FootNote:จับตา ก้าวสำคัญ ภูมิใจไทย ชิงชัย ฐานะนำ อนุรักษ์นิยม
ความสำเร็จทางการเมืองในเส้นทางแบบพรรคภูมิใจไทย กำลังได้รับการพัฒนาเป็น “สูตร” ทางการเมืองบนหนทางเลือกของหลายพรรคการเมือง
เป็นความสำเร็จจากบทเรียนทางการเมืองในยุค พล.อ.เปรม ติณสูลานนท์ อย่างมีนัยสำคัญและแหลมคม
นั่นก็คือ ความสำเร็จในลักษณะ “ไผ่ลู่ลม” สุดอ่อนไหว
เพียงแต่ความอ่อนไหวนั้นมิได้เป็นความอ่อนไหวอย่างไร้หลักการ หากแต่สามารถยึดโยงอยู่กับ “กลุ่มอำนาจ” ได้อย่างต่อเนื่องและด้วยความกลมกลืน
องค์ประกอบหนึ่งคือการดำรงสถานะอันเป็นจุดรวมของ “บ้านใหญ่” ทางการเมืองอย่างมั่นคง นี่เป็นตัวอย่างที่ได้มาจาก พรรคชาติไทย พรรคกิจสังคม
ขณะเดียวกัน บทเรียนที่อุดมและรอบด้านเป็นอย่างยิ่ง คือบทเรียนที่พรรคภูมิใจไทยได้มาในห้วงแห่งการเป็นส่วนหนึ่งของพรรคไทยรักไทย พรรคพลังประชาชน
คนสำคัญของพรรคภูมิใจไทย คือกำลังสำคัญในการสร้างปรากฎการณ์จากการเลือกตั้งเมื่อเดือนกุมภาพันธุ์ 2548
จำนวน 377 ส.ส.มิได้มาจากพลังของหัวหน้าพรรคไทยรักไทยเพียงผู้เดียว
เมื่อพรรคภูมิใจไทยมีรากฐานมาจากพรรคไทยรักไทย พรรคพลังประชาชน การประกอบส่วนขึ้นเป็นพรรคจึงมาจากประสบการณ์ ของพรรคชาติไทย พรรคไทยรักไทย พรรคพลังประชาชน
ผลึกสำคัญของพรรคภูมิใจไทยคือ ผลึกจากการแยกจากพรรคพลังประชาชน ไปร่วมกับพรรคประชาธิปัตย์จัดตั้งรัฐบาล
ความยืดหยุ่นเป็นอย่างสูงของพรรคภูมิใจไทยก็คือ ไม่เพียงแต่จะสามารถร่วมได้กับพรรคพลังประชารัฐ หากแต่เมื่อถึงสถานการณ์หนึ่งก็ร่วมได้แม้กระทั่งกับพรรคเพื่อไทย
เป็นการร่วมโดยที่ดำรงยุทธศาสตร์อันเป็นเป้าหมายทางการ เมืองของตนโดยมิได้แปรเปลี่ยน นั่นก็คือด้านหนึ่งเป็นการร่วม แต่ด้านหนึ่งก็เป็นการต่อสู้เพื่อชิงความได้เปรียบ
รูปธรรมอย่างสำคัญก็คือ การชิงความได้เปรียบในการเลือก 200 สมาชิกวุฒิสภา และพร้อมที่จะสัประยุทธ์ในทุกพื้นที่
สถานการณ์นำในจุดพรรคอนุรักษ์นิยมย่อมเป็นเป้าหมาย
สถานการณ์ทางการเมืองนับแต่วันที่ 22 สิงหาคม 2566 ทำให้ทุกพรรคการเมืองจำเป็นต้องปรับตัวให้เข้ากับสภาพการณ์ใหม่
นั่นก็คือ การชิงกันเป็น “พรรคอนุรักษ์นิยม” ที่สำคัญ
ประการหนึ่งเพื่อแยกตัวให้แตกต่างจากพรรคก้าวไกลอย่างสิ้นเชิง ประการหนึ่งเพื่อเสนอตัวเป็นทางเลือกที่เหมาะสมในห้วง แห่งการปรับตัวในลักษณะถอยกลับในทางการเมือง
ไม่ว่าพรรคภูมิใจไทย ไม่ว่าพรรครวมไทยสร้างชาติ ไม่ว่าพรรคพลังประชารัฐ ล้วนเข้าสู่การต่อสู้เพื่อชิงฐานะ “นำ”
