แนวรบด้าน “ยางพารา” เป็นแนวรบที่พรรคประชาธิปัตย์มีความสันทัดมากเป็นพิเศษ
ไม่เพียงเพราะ “ยางพารา” มีจุดเริ่มจาก”ภาคใต้”
ไม่เพียงเพราะ “ภาคใต้” เป็นพื้นที่ในความยึดครองมาอย่างต่อเนื่องโดย “ประชาธิปัตย์”
ไม่ว่า นายชวน หลีกภัย ล้วนเกิดจาก”ยาง”
ไม่ว่า นายสุเทพ เทือกสุบรรณ ล้วนถือเอาการเคลื่อนไหวของเกษตรกรชาวสวนยางเป็น “ครู”
ถามว่า “ชัตดาวน์” เริ่มต้นจากไหน
คำตอบจากสถานการณ์ “ชะอวด โมเดล” เด่นชัดอย่างยิ่งนับแต่เดือนกันยายน 2556
กระทั่งกลายเป็น “ราชดำเนิน โมเดล”ในเดือนมกราคม 2557
พื้นที่ของ “ยางพารา” จึงเป็นภาพสะท้อนแห่งการเมืองเรื่องเศรษฐกิจการเกษตร
จากประจวบคีรีขันธ์ ถึง สงขลา
ไม่ว่า นายชุมพล จุลใส ไม่ว่า นายถาวร เสนเนียม ล้วนสัมพันธ์กับยางพาราอย่างแนบแน่น
หากมองภาพการเคลื่อนไหวก็จะเข้าใจ “กลยุทธ์”
แม้ว่าก่อนหน้านี้ นายถาวร เสนเนียม จะพุ่งเป้าไปยัง พล.อ.ฉัตรชัย สาริกัลยะ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์
แต่ ณ วันนี้ เป้าอยู่ที่ “กยท.”
การออกมาตอบโต้อย่างรุนแรงจาก นายสุนทร รักษ์รงค์ คือ รูปธรรม 1 การเคลื่อนไหวล่ารายชื่อเพื่อปลดออกจากกลุ่ม นายมนัส บุญพัฒน์ คือรูปธรรม 1
เป็นกลยุทธ์ในแบบ “กินทีละคำ”
จากนี้เป็นต้นไปเชื่อได้เลยว่า การยางแห่งประเทศไทย หรือกยท.จะกลายเป็นตำบล”กระสุนตก”
เบื้องต้นอาจพุ่งไปยัง นายธีธัช สุขสะอาด
แต่เชื่อได้เลยว่าบาทก้าวต่อไปย่อมเป็น พล.อ.ฉัตรเฉลิม เฉลิมสุข ประธานกยท.
น่าสนใจก็ตรงที่เป็น 2 พล.อ.
พล.อ. 1 คือ พล.อ.ฉัตรชัย สาริกัลยะ พล.อ.1 คือ พล.อ.ฉัตรเฉลิม เฉลิมสุข
ต้องติดตามด้วยความระทึกในดวงหทัยยิ่ง
