ปฎิกิริยาต่อความพยายาม “รีเซ็ต” เพื่อนำไปสู่การ”เซ็ต ซีโร่”อันมาจาก 2 พรรคการเมืองใหญ่สามารถเข้าใจได้
ไม่ว่าจะเป็น”เพื่อไทย” ไม่ว่าจะเป็น”ประชาธิปัตย์”
ไม่ว่าจะมาจาก นายชูศักดิ์ ศิรินิล ไม่ว่าจะมาจาก นายสามารถ แก้วมีชัย
รวมถึงที่มาจาก นายวัชระ เพชรทอง
พรรคเพื่อไทยอาจนิ่มแต่แกร่งในแบบ นายชูศักดิ์ ศิรินิล ซึ่งเป็นอาจารย์ทางกฎหมาย
และนุ่มๆตามแบบ นายสามารถ แก้วมีชัย “คนเหนื่อ”
ขณะที่พรรคประชาธิปัตย์เมื่อเป็น”น้ำเสียง”อันมาจาก นายวัชระ เพชรทอง
ก็ย่อมเข้มข้น ดุดัน
แทบไม่แตกต่างไปจากท่วงทำนองของ นายจตุพร พรหมพันธุ์ คนบ้านเดียวกัน
ทั้งๆที่กร้าวถึงระดับนี้ แต่สงสัยหรือไม่
สงสัยหรือไม่ว่าทำไม “ไอ้ห้อย” บางคนจึงได้เงียบ ทำไม”ไอ้โหน” บางคนจึงมิได้ออกมาแกว่งไกว
มิดอิมซิม มิดจีลี่
หากรับฟังจากเสียงของ นายวิษณุ เครืองาม หากรับฟังจากเสียงของ นายอุดม รัฐอมฤต
ก็จะ”เข้าใจ”
2 ท่านนี้แม้จะมาด้วยกระบวนการของการรัฐประหาร แต่ก็มิได้ถูกมองว่า
เป็น “ไอ้ห้อย” เป็น”ไอ้โหน”
เพราะสถานะแห่ง”ไอ้ห้อย”ก็ดี สถานะแห่ง”ไอ้โหน”ก็ดีมีความเด่นชัดยิ่ง
ไม่ว่าจะเป้นที่ “สนช.” ไม่ว่าจะเป็นที่”สปท.”
เอ่ยชื่อออกมาก็ร้อง”ฮ้อ” และตามมาด้วยเสียง”อ๋อ”อย่างพร้อมเพรียงกัน
พร้อมเพรียงในลักษณะเสียง”ประสาน”
พลันที่ข้อเสนอในเรื่อง “รีเซ็ต” ดังขึ้นและแจ่มชัดด้วยรูปธรรมแห่ง “เซ็ต ซีโร่”
ภาพของ “พรรคประชาชนปฏิรูป” ก็ลอยมา
ยิ่งกว่านั้น ภาพของ “พรรคอธิปไตยปวงชนชาวไทย”ก็ลอยมาจากโคราช
กลิ่นแห่ง “ปฏิรูปก่อนเลือกตั้ง” ก็กระหึ่ม
กลิ่นแห่ง “พรรคปวงชนชาวไทย”ในกาลอดีตก็ลอยมาพร้อมกับการขยาย”อธิปไตย”ของปวงชน
เหมือนกับเป็นกลิ่นของ “บิกซันเดย์”
ไม่ใช่หรอก ตรงกันข้าม กลับเป็นกลิ่นของ “การปฏิวัติประชาธิปไตย” และการปรากฏขึ้นของ “สภาปฏิวัติ” ในกาลอดีตอย่างฉับพลันทันใด
เป็นกลิ่นของ “จารย์เสริฐ”
คนที่จะหัวร่อในเรื่องนี้ก็คือ “บิกจิ๋ว”
