เห็นผลการเลือกตั้ง”ประธานาธิบดี”สหรัฐแล้ว ก็เริ่ม”เข้าใจ”เงื่อนแง่บางอย่างของ”การเมือง”
โดยเฉพาะการเมืองใน “ไทย”
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ความสงสัยที่ว่าเหตุใด “ประชามติ”เมื่อเดือนสิงหาคมจึงออกมาว่า “ผ่าน”
บางคนอาจเห็นว่า “ผ่าน”เพราะ”คสช.”
เนื่องจากประชาชนเห็นด้วยกับ “เนื้อหา” และต้องการให้คสช. “สืบทอด”อำนาจต่อไป
ตามแผน “ปฏิรูปก่อนเลือกตั้ง”
ขณะเดียวกัน บางคนอาจเห็นว่ามาตรการของคสช.ทำให้ฝ่ายคัดค้าน ต่อต้าน”ร่างรัฐธรรมนูญ” ขยับเขยื้อน เคลื่อนไหวลำบาก กลายเป็นอัมพาตไปโดยปริยาย
กระนั้น ไม่ว่าด้านที่”เห็นชอบ” ไม่ว่าด้านที่”ไม่เห็นชอบ”ก็มองข้ามปัจจัย 1 ไปอย่างเจตนา
นั่นก็คือ ความรู้สึก ความต้องการของ “ประชาชน”
นั่นก็คือ ความรู้สึก ความต้องการของประชาชนที่อยาก”เลือกตั้ง”
นี่คือ วิถีของชาวบ้าน นี่คือ วิถีของประชาชน
ต้องยอมรับว่า ภายในกระบวนการเลือกตั้งประธานาธิบดีของสหรัฐ เสียงที่ปรากฏในห้วงต้น กระทั่งห้วงปลาย
ล้วนเป็นเสียงของ คนดัง คนมีชื่อเสียง
นั่นก็คือ เสียงของคนที่มี”สถานะ”ในสังคม ไม่ว่าจะเป็นนักการเมือง ไม่ว่าจะเป็นนักวิชาการ ไม่ว่าจะเป็นสื่อสารมวลชน
คนเหล่านี้ล้วนเป็น”คนชั้นสูง”
เพราะว่าเป็นคนดัง เพราะว่าเป็นคนมีชื่อเสียง เพราะว่าเป็นคนชั้นสูง จึงได้รับความสนใจจากสังคม
สังคมเงียหูฟัง สื่อต่างๆไปสอบถาม
ตรงกันข้าม เสียงของชาวบ้านร้านถิ่น เสียงของคนไม่ดัง เสียงของคนไม่มีชื่อถูกละเลย ไม่ได้รับความสนใจ
สังคมอเมริกาเป็นเช่นนี้ สังคมไทยเป็นเช่นนี้
สถานะของคนไม่ดัง คนไม่มีชื่อเสียง จะทรงความหมายก็เมื่อเข้าสู่กระบวนการของ “การเลือกตั้ง”
บนพื้นฐานของ 1 สิทธิ์ 1 เสียง
ไม่ว่าจะเป็นศาสตราจารย์ ไม่ว่าจะเป็นมหาเศรษฐี ล้วนอยู่ในสถานะเดียวกันกับชาวบ้าน
มี 1 เสียงเหมือนกัน
“การเลือกตั้ง” จึงเป็นเพียงเงื่อนไขเดียว โอกาสเดียวที่ชาวบ้านจบประถมศึกษา จะเผยอหน้าไปอยู่ระดับเดียวกันกับท่านศาสตราจารย์
ไม่ว่าจะเป็นชาวบ้านที่เพนซิลวาเนีย ไม่ว่าจะเป็นชาวบ้านที่กุดชุม ยโสธร
นี่คือความเสมอภาค นี่คือความเท่าเทียม
“การเลือกตั้ง”จึงคือความต้องการ “การเลือกตั้ง”จึงเป็นทางออกที่สำคัญของชาวบ้าน
“ประชามติ” คือบัตรผ่านไปสู่”การเลือกตั้ง”
