พลันที่รัฐบาลมีบทสรุปว่า ปัญหา”วิกฤตข้าว”เป็นเรื่องของการสร้างสถานการณ์
ประสานกับที่คสช.ระบุ มีการปั่น”ราคาเทียม”ขึ้น
เท่ากับยืนยันอย่างเด่นชัดยิ่งว่า รัฐบาลและคสช.มองเห็นว่าปัญหา “วิกฤตข้าว” มิใช่ปัญหาในทางเศรษฐกิจ
ตรงกันข้าม เป็นปัญหาในทาง “การเมือง”
เหมือนกับบทสรุปเช่นนี้ของ 1 รัฐบาล และ 1 คสช.เดินไปในรอยเดียวกันกับของ นพ.วรงค์ เดชกิจวิกรม
ไม่น่าจะเป็นเช่นนั้น
เพราะบทสรุปนี้มีจุดเริ่มต้นจาก “แถลง” ของ “โฆษก”ประจำ สำนักนายกรัฐมนตรี ตั้งแต่เมื่อวันที่ 29 ตุลาคม
วันที่ 30 ตุลาคม “หมอวรงค์”จึงได้”ออกโรง”
เมื่อเห็นว่า “วิกฤตข้าว” เป็นเรื่องในทางการเมือง เป็นเรื่องของการปั่นและสร้างสถานการณ์
คำว่า “ราคาเทียม” จึงได้เกิดขึ้น
คำถามก็คือ ราคาข้าวที่เสื่อมทรุด ตกต่ำ เป็นการปั่นและสร้างขึ้นผ่านกระบวนการ “สมคบคิด” จริงหรือ
สมคบคิดของ”นักการเมือง” กับ “โรงสี”
หากบทสรุปของรัฐบาลและของคสช.เป็น “ความจริง” ก็ถือได้ว่าเป็นความอัปลักษณ์อย่างยิ่งของ “นักการเมือง”
เพราะว่า”โหดเหี้ยม”และ”อำมหิต”อย่างยิ่ง
ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้มีคำอธิบายอย่างเป็นทางการมาจากกระทรวงพาณิชย์และกระทรวงเกษตรว่า วิกฤตข้าวเนื่องจาก 2 สาเหตุ
1 สาเหตุเพราะ”ชาวนา”นำข้าวที่มีความชื้นมาขาย
1 สาเหตุเพราะ”ตลาดโลก” เพราะว่าไทยเจอคู่แข่งอย่างเวียดนาม อินเดีย กัมพูชา ที่ผลิตได้มากกว่าและตัดราคา
แต่ในที่สุดก็มาลงที่ “ราคาเทียม”
อย่าได้แปลกใจหากจะได้รับรายงานจากสมาคมโรงสีว่า เจ้าหน้าที่ ทหารได้เดินทางไปยังโรงสีหลายแห่ง
ในพื้นที่”ภาคกลาง” ในพื้นที่”ภาคเหนือ”
เป็นการเดินทางไปของเจ้าหน้าที่ทหารตั้งแต่เมื่อวันที่ 31 ตุลาคมมาแล้ว
นับว่าเป็นการ”กระชับพื้นที่”ได้อย่างรวดเร็ว
จากนี้ เมื่อเจ้าหน้าที่”ทหาร”ประสานกับเจ้าหน้าที่”ตำรวจ”ประสานกับเจ้าหน้าที่”ปกครอง”
บรรยากาศเหมือนกับเมื่อก่อน”ประชามติ”ก็หวนกลับมาอีก
เท่ากับรัฐบาลได้ดำเนินมาตรการ 2 มาตรการพร้อมกันอย่างมีเป้าหมาย
1 ดำเนินมาตรการ”จำนำยุ้งฉาง”
ขณะเดียวกัน 1 ดำเนินมาตรการ”กระชับพื้นที่”ขจัดต้นตอแห่งการสมคมบคิดระหว่าง “นักการเมือง” กับเจ้าของ”โรงสี”มิให้ปั่นราคาและสร้างสถานการณ์
คำถามก็คือ “ราคาข้าว”จะพ้นไปจาก”วิกฤต”ได้หรือไม่ จำเป็นต้องให้ “เวลา”
