คอลัมน์ หลอน
นทธี ศศิวิมล
ผมใจหายวาบ ขนลุกทั้งตัวทันทีที่ได้เห็นรองเท้าคู่นี้ถอดวางอยู่หน้าห้อง แรกทีเดียวผมเข้าใจไปว่าตาฝาด คิดไปเอง หรือความเครียด ความเศร้าอย่างรุนแรงที่ทำให้ประสาทการรับรู้ของผมเกิดผิดเพี้ยนไปเสียแล้ว จนเมื่อเปิดประตูเข้าไปในห้อง เห็นน้องสาวกับเพื่อนของเธอกำลังนั่งกินขนมดูทีวีกันแล้วหันมาร้องเรียกผม
“พี่กุ้ง เป็นไรทำไมไม่เข้ามา” น้องสาวสงสัย
ผมกวักมือเรียกเธอออกมาที่ประตูหน้าห้อง หน้าตาเธอดูงงๆ แต่ก็ยอมเดินออกมา
รองเท้าส้นสูง ตัวรองเท้าทำจากผ้าทอลายสีเบจไขว้ถักสลับกัน บนเส้นผ้าปักมุกสีขาวหม่นเป็นรูปดอกไม้เล็กๆสวยพราว แทบจะเรียกได้ว่า ผมจำมุกทุกเม็ดที่อยู่บนนั้นได้ โดยเฉพาะดอกมุกดอกที่เม็ดมุกสีขาวหมด และแนท แฟนผมเอามุกสีชมพูที่เม็ดโตกว่านิดหน่อยมาปักแทน ดอกที่ไม่เหมือนใครนั้นจะอยู่ที่รองเท้าขวาด้านนอกตรงส่วนที่อยู่ใต้ตาตุ่มพอดี ผมจะลืมได้ยังไง ในเมื่อตอนที่แนทนั่งปักรองเท้าคู่นี้ เรายังคงนั่งเคียงข้างกันอยู่ที่โซฟา พลางดูรายการโปรดย้อนหลัง เสียงหัวเราะและเสียงเชียร์ของเธอยังดังก้องในหูผมอยู่ เช่นเดียวกับที่ภาพของรองเท้าคู่นี้ในมือของเธอ และสวยหรูน่ารักอยู่ที่เท้าของเธอตอนสวมใส่ออกเดินไปไหนมาไหนกับผม
ก่อนที่แนทจะหายตัวไป…
แน่นอนครับ คำว่าหายไปไม่ได้หายแวบไปเหมือนผู้วิเศษในหนังในละคร แต่คือหายสาบสูญ ไร้ร่องรอย เช้าวันหนึ่งเธอแต่งตัวออกไปทำงานตามปกติ แต่ไปไม่ถึงที่ทำงาน และไม่มีใครติดต่อได้ ไม่รู้ว่าเธอหายไปไหน ผมพยายามติดต่อทั้งทางเพื่อนของแนทและทางครอบครัว ปรากฏว่าไม่มีใครรู้ว่าแนทอยู่ที่ไหนเลยสักคน พวกเราพากันแจ้งความคนหาย แต่เวลาผ่านไปถึงสองเดือนแล้วก็ยังไม่มีวี่แววของแนท หลายคนบอกว่ายิ่งเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ ความหวังที่จะพบเธอแบบที่ยังมีชีวิตอยู่ยิ่งน่าจะยากขึ้น แต่ผมก็ยังหวัง โดยเฉพาะเมื่อรองเท้าคู่นี้มาปรากฏตรงหน้าผมอีกครั้ง
กิ่ง น้องสาวของผมตกใจเมื่อรู้ว่ารองเท้าที่เพื่อนเธอใส่มาคู่นี้คือรองเท้าของแนทแน่ๆ หลักฐานที่ปรากฏชัดเจนที่สุดคือชื่อของแนทที่ปักด้วยด้ายสีเขียวเป็นตัว N เล็กๆ อยู่ด้านในของรองเท้า เธอทำอย่างนี้กับของทำมือทุกชิ้นเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ
เพื่อนของกิ่งรู้แล้วก็หน้าซีดตัวสั่น “ของพี่แนทจริงๆ เหรอคะพี่กุ้ง หนูไม่ทราบเลยค่ะ นี่หนูซื้อมาจากตลอดนัดแถวบ้านหนูค่ะ จากร้านรองเท้ามือสอง”
ร้านรองเท้ามือสองที่เพื่อนกิ่งว่านั้น ไม่ได้เป็นร้านประจำ นานๆ มาที สินค้าที่เอามาขายมือสองก็เปลี่ยนไปเรื่อยๆ คนแถวนั้นรวมทั้งพวกเราสันนิษฐานกันว่าน่าจะเป็นของที่ขโมยมาขาย เพราะบางอย่างก็เป็นของที่มียี่ห้อดีๆดังๆ ราคาแพง แต่คนขายกลับเอามาขายถูกๆร้อยกว่าบาทสองร้อย มีทั้งเสื้อผ้าผู้หญิง ผู้ชาย รองเท้าส้นสูง รองเท้าผ้าใบ กระเป๋า นาฬิกา ปากกา และยังของ อื่นๆ อีก รองเท้าปักมุกคู่นี้เพื่อนกิ่งก็ซื้อมาในราคาแค่ 60 บาทเท่านั้น
ผมไปซุ่มรออยู่สองสามวัน จนเจอตัวเจ้าของร้านที่เอาของขายมาเรียงใหม่จำนวนมาก เป็ยชายวัยรุ่นอายุไม่น่าเกิน 20 ปี ท่าทางห้าวๆกร่างๆ ผมเข้าไปประชิดตัว แล้วยกรองเท้าปักมุกของแนทขึ้นให้เขาดู เจ้านั่นมองกลับมาด้วยดวงตาว่างเปล่า “อะไร ทำไม”
“รองเท้าคู่นี้น้องผมซื้อมาจากร้านคุณ บอกหน่อยได้ไหมว่าคุณเอามาจากไหน”
“โอ๊ย ใครจะไปจำได้พี่ คนเขาเอามาขายโละของเก่าผมก็ซื้อต่อมาอีกที”
“รองเท้าคู่นี้ของแฟนผม” ผมพูดด้วยท่าทางที่เริ่มโมโห หน้าแดงก่ำ “เขาทำไว้ใส่เองไม่มีทางเอามาขายแน่ๆ บอกมาว่าเอามาจากที่ไหน ไม่งั้นผมจะไปแจ้งความ”
พอได้ยินผมพูดจริงจังเข้า เจ้านั่นก็ดูตกใจขึ้นมา แล้วเรียกเมียที่เก็บของอยู่ในรถให้ออกมาดูรองเท้าที่ว่า เด็กสาวเปิดประตูออกมาจากรถกระบะ ใส่เสื้อยืดรัดติ้วกางเกงขาสั้นแต่งหน้าจัดจนขาวลอย พอได้ยินคำว่าตำรวจ ยังไม่ทันอะไรก็รีบยกมือไหว้ขอโทษ บอกว่าทีหลังจะไม่ทำแล้ว จะคืนเงินให้ ต่างๆนานา
“บอกแค่ว่าเอามาจากไหนก็พอแล้ว”
เด็กสาวบอกว่า เธอเอามาจากหน้าห้องในหอพักหญิงแห่งหนึ่งหลังโรงเรียนของเธอ หอเดียวกันที่เธอพักนั่นแหละ เดินผ่านแล้วเห็นว่าสวยดีก็เลยหยิบมาเฉยๆ เธอยอมบอกชื่อหอและที่อยู่อย่างละเอียดทีเดียว
คืนนั้นผมกลับมาตั้งหลักที่ห้อง เอารองเท้าปักมุกของแนทมาวางใกล้เตียงที่นอน น้ำตาไหลออกมาอีกเมื่อคิดว่าอาจเกิดอันตรายอะไรขึ้นกับเธอ รองเท้าอยู่นี่แล้วตัวอยู่ไหน
ผมมองรองเท้า คิดว่าจะซักให้สะอาดเก็บไว้รอแนท แต่ตาก็เหลือบไปเห็นบางอย่างที่ทำเอาหัวใจกระตุกแทบหยุดเต้น…
ที่ขอบด้านล่างของแนวรองเท้าส่วนที่เป็นผ้า มีรอยคราบสีดำคล้ำปนแดงเหมือนถูกชุบจนชุ่มอยู่ด้านหนึ่ง ถ้าไม่สังเกตอาจมองไม่เห็น แต่ตอนนี้มันชัดเจนจนผมใจสั่นเหงื่อแตก…มันคือรอยเลือด!
(อ่านต่อตอน 2)
