ไม่ว่ายุคหลังรัฐประหารเมื่อเดือนตุลาคม 2501 โดย จอมพลสฤษดิ์ ธนะรัชต์ ล้วนต้องการ”ควบคุมสื่อ”เห็นได้จากประกาศคณะปฏิวัติฉบับที่ 17
หลังรัฐประหารเมื่อเดือนพฤศจิกายน 2514 โดย จอมพลถนอม กิตติขจร ก็ต้องการ “ควบคุมสื่อ”
เห็นได้จากประกาศคณะปฏิวัติฉบับที่ 42
ยิ่งหลังรัฐประหารเมื่อเดือนตุลาคม 2519 โดยคณะปฏิรูปการปกครองแผ่นดิน ยิ่ง “ควบคุมสื่อ”อย่างเบ็ดเสร็จ
1 ปิด “หนังสือพิมพ์” ทุกฉบับ
จะยินยอมให้เปิดใหม่ก็ต่อเมื่อมีการยื่นหนังสือขอความเมต ตาโดยมีคณะรัฐประหารเป็นผู้อนุมัติ
จากนั้น ก็ส่ง นายสมัคร สุนทรเวช เข้า “ควบคุม”
หากเปรียบเทียบกับยุครัฐบาล “หอย” ของ นายธานินทร์ กรัยวิเชียร หลังสถานการณ์เดือนตุลาคม 2519
ต้องถือว่า “สื่อ” อยู่ในฐานะ”แนวหน้า”
สื่อมวลชนและองค์กรสื่อโดยสมาคมนักข่าวแห่งประเทศไทย เป็นด่านแรกที่เดินหน้าเข้าปะทะกับรัฐบาล “หอย”
และมีบทบาทอย่างสำคัญในการ “บ่อนเซาะ”
เทียบกับหลังรัฐประหารเมื่อเดือนกันยายน 2549 กับ หลังรัฐประหารเมื่อเดือนพฤษภาคม 2557 แล้ว
มีการแปรเปลี่ยนภายใน “สถาบันสื่อ”เป็นอย่างมาก
เพราะว่ามีสื่อและสถาบันสื่อส่วนหนึ่ง ไม่เพียงแต่เข้าร่วมแสดงบทบาท “กู้ชาติ” หากแต่ยังแข็งขันเป็นอย่างยิ่งกับแนวทาง”ปฏิรูปก่อนเลือกตั้ง”
บำเหน็จรางวัลที่ได้รับคือ ร่างพรบ.”ควบคุมสื่อ”
ต้องขอบคุณร่างพรบ.”ควบคุมสื่อ”อันเป็นผลงานของสปท.ซึ่งต่อยอดมาจากสปช.
เพราะร่างพรบ.นี้ทำให้สื่อ “ตาสว่าง”
ไม่เพียงแต่ นายมานิจ สุขสมจิตร และ นายคำนุญ สิทธิสมาน ต้องปรับท่าทีใหม่
หากนายสุทธิชัย หยุ่น ก็ ZATORI
การปรากฏตัวของตัวแทน 30 องค์การสื่อที่ทำเนียบรัฐบาล จึงเท่ากับเป็นการส่ง “สัญญาณ”
สัญญาณที่ “สื่อ” ไม่ยอมให้ต้อน “เข้าคอก”
