ฮุนเซน สุดจะทน เจอส่งข้อความกวนทั้งวัน ขอเงินซื้อบ้าน-ซื้อรถ ส่งลูกเรียนต่างประเทศ ลั่นประกาศตัดขาดคนที่ติดต่อมาพลการ
22 ก.ย. 2569 สมเด็จ ฮุน เซน ประธานวุฒิสภากัมพูชา โพสต์เฟซบุ๊กเป็นภาพขณะอุ้มหลาน พร้อมเขียนข้อความระบายความอัดอั้น โดยขึ้นต้นว่า “ถ้ารักกันอย่าไปหาบ่อยนัก ถ้าคิดถึงค่อยไปหาเป็นครั้งคราว” นี่เป็นคำสั่งสอนของบรรพบุรุษ
วันนี้เป็นวันครบรอบ 1 เดือนของหลานผม ผมควรจะมีความสุข แต่กลับต้องมารู้สึกไม่สบายใจ เนื่องจากวันนี้มีข้อความส่งเข้ามาทาง Telegram & WhatsApp เกือบ 20 ข้อความ
บางคนส่งข้อความมาเพื่อขอเข้าพบโดยตรง บางคนเล่าเรื่องความยากลำบากในครอบครัว และที่สำคัญที่สุดคือ ขอเงินซื้อบ้าน ขอเงินซื้อรถมอเตอร์ไซค์ทีเดียว 2 คัน
บางคนก็ไม่ได้พูดออกมาตรงๆ แต่บอกว่าขอซื้อยานพาหนะ ซึ่งแน่นอนว่าต้องหมายถึงรถยนต์อย่างแน่นอน เพราะเขาก็มีรถมอเตอร์ไซค์ขี่อยู่แล้ว และบางคนก็ขอเงินค่าเทอมเพื่อส่งลูกไปเรียนต่อต่างประเทศ
ที่ผ่านมาผมเคยช่วยเหลือโดยการให้เงินค่าน้ำมัน ค่าเช่าบ้าน ค่าเทอม และเงินช่วยเหลือจุนเจือความเป็นอยู่ให้แก่บรรดานักศึกษาที่ยากจน ซึ่งมีมูลค่าเพียงแค่หลักร้อยหรือหลักพันดอลลาร์เท่านั้น
แต่ในวันนี้ แค่คิดจากคนเพียง 4 คน ก็มีมูลค่ารวมกันถึงหลักหมื่นดอลลาร์แล้ว ทั้งค่าซื้อบ้าน ค่าซื้อรถยนต์และรถมอเตอร์ไซค์ รวมถึงค่าเทอมปีละหลายหมื่นดอลลาร์ ซึ่งมันแพงกว่ายุคที่ลูกๆ ของผมไปเรียนต่อต่างประเทศเสียด้วยซ้ำ
นอกเหนือจากเรื่องเงินแล้ว ยังมีเรื่องที่ส่งมารบกวนเวลาแทบจะทุกวัน ตอนเช้าเวลาลูกออกไปเรียนก็ส่งข้อความมา ตอนเย็นเวลาลูกเลิกเรียนก็ส่งข้อความมา มีทั้งข้อความเสียงและข้อความตัวอักษร
ผมขอเรียนให้ทราบว่า ทุกวันนี้ตัวผมกับลูกชายทุกคน โดยเฉพาะลูกชายที่เป็นนายกรัฐมนตรี (สมเด็จ ฮุน มาเนต) ผมติดต่อกับเขาน้อยมาก เพราะผมรู้ว่าเขาติดภารกิจยุ่งมาก งานไหนที่พอจะเลื่อนได้ก็ระงับไว้ก่อน เพื่อรอแก้ไขในภายหลัง
ผมต้องขออภัยต่อผู้ที่ขอเข้าพบผมโดยตรงที่ผมไม่สามารถพบได้ หากผมจำเป็นต้องพบ ผมจะเป็นฝ่ายเรียกให้มาพบเอง เหมือนอย่างกรณีของ Van Sanvan และครอบครัว เมื่อช่วง 10 กว่าวันก่อนหน้านี้
ผมขอเรียนให้ทราบไว้ก่อนเลยว่า ผมจะลบหรือตัดขาดการติดต่อทางโซเชียลมีเดียสำหรับพี่น้องคนไหนที่ติดต่อเข้ามาหาผมโดยไม่ได้รับอนุญาต
สุดท้ายนี้ ขอเตือนสติอีกครั้งด้วยคำสั่งสอนของบรรพบุรุษที่ว่า “ถ้ารักกันอย่าไปหาบ่อยนัก ถ้าคิดถึงค่อยไปหาเป็นครั้งคราว” ไปเที่ยวบ้านคนอื่นทุกวันเขาก็เบื่อระอา และถ้าส่งข้อความมาหาเขาทุกวัน เขาก็เบื่อระอาเช่นกัน ในกรณีที่ข้อความเหล่านั้นไม่ได้เกี่ยวข้องกับเรื่องงานของผู้รับเลย
ผมไม่ควรจะต้องมาโพสต์ข้อความทำนองนี้เลย แต่ถ้าไม่โพสต์ออกมา เหตุการณ์ลักษณะนี้ก็คงจะมีต่อไปและยิ่งเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ เพราะเริ่มมีคนรู้จักเบอร์โทรศัพท์ของผมมากขึ้นทุกที
