บทบรรณาธิการ
แม้เป็นเรื่องไม่น่าแปลกใจว่า สมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ (สนช.) เพิ่มเติมใหม่ 33 คน เป็นทหารในสัดส่วนที่สูงมาก แต่เหตุผลสำหรับการปกป้องการตัดสินใจกลับเป็นเรื่องที่ดูแปลก
โดยเฉพาะการชี้ถึงข้อดีของทหาร ว่าไม่มีธุรกิจส่วนตัวที่ต้องทำ จึงทำงานในสภาได้เต็มที่ เพราะมีกฎหมายสำคัญที่ต้องพิจารณาของสนช.อย่างรวดเร็วขึ้น และทันช่วงเวลาที่เหลืออยู่อีกปีเศษ
ไม่ว่ากฎหมายเกี่ยวกับการปฏิรูป กฎหมายประกอบรัฐธรรมนูญ และกฎหมายที่เป็นนโยบายของรัฐบาลอีกเกือบ 200 ฉบับ
ความปรารถนาจะผ่านกฎหมายมากมายดังกล่าวซึ่งจะมีผลกระทบต่อประชาชนในภายภาคหน้า กลับมีเงื่อนไขที่ถูกจำกัดด้วยเวลาและกลุ่มคนเฉพาะ
ในช่วงที่ระบบการเมืองปกติหยุดชะงัก มักมีกฎหมายหลายฉบับผ่านความเห็นชอบจากสภานิติบัญญัติชั่วคราว
หลายครั้งมีการกล่าวอ้างว่า ถ้าไม่ใช่เวลาปกติ กฎหมายที่มีเนื้อหาและมาตรการเด็ดขาดคงจะผ่านสภาไม่ได้
แต่แท้จริงแล้ว กฎหมายควรต้องเป็นเรื่องที่มาจากการใคร่ครวญและต่อรองจากตัวแทนของประชาชนอย่างถึงที่สุด เพื่อจะหาจุดเห็นพ้องในการใช้เป็นหลักเกณฑ์บริหารบ้านเมือง
กฎหมายไม่ใช่สิ่งที่คนกลุ่มใดกลุ่มหนึ่งคิดว่าดี หรือหวังดีแต่ด้านเดียว หากต้องมาจากการรับฟังอย่างรอบด้าน
จึงเป็นเหตุผลว่า สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรมีความสำคัญมากในระบบรัฐสภา และส.ส.ต้องมาจากการเลือกตั้ง
ฉะนั้นการออกกฎหมายใหม่ในช่วงเวลาที่ประชาชนไม่มีตัวแทนอยู่ในฝ่ายนิติบัญญัตินั้นจึงไม่ได้เป็นเรื่องน่ายินดี หรือแสดงให้เห็นถึงประสิทธิภาพเสมอไป
กฎหมายหลายฉบับที่มาจากความหวังดีและออกมาได้อย่างรวดเร็วนั้นมีข้อบกพร่องให้เห็นอยู่มาก อีกทั้งก่อความยุ่งยากและเป็นอุปสรรคก็มีอยู่ไม่น้อย เพราะไม่มีข้อติติงทักท้วงจากประชาชน
สำหรับสนช. แม้เป็นคณะบุคคลที่ทำหน้าที่พิจารณากฎหมาย แต่ไม่ว่าสัดส่วนของสมาชิกจะเป็นทหารหรือพลเรือนจะเป็นอย่างไร ก็ไม่มีส่วนใดเชื่อมโยงกับประชาชน
เพียงแต่การมีทหารเป็นสมาชิกในจำนวนมาก อาจทำให้เกิดการเปรียบเทียบกับสภาของพม่าก่อนการเลือกตั้งในปี 2558 เท่านั้น
