สังคมไทยพูดถึงคำว่า “ปรองดอง” คำว่า “สมานฉันท์” มาเป็นเวลานานมาแล้ว
พูดตั้งแต่รัฐประหารเมื่อเดือนกันยายน 2549
แม้กระทั่งเมื่อผ่านสถานการณ์รัฐประหารเมื่อเดือนพฤษภาคม 2557
ก็ยังมีคำ “ปรองดอง” มีคำ”สมานฉันท์”อยู่
แต่กาลเวลาผ่านมามากกว่า 10 ปีแล้วรูปธรรมแห่ง”ปรอง ดอง” รูปธรรมแห่ง”สมานฉันท์”ก็ยังไม่บังเกิด
กระนั้น ในความล้มเหลวก็มี่”ประกาย”แห่ง”ความหวัง”
นับแต่วันที่ 13 ตุลาคม เป็นต้นมา “หวอด”แห่งความปรอง ดอง หวอดแห่งความสมานฉันท์ เริ่มปรากฏ
ตัวอย่างแรกสัมผัสได้จาก “การไว้อาลัย”
ตัวอย่างแรกสัมผัสได้จากลักษณะยืดหยุ่นมากยิ่งขึ้นในเรื่องของการแต่งดำ
จุดเริ่มเห็นได้จาก “รัฐบาล”
ต้องยอมรับว่า รอยแห่ง”ความขัดแย้ง” ร่องแห่ง”ความแตกแยก”ในท่ามกลางการ”ไว้อาลัย”ยังดำรงอยู่และปรากฎให้เห็น
สังเกตได้จากที่ พล.ต.สรรเสริญ แก้วกำเนิด กล่าว
“ขอใหสังคมอย่าไปจ้องจับผิดเหมือนกับว่าเขาไม่ได้แสดงความอาลัย”
เป็นปัญหาเนื่องจาก “ชุดดำ”
กระนั้น ในท่ามกลางความขัดแย้ง ความแตกแยก ท่าทีอันมาจากรัฐบาลน่าสนใจ
น่าสนใจกระทั่งต้องเกาะติดในแต่ละ”ถ้อยคำ”
นั่นก็คือ คำแถลงอันมาจาก พล.ต.สรรเสริญ แก้วกำเนิด โฆษกประจำสำนักนายกรัฐมนตรี
รายละเอียด คือ
การแต่งกายของประชาชนมีปัจจัยหลายอย่างอาจทำให้บางคนไม่สามารถหาชุดเสื้อผ้าสีดำล้วน หรือสีขาวล้วนได้
เพราะหาซื้อยาก หรือปัจจัยด้านเศรษฐกิจ
ดังนั้น หากไม่สามารถหาเสื้อสีขาวได้ ใส่เสื้อสีฉูดฉาด ไม่มีลายดอก ติดริบบิ้นหรือโบว์สีดำที่แขนหรือที่หน้าอกก็ได้
ขอให้สังคมอย่าไปจ้องจับผิดเหมือนกับว่าเขาไม่ได้แสดงความอาลัย
งดงามอย่างยิ่ง
งดงามเพราะว่าเป็น “แถลง” อันเริ่มต้นจาก “ความรัก” และเปี่ยมด้วย “ความเมตตา”
เมื่อ “รัก”ประสานกับ”เมตตา” ก็เป็น”ความเข้าใจ”
เมื่อมีความรักและประสานเข้ากับความเมตตากระทั่งเกิดความเข้าใจ นี่ก็คือจุดเริ่มอย่างมีนัยสำคัญในด้านการปรองดองและความสมานฉันท์
“การไว้อาลัย” จึงเท่ากับเป็น “สัญญาณ”
สัญญาณนำไปสู่ “ปรองดอง” นำไปสู่”สมานฉันท์”
