เมื่อวันที่ 16 ต.ค. ที่บริเวณอนุสารีย์ราชปาทานุสรณ์ ชุมชนบ้านมอญ ถ.พิสิฎฐ์กรณีย์ ต.ป่าตอง อ.กะทู้ จ.ภูเก็ต นายวิษณุ หยิดสัว ประธานชุมชนบ้านมอญ พร้อมกลุ่มชาวบ้าน ร่วมกันตกแต่งบริเวณราชปาทานุสรณ์ด้วยดอกไม้และผ้าขาวดำ เตรียมการประกอบพิธีสวดมนต์ถวายแด่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช
นายวิษณุกล่าวว่า เพื่อรำลึกถึงพระกรุณาธิคุณที่เคยเสด็จเยือนป่าตองเมื่อปี 2502 จนส่งผลให้เกิดการพัฒนาเมืองมาอย่างต่อเนื่องจนถึงปัจจุบัน ชาวบ้านในชุมชน โดยเฉพาะผู้สูงอายุที่เคยได้รับเสด็จเมื่อปี 2502 หารือกันที่จะมีการประกอบพิธีเพื่อถวายอาลัย รวมทั้งได้แจ้งไปยังเทศบาลเมืองป่าตองและหน่วยงานที่รับผิดชอบ เพื่อจัดพิธีสวดมนต์รำลึกถึงพระกรุณาธิคุณ ในวันที่ 17 ตุลาคมนี้ เวลา 19.00 น. เป็นต้นไป
ส่วนการจัดกิจกรรมอื่นๆ นั้นขณะนี้กำลังรอคำตอบจากทางสำนักงานวัฒนธรรรมจังหวัดภูเก็ตว่าสามารถประกอบกิจกรรมใดได้บ้าง
นายเวรัช สมบัติ อายุ 68 ปี เล่าถึงเหตุการณ์สำคัญเมื่อตอนที่ตนเองอายุ 10 ขวบ ว่าในหลวงเสด็จเยี่ยมราษฎรที่จังหวัดภูเก็ต ในวันที่ 8 – 11 มีนาคม 2502 เมื่อพระองค์เสด็จเยี่ยมที่อื่นตามหมายเสร็จแล้ว ในวันที่ 11 มีนาคมจึงมาเยี่ยมชาวบ้านที่บ้านกะทู้ หมู่ที่ 6 ต.กะทู้ อ.กะทู้ จากนั้นทรงให้ทหารนำทางวนอีกรอบหนึ่ง
ครั้งนั้นเสด็จด้วยรถส่วนพระองค์เอง เมื่อมาถึงป่าตอง พระองค์เสด็จฯ ไปทอดพระเนตรทางชายทะเลก่อน แต่ไปได้ครึ่งทางรถยนต์ส่วนพระองค์ติดหล่ม เพราะช่วงนั้นถนนยังเป็นลูกรังและมีน้ำขังไม่สามารถไปต่อได้ ชาวบ้านในละแวกนั้นจึงได้มาช่วยพระองค์ท่านยกรถขึ้นจากหล่ม
เมื่อยกขึ้นจากหล่มได้ พระองค์ท่านจึงเลี้ยวรถกลับมาทางแยกวัดสุวรรณคีรีวงศ์ และเลี้ยวขวามาจอดรถและลงจากรถยนต์ส่วนพระองค์ที่ราชปาทานุสรณ์แห่งนี้เป็นครั้งแรก
เมื่อพระองค์ท่านลงจากรถก็เสด็จพระราชดำเนินไปยังบ้านเรือนของประชาชนที่อยู่ใกล้เคียง ซึ่งเป็นบ้านของนางละมล ขณะนั้นนางละมลออกมาดูคิดว่าพระองค์ท่านเป็นตำรวจ ก็เลยรีบกลับไปบ้านแต่งตัวให้เรียบร้อยและมาพบพระองค์ท่านอีกครั้งโดยนั่งลงตรงต้นมะยม
พระองค์ตรัสถามนางละมลว่า “ไม่ได้ไปรับเสด็จหรือ?” นางละมลจึงตอบว่า “ท้องแก่ใกล้จะคลอดแล้ว ไปไม่ไหว” พระองค์ท่านตรัสว่า “ไม่ต้องไปแล้ว เรามาถึงที่นี่แล้ว” นางละมลถึงกับอุทานออกมาว่า”ตายจ้าว”
นายเวรัชเล่าต่อ่า สำหรับตนเองซึ่งขณะนั้นยังเป็นเด็ก พร้อมกับเด็กๆ และผู้ใหญ่อีกหลายคนต่างก็ยกมือพนมขึ้นไหว้พระองค์ท่านในทันที พระองค์ได้ตรัสถามสารทุกข์สุขของชาวป่าตองจากนางละมล ประมาณ 30 นาที จากนั้นรถของเจ้าหน้าที่ทหารในขบวนเสด็จมากันเป็นจำนวนมาก
ขณะที่ประชาชนก็เริ่มทยอยมาหลังทราบข่าว พระองค์จึงถามพ่อของตนว่าทางนี้ไปทะเลได้ไหม พ่อของตนกล่าวว่า เส้นทางนี้ไม่สามารถไปทะเลได้ไปได้แต่น้ำตกวังขี้อ้อน พระองค์ท่านจึงตรัสถามต่อว่า ท่านพาเราไปได้ไหม พ่อตอบว่าได้ จากนั้นพ่อพร้อมกับนายชอบ สวัสดิรักษ์ กำนันในขณะนั้นได้นำทางพระองค์ท่านไปยังน้ำตกวังขี้อ้อน ซึ่งทั้งสองคนได้เดินเคียงบ่าเคียงไหล่พระองค์ท่านไป
ระหว่างนั้นพระองค์ท่านก็ได้ตรัสถามสารทุกข์สุกดิบของชาวบ้านไปด้วย ส่วนตนเองนั้นไม่ได้ตามไป แต่ได้ฟังคำบอกเล่าจากพ่อว่า ขณะที่นำพระองค์ท่านเสด็จไปถึงน้ำตกนั้น ได้มีชาวบ้านซึ่งส่วนใหญ่เป็นผู้หญิงกำลังซักผ้า อาบน้ำกันอยู่ พระองค์ท่านก็ได้ตรัสถามชาวบ้าน ก่อนเสด็จกลับ
ระหว่างที่พระองค์ท่านเสด็จกลับก็มีชาวบ้านถวายน้ำปีลิด หรือน้ำโซดาผสมน้ำหวาน หรือที่เรียกน้ำอัดลมในสมัยนี้ 2 คน คือนางก้อย และนายหมูด เหนียวแน่น ซึ่งพระองค์ท่านทรงรับและเสวยนำปีลิดโดยไม่ถือพระองค์แต่อย่างใด
ต่อข่าวการสวรรคตของพระองค์ท่านฯนั้น ตนเองรู้สึกเสียใจมาก แต่ก็รู้สึกว่าพระองค์ท่านยังอยู่ ยังอยู่ในจิตใจของลูกๆของท่านมาตลอด ถึงแม้ครั้งที่พระองค์ท่านเสด็จ ตนเองจะอยู่ในวัยเด็กซึ่งขณะนั้นความรู้สึกนึกคิดจะไม่มาก แต่มาถึงตอนนี้มีอายุมากแล้ว จึงรู้สึกว่าเป็นบุญครั้งยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตที่ได้รับเสด็จพระองค์ท่าน
ด้านนายจิตร ขวัญยืน อายุ 86 ปี เล่าว่าวันที่ในหลวงเสด็จนั้นตนเองทราบล่วงหน้าเพราะได้มีโอกาศไปรับเสด็จที่อ.ถลางแล้วก่อนหน้า ขณะนั้นเวลาประมาณเที่ยง ได้พาลูกสาวไปนั่งอยู่ที่แยกวัดสุวรรณได้ ครู่หนึ่งก็เห็นรถยนต์วิ่งมาข้างหน้าทีธงชาติประดับไว้ พอเห็นรถแล่นมาตนเองก็รีบวิ่งมาบอกที่บ้านให้ไปรออยู่รวมกัน
เมื่อพระองค์มาถึง ก็ได้ตรัสถามตนเรื่องถนนซึ่งเดินทางไปมาลำบาก ตนเองได้เล่าให้พระองค์ท่านฟังว่า ที่ป่าตองชาวบ้านทำไร่ ทำนา ทำสวน มีข้าว กล้วย ทุเรียน จำปาดะ สะตอ เมื่อนำลงมาก็จะต้องหาบเดินข้ามเขาไปขายยังฝั่งกะทู้ ซึ่งใช้เวลานานและยากลำบาก
พระองค์ท่านตรัสว่าสงสารชาวบ้านที่ลำบาก อยากจะทำถนนให้ แล้วตรัสถามตนว่า “อยากให้สร้างเร็วหรือช้า” ตนเองจึงตอบว่า ขอให้สร้างเร็วๆ ซึ่งพระองค์ท่านได้ยกกล้องขึ้นถ่ายภาพ ก่อนจะเสด็จไปน้ำตกวังขี้อ้อน ซึ่งตนเองไม่ได้ตามเสด็จไป และทุกวันนี้ยังจำติดตาสมัยที่พระองค์ท่านเสด็จมาป่าตอง ซึ่งทำให้ชาวป่าตองได้มีถนนหนทางจากนั้น
ส่วนนางสมนาม สงวนพร อายุ 62 ปี ชาวป่าตองที่อยู่ในภาพประวัติศาสตร์ครั้งที่ในหลวงเสด็จบนน้ำตกวังขี้อ้อน เล่าพร้อมชี้ไปยังภาพของเด็กหญิงที่ตัวน้อยที่อาบน้ำอยู่ข้างพี่สาวที่กำลังซักผ้าว่า ขณะนั้นตนเองและพี่สาวรับเสด็จพระองค์ท่าน ตนยังจำความไม่ได้เพราะอายุแค่เพียง 4 ขวบ แต่พี่สาวเล่าว่า วันนั้นได้พาตนไปอาบน้ำ ในหลวงเสด็จมาที่น้ำตกพอดี ทำให้ได้อยู่ร่วมในภาพประวัติศาสตร์ซึ่งตนเองรู้สึกภาคภูมิใจ อย่างหาที่สุดมิได้
ข่าวการสวรรคตนั้นทำให้ตนเองรู้สึกเสียใจมาก เพราะพระองค์ทรงเป็นเหมือนร่มโพธิ์ร่มไทรของปวงชนชาวไทย ตนเองจะน้อมนำสิ่งที่พระองค์ท่านสอนเช่นปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง และสิ่งอื่นๆ มาใช้ให้เกิดประโยชน์มากที่สุด
