ไม่ว่าเรื่องของ “น็อต กราบรถ” ไม่ว่าเรื่องของ ” เหรี้ยกระโดด” ล้วนเป็นเรื่องของ “การบริหาร”
เรียกอย่างหรูๆก็ต้อง “แมนเนจเมนต์”
เพียงแต่มิได้เป็นการแมนเนจเมนต์ในทาง “ธุรกิจ” หากเป็นการแมนเนจเมนต์ในทาง “อารมณ์”
แม้จะมีเสียงเตือน “อย่าตัดสินคนจากคลิป 1 นาที”
แต่ก็ต้องยอมรับว่า “คลิป 1 นาที” ก็สามารถเปิด”โฉม”ของคนๆนั้นได้
หากบริหารจัดการ”อารมณ์”ได้ไม่ดี
นั่นก็คือ ยอมให้อารมณ์ “บูชารถ” เข้ามาครอบงำ นั่นก็คือ ยอมให้ แรง”ริษยา” เข้ามาครอบงำ
“สติ” ก็หาย “ปัญญา” ก็หด
จิตอันเคยตกตะกอนเป็นวาสนาในลักษณะนอนก้นอยู่”ใต้สำนึก” ก็พลุ่งโพลงขึ้นมา ไฟแห่ง”โทสะ”ก็เป็นเจ้าเรือน กระบอกตาก็ร้อนเผ่า
“เพลี้ย”ก็แปรรูปเป็น”เหรี้ย”ไปได้
ท่านพุทธทาสภิกขุสรุปไว้นานมาแล้วว่า “โทสะ”นั้นเป็นอาการที่มักจะผลักออกจากตัวไปยังคนอื่น
นำไปสู่ “การทำร้าย” ตบตี ใช้ความรุนแรง
นำไปสู่ “การใส่ร้าย” ป้ายสี บิดเบือนและหวังให้คนที่เราไม่ชอบเกิดความเสียหาย
ทั้งๆที่เข้าไป”ช่วยเหลือ”ชาวนา ก็ถูกมองว่าเข้าไปทุบเข้าไปทำลาย และในที่สุดก็เบี่ยงเบนและบิดเบือนเป็นการ”ทำร้าย”ชาวนาอย่างเหี้ยมโหด อำมหิต
ทั้งนี้เพราะเมื่อ”โทสะ”ปะทุออกมารุนแรงก็นำไปสู่”โมหะ”และกลายเป็น “ความหลง”
ความหลงนี้เองที่ก่อให้เกิด “ความรุนแรง”
ความรุนแรงกระทั่งกลายเป็นปรากฏการณ์ในแบบ”น็อต กราบรถ” กลายเป็นปรากฏการณ์ในแบบ”เหรี่ยกระโดด”อาละวาดไปโดยรอบ
“อันตราย”กับ “สังคม”
เหมือนกับว่า “คลิป 1 นาที”จะเป็นภาพสะท้อนแห่งการปะทุอารมณ์ 1 วูบ
กระนั้น 1 วูบนั้นก็มิใช่ไร้”รากฐาน”
กระบวนการทาง “อารมณ์” เริ่มต้นจากการสะสมในเชิง”ปริ มาณ” แล้วจึงพัฒนาเป็น “คุณภาพ”
เหมือน “น้ำ” กลายเป็น”ไอ”
มิใช่ว่าอยู่ๆน้ำจะกลายเป็นไอทันที หากแต่ต้องอยู่ในอุณหภูมิอันเหมาะสม
“กาละ” และ”เทศะ”จึงสำคัญ
สำคัญในการทำความเข้าใจและมองเห็นอย่างเป็นระบบ เป็นกระบวนการ
1 นาทีอาจเหมือนกับชั่ว”วูบ”แต่ความจริงมิใช่
วูบจึงเป็น”คุณภาพ”อันเกิดจาก”ปริมาณ”ที่มีการสะสม
