คอลัมน์ ชมรมพระเครื่อง
แทน ท่าพระจันทร์ ด้วยความจริงใจ
สวัสดีครับ ท่านผู้อ่านที่รักทุกท่าน วันนี้นึกไม่ออกว่าจะเขียนถึงพระเครื่องอะไรดี ก็เลยนำเอาเรื่องราวเก่าๆ ในสนามพระมาเล่าสู่กันฟังเล่นๆ และอาจจะเป็นอุทาหรณ์สอนใจได้บ้างครับ และเรื่องที่จะเล่าต่อไปนี้เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นจริง แต่ชื่อคนผมขอปกปิดไว้นะครับ
กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว เหตุเกิดที่สนามท่าพระจันทร์ในยุคที่เพิ่งเริ่มเปิดใหม่ๆ และในวัดมหาธาตุก็ยังเปิดให้มีตลาดนัดในวันพระและวันเสาร์-อาทิตย์ บรรดาร้านพระเครื่อง ร้านของเก่าก็ยังมาเปิดกันอยู่บ้างในนั้น ส่วนมากก็เป็นคนที่อยู่ต่างจังหวัดหรือพ่อค้าเร่ ที่ออกเที่ยวรับซื้อของเก่า พระเครื่องตามต่างจังหวัด มักนำของเหล่านั้นมาขายในวันนัดที่วัดมหาธาตุ พวกเซียนจริงเซียนไม่จริงก็มักจะเข้าไปดูของ เนื่องจากมีพระเครื่องฟลุกๆ เข้ามาให้เช่าหาอยู่เสมอๆ ผมเองก็ชอบเข้าไปดูและได้ของอยู่บ่อยๆ นอกจากพระเครื่องก็ยังมีเครื่องใช้ เฟอร์นิเจอร์เก่าๆ เครื่องกระเบื้องให้ได้ซื้อหาอยู่เช่นกัน ผมจะเข้าไปกับเพื่อนซึ่งมีความชำนาญเรื่องพระกรุ และทำมาหารับประทานเป็นอาชีพ มีอะไรก็ปรึกษากัน แบ่งกันเช่าแบ่งกันกิน ในสมัยนั้นเขาจะเรียกว่าคู่นั้ง หรือหุ้นส่วนนั่นแหละครับ
พวกเราก็ทำมาหารับประทานกันอย่างมีความสุข ได้กำไรบ้างได้ของบ้าง อยู่ทุกๆ นัดมากน้อยก็ว่ากันไป โดยส่วนมากเราจะเข้าไปดูในตอนเช้าๆ จะได้เห็นของก่อนใคร และจะได้ไม่พลาดโอกาส เมื่อเราไปเจอของหรือพระเครื่องที่เข้าตาก็จะถามราคา แล้วก็ต่อรอง เจ้าของโดยส่วนใหญ่ที่นำของมาขายช่วงเช้าๆ เขาจะไม่ค่อยยอมลดราคาให้เท่าไรนัก เราก็สอบถามราคาต่อรองดูถ้ายังไม่ได้ก็จะยังไม่ซื้อ จะเดินดูไปเรื่อยๆ จนครบหมดทุกร้าน แล้วค่อยเดินกลับมาดูใหม่ และก็ต่อรองกันอีกเที่ยว โดยส่วนมากก็จะได้เกือบร้อยเปอร์เซ็นต์ พลาดน้อย ก็พอได้กำไรแบ่งกันกินไปวันๆ บางครั้งพระบางองค์มีตัวแปรทำให้ดูยากหรือคนเขาไม่กล้าซื้อ แต่เราปรึกษากันแล้วว่าไม่น่าจะพลาดเรียกว่าตาใครตามัน และสามารถทำกลับมาให้เป็นสภาพดีดูง่ายได้ เราก็จะได้ในราคาไม่แพง เรียกว่าต้นทุนต่ำ เพราะไม่มีใครกล้าซื้อ พอได้มาแล้วก็จะนำมาล้างทำความสะอาดอย่างมีเทคนิค ให้สภาพพระออกมาดูง่ายสบายตา ก็ได้กำไรโขอยู่ การทำมาหากินก็เป็นปกติราบรื่นดี
ต่อมาในระยะหลังๆ การกลับไม่เป็นเช่นดังก่อน เวลาไปเจอของแล้วต่อรองกัน ขากลับมาอีกรอบของเหล่านั้นหายไปหมด พอถามพ่อค้าเขาก็บอกว่ามีคนมาซื้อไปแล้ว เอ๊ะน่าแปลก เนื่องจากของบางอย่างก็ยังคลุมเครืออยู่ในใจเราเลย ไม่น่าจะมีคนกล้าซื้อนะ แต่ก็ไม่คิดมากอะไร แต่เหตุการณ์ก็เกิดขึ้นอยู่อีกทุกนัด ในพระหรือของที่เราต่อ ที่แปลกคือตรงกันทุกชิ้น เราก็ปรึกษากันว่าควรจะรู้ความจริงว่าเกิดอะไรขึ้น จึงให้เพื่อนอีกคนสะกดรอยตามเราห่างๆ คอยดูความเคลื่อนไหวว่าเกิดอะไรขึ้น ในนัดต่อมาก็พบมีบุคคลสองสามคนเดินตามเราอยู่ห่างๆ และก็มีคนเข้ามาฟังการต่อรองราคาอยู่ใกล้ๆ แล้วเขาก็ซื้อไปทุกชิ้นที่เราดูๆ ไว้
จึงเกิดการวางงานกันในนัดต่อมา เราก็ทำเป็นเดินดูๆ ไปเรื่อยๆ พอดีมาเจอ พระหลวงปู่ศุข วัดปากคลองมะขามเฒ่าเนื้อตะกั่ว พิมพ์รัศมี ฝีมือดีใช้ได้ แผนการก็เริ่ม เราเข้าไปต่อรองราคา พ่อค้าก็คิดว่าพระของเขาแท้แน่จึงบอกราคา 2,000 บาท ในสมัยนั้นก็ถือว่าสูงมากเราก็ต่อ 1,000 เขาบอกไม่ได้ ถ้าจะเอาจริงๆ ก็ 1,500 ก็แล้วกัน ผมกับเพื่อนก็เดินต่อไปไม่หันกลับมามอง ปลากินเบ็ดเข้าเต็มเปา เรากลับเข้ามานั่งกินโอเลี้ยงกันที่ท้ายสนามอย่างสบายใจ รอดูผลงาน เพื่อนที่สะกดรอยตามเข้ามารายงานในสนาม ผมเห็นมันเที่ยวเดินไปขายใครต่อใครทั่วไปหมด แต่ไม่มีใครซื้อเลย ซักครึ่งชั่วโมงเห็นจะได้ เจ้าคนนี้ก็กำพระองค์นั้นมาส่งให้พวกผม เจ้าเพื่อนผมก็ถามว่าพระอะไร มันก็บอกว่า มะขามเฒ่า เพื่อนผมมันก็แสบ บอกกลับไปว่ามะขามเปียกมั้ง เพราะมือกำพระน่ะมาชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ แล้วก็ไม่ได้ดูพระเลย เจ้าคนนั้นก็บอกอีกว่าก็เห็นเฮียต่อราคาอยู่ไม่ใช่เหรอ เพื่อนผมจึงบอกว่า อ้าวแล้วซื้อมาทำไม
(ขออนุญาตใช้คำที่เขาสนทนากันจริง อาจจะไม่สุภาพนักแต่ให้ได้อารมณ์ครับ) “กูก็ต่อดูเล่นๆ ไม่รู้จักทำอะไร เพราะไม่มีของให้ซื้อเลย ถ้าดีกูก็ซื้อไปแล้วไม่ถึงมึงหรอก? ไอ้เจ้าคนนั้นเหงื่อออกมามากกว่าเดิม เดินคอตกไป พวกเราก็ขำกันพอสมควร บางท่านอาจจะเห็นว่าเป็นการไม่เหมาะสม ที่ทำให้คนๆ หนึ่งต้องเสียเงิน แต่ลองกลับมามองดูอีกแง่มุมหนึ่ง คนที่เขาจะมีความรู้ความชำนาญในอาชีพได้ เขาต้องหมั่นศึกษาหาความรู้ ไม่รู้ก็ถามผู้ใหญ่ให้ช่วยชี้แนะให้ ฝึกฝนจนเกิดความชำนาญที่พอจะหาเลี้ยงตัวได้ แต่เจ้าคนที่ผมกล่าวถึงนั้นไม่เคยที่จะไขว่คว้าหาความรู้ ฝึกฝนตัวเอง มีแต่ใช้ความเจ้าเล่ห์เพทุบายในหาเลี้ยงตน และนี่ก็เป็นบทเรียนชีวิตให้เขารู้จักใช้ความฉลาดให้ถูกต้อง กลับมาหมั่นศึกษาหาความชำนาญในอาชีพของตัวเองอย่างถูกต้องครับ
ในวันนี้ผมนำรูปพระหลวงปู่ศุข เนื้อตะกั่ว พิมพ์สี่เหลี่ยมประภามณฑลมีรัศมี ของแท้ๆ สวยๆ มาให้ชมกันสององค์ครับ
