ามาควบคุมหรือจัดแจงสื่อทั้งองค์กร
เพราะผู้ที่ควบคุมสื่อมวลชนได้ นอกจากในวงการสื่อมวลชนด้วยกันเองแล้ว ยังมีประชาชน และกฎหมายบ้านเมืองอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง
การที่สื่อมวลชนจะพิสูจน์ความมีจริยธรรม คุณภาพ และมาตรฐานหรือไม่ จึงเป็นหน้าที่ของสื่อเอง
การร่างเนื้อหากฎหมายฉบับใหม่ที่จะนำมาใช้กับสื่อมวลชนมีหลายส่วนที่บ่งบอกว่า ความหวังดีที่อยู่ห่างไกลจากสิทธิเสรีภาพขั้นพื้นฐานนั้นเป็นเรื่องที่น่ากังขา
ไม่ว่าแนวคิดการออกใบอนุญาตประกอบวิชาชีพ การตั้งสภาวิชาชีพสื่อมวลชนแห่งชาติที่มีสัดส่วนสมาชิกเป็นคนจากภาครัฐ หรือบทลงโทษต่างๆ
ถึงแม้จะมีคำยืนยันว่าร่างกฎหมายนี้ไม่ใช่การเปิดช่องให้รัฐเข้ามาแทรกแซงและขัดต่อความเป็นอิสระของสื่อมวลชนก็ตาม แต่ปัญหาติดอยู่ก่อนหน้านั้นแล้ว
ผู้ร่างกฎหมายที่ไม่ได้มาจากการ เลือกตั้งของประชาชน ไม่สมควรมีสิทธิ อันใดที่จะตีกรอบวิชาชีพที่ประชาชนควบคุมอยู่
