บทบรรณาธิการ
ผลสะเทือนอันน่าฮือฮาจากการเลือกตั้งประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกาอาจพุ่งตรงไปยังนายโดนัลด์ ทรัมป์ ในฐานะผู้ชนะ ตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา
ไม่ว่าเป็นเพราะนโยบายระหว่างการหาเสียงและความเห็นส่วนตัวที่มีผู้ไม่เห็นด้วยจำนวนมาก บวกกับความเป็นมหาอำนาจของอเมริกาที่ทำให้นานาประเทศต้องเตรียมปรับตัว
แต่ตัวอย่างที่น่าศึกษาในศึกเลือกตั้งครั้งนี้ไม่มีเฉพาะแต่จากตัวผู้ชนะเท่านั้น
บทบาทและท่าทีของฝ่ายปราชัย ทั้งนาง ฮิลลารี คลินตัน ผู้ท้าชิงตำแหน่ง และนายบารัก โอบามา ประธานาธิบดีคนปัจจุบันที่กำลังจะหมดวาระ
ล้วนน่าติดตามและไตร่ตรอง
นางฮิลลารียอมรับความปราชัยโดยไม่มีข้อโต้แย้ง ตามกติกาของการนับคะแนนเสียงคณะเลือกตั้ง หรืออิเล็กทอรัลโหวตจากทุกมลรัฐในประเทศ
แม้ว่าคะแนนจากประชาชน หรือป๊อปปูลาร์โหวต นางฮิลลารีชนะนายทรัมป์ราว 2 แสนเสียง
นอกจากไม่ได้นำมาอวดอ้าง ยังแสดงสปิริตด้วยการขอให้ผู้สนับสนุนตนเองเปิดใจและให้โอกาสผู้ชนะก้าวขึ้นไปบริหารประเทศ
ไม่ได้ปลุกระดมให้ผู้คนต่อต้าน ไม่ได้ตราหน้าว่าผู้ชนะเป็นคนไม่ดี และไม่ได้เรียกอำนาจนอกระบบเข้ามาแทรกแซง
ด้านนายโอบามานอกจากแสดงความมีวุฒิภาวะ ยึดมั่นในหน้าที่ถ่ายโอนอำนาจให้กับผู้ชนะคนใหม่ ยังเตือนสติคนรุ่นใหม่ที่อาจมีอารมณ์ผิดหวังรุนแรงเพราะเพิ่งมีส่วนร่วมทางการเมือง
ด้วยการชี้ให้เห็นว่าความพ่ายแพ้ในวันนี้ ไม่ได้ทำให้ต้องสิ้นหวัง เพราะถึงอย่างไรแล้วพระอาทิตย์ย่อมขึ้นในทุกเช้า
วิถีประชาธิปไตยย่อมเป็นเช่นนี้ มีแพ้มีชนะ เมื่อแพ้แล้วต้องทำใจ หาจุดบกพร่องแล้วแก้ไข ปรับปรุงตัวเองเพื่อจะกลับไปสู้ใหม่
แม้ว่านายโอบามาจะเคยได้รับชัยชนะอย่างท่วมท้น ได้รับรางวัลทรงเกียรติอย่างโนเบลสาขาสันติภาพ ต้องหมดวาระไปด้วยการมีส่วนทำให้พรรคเดโมแครตพ่ายแพ้
แต่การแสดงออกถึงการเป็นผู้แพ้ ที่มีเกียรตินั้นจะได้รับการเคารพนับถือและมองหน้าผู้คนได้โดยไม่ต้องหลบสายตาใคร
