บทบรรณาธิการ
ช่วงที่ผู้คนในบ้านเมืองโศกเศร้าเสียใจอยู่นี้ หลักยึดที่จะทำให้เกิดกำลังใจและความเข้มแข็งได้คือ น้อมรำลึกถึงพระราชดำรัสและพระบรมราโชวาทของพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช
ในวันปีใหม่พ.ศ.2548 หลังจากประเทศไทยเผชิญเหตุการณ์สึนามิจนสูญเสียครั้งใหญ่ปลายปีพ.ศ.2547 ทรงมีพระราชดำรัสว่า “ข้าพเจ้าอยากจะกล่าวย้ำแก่ท่านทั้งหลาย เหมือนดังที่เคยกล่าวมาเมื่อหลายปีก่อนว่า วิถีชีวิตของคนเรานั้น จะให้มีแต่ความปกติสุขอย่างเดียวไม่ได้ จะต้องมีทุกข์ มีภัยผ่านเข้ามาด้วยเสมอ ยากจะหลีกเลี่ยงพ้น
ในปีใหม่นี้ ข้าพเจ้าจึงขอให้ทุกคนรักษาความสามัคคี และจิตใจอันดีนี้ไว้เป็นนิตย์ เพราะสิ่งนี้คือคุณลักษณะอันพิเศษ ที่ช่วยให้ชาติบ้านเมืองของเราอยู่รอดปลอดภัย และช่วยให้เราทุกคนอยู่ร่วมกันด้วยความร่มเย็นเป็นสุขมาช้านาน
ตราบใดที่เราทั้งหลายรักษาคุณลักษณะนี้ไว้ได้ ก็มั่นใจได้ว่าชาติบ้านเมืองของเราจะดำรงมั่นคงอยู่ตราบนั้น”
ในวันขึ้นปีใหม่ พ.ศ.2551 ทรงมีพระราชดำรัสว่า “แต่ละคนแต่ละฝ่าย จะต้องเพลาการคิดถึงประโยชน์เฉพาะตัว พยายามโอนอ่อนผ่อนปรนเข้าหากัน ด้วยไมตรีจิตและความเมตตากรุณา
อย่าก่อปัญหาและก่อเงื่อนไขอันเป็นเหตุให้เกิดความไม่สงบและความแตกแยก
ผู้ใดมีภาระหน้าที่อันใด ก็เร่งกระทำให้สำเร็จลุล่วงไป ให้ทันการณ์ทันเวลา
ผลงานของทุกคนทุกฝ่าย จักได้ประกอบ ส่งเสริมกัน ให้ประเทศชาติอันเป็นที่อยู่ที่อาศัยของเรา ดำรงมั่นคงอยู่ด้วยความผาสุกร่มเย็นตลอดไป”
ต่อมาในปี พ.ศ.2554 พระบาทสมเด็จพระ ปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช มีพระราชดำรัสถึงพระราชปรารถนาที่จะเห็นคนไทยมีความสุขถ้วนหน้ากันด้วยการให้
กล่าวคือ “ให้ความรักความเมตตากัน ให้น้ำใจไมตรีกัน ให้อภัยกัน ให้การสงเคราะห์อนุเคราะห์กัน โดยมุ่งดีมุ่งเจริญต่อกันด้วยความบริสุทธิ์และจริงใจ
ทุกคนทุกฝ่ายจะได้สามารถร่วมมือ ร่วมความคิดอ่านกัน สร้างสรรค์ความสุข ความเจริญมั่นคง ให้แก่ตนแก่ประเทศชาติ”
หากประชาชนร่วมกันปฏิบัติตาม พระราชดำรัสเหล่านี้แล้ว จะนับเป็นการน้อมถวายสักการะและเทิดพระเกียรติอย่างสูงสุด
