คอลัมน์ บทบรรณาธิการ
คําวิพากษ์ที่มีต่อรัฐธรรมนูญฉบับใหม่ ไปจนกระทั่งถึงกฎหมายและข้อบังคับที่คสช.ผลักดันให้ออกมามีผลบังคับในช่วง 2-3 ปีที่ผ่านมา
ไม่ได้ดังขึ้นจากกลุ่มที่รัฐบาลหรือฝ่ายความมั่นคงประทับตราให้ว่าเป็น”ฝ่ายตรงข้าม”กับรัฐบาลเท่านั้น
แม้ในกลุ่มข้าราชการ-นักวิชาการที่อยู่ในระบบราชการก็ตั้งคำถามและข้อสงสัยด้วยเช่นกัน
ดังกรณีที่นายวรพจน์ วิศรุตพิชญ์ รองประธานศาลปกครองสูงสุด กล่าวอภิปรายเมื่อกลางสัปดาห์ที่ผ่านมาว่า
รัฐธรรมนูญใหม่เปลี่ยนแปลงเรื่องระบบเลือกตั้งมาเป็นระบบจัดสรรปันส่วน
ซึ่งไม่มีประเทศไหนในโลกทำ
ตนคิดว่าคณะกรรมการร่างรัฐธรรมนูญ (กรธ.) คงไม่ได้จินตนาการอะไรที่เกินความเป็นจริง เพราะระบบนี้เราคงสามารถคำนวณได้
นอกจากนี้ ในมาตรา 77 ที่กำหนดว่าการออกกฎหมายต้องรับฟังความเห็นในทุกขั้นตอน ซึ่งคือการทำประชาพิจารณ์ อาจจะเป็นอุปสรรค
เนื่องจากไม่มีการจำกัดความคำว่าผู้เกี่ยวข้อง เพราะการออกกฎหมายฉบับหนึ่งย่อมกระทบประชาชนทุกคน ทำให้การออกกฎหมายอาจจะล่าช้าและทำแบบผักชีโรยหน้า
อีกทั้งในมาตรา 26 กำหนดว่า การตรากฎหมายที่มีผลจำกัดสิทธิเสรีภาพบุคคลต้องเป็นไปตามเงื่อนไขที่บัญญัติในรัฐธรรมนูญ กรณีที่รัฐธรรมนูญไม่ได้บัญญัติเงื่อนไขไว้ กฎหมายดังกล่าวต้องไม่ขัดหลักนิติธรรมนั้น
ก็ควรมีการระบุเหตุผลในการจำกัดสิทธิไว้ในกฎหมายด้วย
นอกจากนี้ การกำหนดคุณสมบัติของผู้ดำรงตำแหน่งรัฐมนตรี โดยเฉพาะมาตรา 160(4) ที่ระบุว่าต้องมีความซื่อสัตย์ สุจริตเป็นที่ประจักษ์
ทำให้รู้สึกว่าไม่รู้ว่าหมายถึงคนชนิดไหนกันแน่ เพราะทุกคนถ้าไม่เคยโดนลงโทษทางวินัย หรืออาญาผิดมาตรา 157 ก็ไม่มีเหตุบอกว่าบุคคลดังกล่าวไม่ซื่อสัตย์สุจริต และที่กำหนดว่าจะต้องเป็นที่ประจักษ์นั้น
ถ้าคนคนนั้นไม่เคยไปพูดโม้หรือโฆษณา ตัวเอง จะถือว่าเขาไม่มีความซื่อสัตย์สุจริตเป็นที่ประจักษ์หรือไม่
ความเห็นเหล่านี้จะนำไปสู่การแก้ไขปรับปรุงรัฐธรรมนูญและกฎหมายที่เกี่ยวข้องในอนาคตหรือไม่
เป็นสิ่งที่น่าติดตาม
