หลักสูตรเรียนฟรี

“เส้นทาง” ของอดีต “รั้วของชาติ” หลังจากปฏิบัติหน้าที่อย่างสมภาคภูมิ เจ้าของเรื่องราวนับจากนี้ เริ่มต้นจากการเป็นเกษตรกร ทำสวนกาแฟ ปลูกมะคาเดเมีย กล้วย มะนาว ฯลฯ บนที่ดินซึ่งได้รับการจัดสรรจากโครงการอันเนื่องมาจากพระราชดำริ ขนาด 5 ไร่ ถัดจากนั้นไม่นาน ช่วยกัน 2 คนกับภรรยา เลี้ยงตัวด้วยเงินบำนาญ ก่อนจะสร้างเพิงไม้เล็กๆ ขายกาแฟสด-อาหารเช้า ให้กับบรรดานักท่องเที่ยวแถวสี่แยกรื่นฤดี ที่อำเภอเขาค้อ จังหวัดเพชรบูรณ์ ทำมาได้เกือบ 20 ปี กิจการเติบโตขึ้นตามลำดับ ปัจจุบันเริ่มอยู่ตัว หัวหน้าครอบครัวอดีตรั้วของชาติ ในวัย 50 ปีเศษ จึงมองหาอาชีพใหม่ ที่อาจเป็นงานสร้างรายได้ สามารถมาจุนเจือครอบครัวได้อีกทาง และงานใหม่ในแบบที่เขาเลือกทำครั้งนี้ มี “รอยทาง” แห่งการ “พึ่งพาตนเอง” ให้เดินตามอย่างแน่วแน่และมั่นคง คุณอาร์ต-ส.อ. ยุทธการ สมมุติวงษ์ อดีตหัวหน้าชุดทหารพราน กรมทหารพรานที่ 34 กองทัพบก ปัจจุบันเป็นข้าราชการบำนาญที่มีสวนเกษตรและร้านกาแฟเล็กๆ เป็นของตัวเอง กรุณาสละเวลามาพูดคุยกันด้วยอัธยาศัยยิ้มแย้ม เริ่มต้นให้ฟัง ถึงที่มาของคำว่า “ธุรกิจเพื่อการพัฒนา” ในแบบของเขา “ที่ผ่านมามีโอกาสเรียนรู้แนวทางเกษต

วันที่ 14 พฤศจิกายน 2559 นายณรงค์ ภูอืด อายุ 45 ปี ชาวบ้านโคกคำ หมู่ 18 ต.บัวบาน อ.ยางตลาด จ.กาฬสินธุ์ กล่าวว่าฤดูกาลเก็บเกี่ยวข้าวนาปีของปีนี้ เป็นช่วงวิกฤติของชาวนาจริงๆ เนื่องจากค่าจ้างแรงงานยังสูงถึงคนละ 300-350 บาทต่อวัน หรือจ้างรถเกี่ยวข้าวไร่ละ 800 บาท ทำให้ชาวนาที่ขาดแคลนแรงงาน และไม่มีเงินจ้างแรงงานได้รับความเดือดร้อน ขณะที่ในกลุ่มของชาวนาที่จ้างแรงงานเก็บเกี่ยว ก็ต้องประสบปัญหาขาดทุน เพราะผลผลิตตกต่ำ ได้ปริมาณข้าวต่อไร่เพียง 250 – 300 กก. นอกจากนี้ตลาดรับซื้อข้าวเปลือกยังให้ราคาต่ำที่ตันละ 5,000 – 6,000 บาทเท่านั้น ตนจึงตัดสินใจเก็บข้าวไว้ก่อน ขณะที่เงินใช้จ่ายในปัจจุบันก็จะใช้จากการออกเก็บผักตามท้องทุ่งไปจำหน่าย มีรายได้ 300-500 บาทต่อวัน นายณรงค์กล่าวอีกว่า เมื่อเกิดปัญหาดังกล่าว จึงพบว่ามีเพื่อนชาวนาในหมู่บ้านจำนวนมากที่ขายข้าวขาดทุน รายได้ไม่พอใช้หนี้เงินกู้ธนาคาร และค่าปุ๋ย จึงหาอาชีพเสริมออกหาเก็บผัก หาหอย หาปู ตามท้องทุ่งและแหล่งน้ำที่แห้งขอด โดยเฉพาะที่หนองเลิง แหล่งน้ำสาธารณะบ้านเชียงสา หมู่ 9 ต.บัวบาน ที่พบว่ามีผักพื้นบ้านอย่างผักแก่นขม หรือสะเดาดิน ผักบุ้งนา และอาห

เรามักได้ยินคนพูดถึงสาหร่ายพวงองุ่นกันมาก โดยเฉพาะคนรักสุขภาพ ด้วยความที่มีประโยชน์ต่อร่างกายในหลายด้านทีเดียว ข้อมูลจาก ศูนย์วิจัยและประมงชายฝั่งเพชรบุรี ระบุว่า “สาหร่ายพวงองุ่น” เป็นพืชน้ำเค็มที่แพร่กระจายในเขตร้อนแถบมหาสมุทรอินเดียและแปซิฟิก ซึ่งประเทศหลัก ๆ ที่พบสาหร่ายชนิดนี้ได้แก่ อินโดนีเซีย ฟิลิปปินส์ เวียดนาม ญี่ปุ่น ไทย และปาปัวนิวกินี ทางกรมประมง ได้ริเริ่มเลี้ยงสาหร่ายชนิดนี้ตั้งแต่ปี 2536 ปัจจุบันเริ่มมีเกษตรกรบ้านเราเพาะเลี้ยงกันบ้างแล้ว สาหร่ายพวงองุ่นนำไปทำอาหารได้หลายเมนู เมนูหนึ่งที่ได้รับความนิยมมากเนื่องจากมีรสชาติอร่อย นั่นก็คือ สลัดอันดามัน (สูตรของศูนย์วิจัยและพัฒนาประมงชายฝั่งพังงา กรมประมง) ซึ่งส่วนผสมและวิธีการทำน้ำสลัดเหมือนกับการทำส้มตำทั่วไปเพียงแต่ไม่ใช้มะละกอ โดยมีส่วนผสมดังนี้ น้ำตาลปี๊บ น้ำปลา มะนาว พริก กระเทียม แคร์รอต มะเขือเทศ ถั่วฝักยาว วิธีการทำคล้ายๆ กับการทำน้ำยำโดยเริ่มจากโขลกพริก กระเทียมพอแหลก ใส่ มะนาว น้ำปลา น้ำตาลปี๊บ ปรุงรสให้มีเปรี้ยวนำ ห้ามเค็ม และตัดรสด้วยน้ำตาลปี๊บ จากนั้น (จริงๆแล้วปรุงรสตามแต่ชอบนั่นแหละ) จากนั้นใส่แครอต มะเขือเทศฝ

วันที่ 7 พ.ย. ผู้สื่อข่าวรายงานว่า ที่ร้านก๋วยเตี๋ยวด้านหลังวัดโบสถ์ ตั้งอยู่หมู่ที่ 6 ตำบลวัดโบสถ์ อำเภอพนัสนิคม จังหวัดชลบุ ซึ่งเปิดเป็นบ้านไม้ห้องแถวชั้นเดียว มีทั้งเด็กนักเรียนและประชาชนตลอดจนกลุ่มผู้ใช้แรงงานต่างเดินทางมาอุดหนุน ก๋วยเตี๋ยวชาม ละ 5 บาท ที่เปิดจำหน่ายก๋วยเตี๋ยวน้ำ กระเพาะปลา ก๋วยจั๊บ ตั้งแต่เช้าจนถึงเวลาเย็น โดยจะมีผู้ที่เป็นขาประจำและผู้ที่ทราบข่าวต่างเดินทางมากินกันเป็นประจำทุกวัน เนื่องจากทราบว่าจำหน่ายในราคาถูกกว่าที่อื่นที่ปัจจุบันพบว่าไม่มีราคานี้แล้ว ด้านนางเตียง อิฐงาม หรือยายเตียง อายุ 74 ปี เจ้าของร้านก๋วยเตี๋ยวเผยว่าทุกวันนี้อยู่อย่างพอเพียงตามแบบในหลวงที่ได้ทรงสั่งสอนคนไทย ร้านนี้ได้เปิดขายมากว่า 50 ปีแล้ว โดยเริ่มต้นขายครั้งแรกในราคา ชามละ 50 สตางค์ จนถึงปัจจุบัน ขายชามเล็กละ 5 บาท และยังคงใช้เตาถ่านเหมือนเดิมเนื่องจากได้ไฟที่กำลังดีมีกลิ่นไอของถ่านซึ่งได้ความหอม ซึ่งประหยัดค่าใช้จ่ายมากกว่าใช้แก๊ส ลูกค้าส่วนมากจะเป็นเด็กนักเรียน และผู้ใช้แรงงานตลอดชาวบ้านในละแวกใกล้เคียง ส่วนที่ขายราคาถูกเพราะสงสารคนที่มีรายได้น้อย ซึ่งปัจจุบันพบว่าค่าครองชีพสูง อะไรที

กระแสสบู่แฮนด์เมดมาแรงมากก็จริง ในท้องตลาดมีให้เลือกช็อปหลายยี่ห้อ แต่เชื่อว่าไม่มีที่ไหนเหมือน “SOAP  KITCHEN” สบู่ก้อนที่นำส่วนผสมของอาหารนานาชนิดมาเป็นวัตถุดิบในการผลิต แฮนด์เมดทุกขั้นตอน ทำให้สบู่มีรูปร่างที่พิเศษ มีเสน่ห์แปลกตา แตกต่างอย่างสร้างสรรค์ เจ้าของไอเดียนี้ชื่อ คุณอลิสา พิบูลสิริ คัดสรรจากธรรมชาติ เพื่อผิวโดยเฉพาะ คุณอลิสา เป็นลูกครึ่งไทย-ไต้หวัน ปัจจุบันอายุ 25 ปี หลงใหลและชอบสะสมสบู่เป็นชีวิตจิตใจ ถึงขนาดศึกษากรรมวิธีการทำสบู่ไว้ใช้เอง จนกระทั่งได้สูตรที่ลงตัว ทั้งรูป กลิ่น สี และเนื้อสัมผัส เลยตัดสินใจสร้างแบรนด์ SOAP  KITCHEN ขึ้นมา มีสบู่ทำมือกลิ่นต่างๆ มากมาย อาทิ เบียร์ลาว คาราเมล กุหลาบ โกโก้ ตะไคร้ ลาเวนเดอร์ โรสแมรี่ มะลิ  เลมอนเมอแรงก์ จินโทนิก ข้าวเหนียวมะม่วง เป็นต้น คุณอลิสา เผยว่า เริ่มสนใจการทำสบู่ไว้ใช้เองตอนเรียนมหาวิทยาลัยปี 2 ศึกษาค้นคว้าจากหลายช่องทาง ทั้งซื้อหนังสือมาอ่าน ดูจากอินเตอร์เน็ต ลองผิดลองถูก กว่าสูตรจะคงที่และได้สบู่ที่คุณภาพดี ใช้เวลาทดสอบความเป็นกรด-ด่าง อยู่นาน 6 เดือน ช่วงระยะเวลาที่หญิงสาวทดลองทำสบู่ เธอให้ข้อมูลคร่าวๆ ว่า สบู่อุตสาห

ตั้งแต่เริ่มหน้าฝนมาแล้ว ผมมีโอกาสได้เข้าไปชมป่าปลูกแห่งหนึ่งในเขตอำเภอประจันตคาม จังหวัดปราจีนบุรี ที่ใช้คำว่าป่าปลูก ก็เพราะเดิมป่าถูกทำลายจนกลายเป็นทุ่งหญ้าคาที่มีเนื้อที่หลายพันไร่ ต่อมากรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่า และพันธุ์พืช ได้ทำการปลูกต้นไม้หลายชนิดลงไปในทุ่งหญ้าคา ใช้เวลาเพียง 20 กว่าปี ทุ่งหญ้าคาก็ได้กลายเป็นป่าได้สำเร็จ ขณะเดินทางด้วยรถโฟร์วีลบุกเข้าไปในป่าที่ว่า ถ้าเจ้าหน้าที่ไม่บอก จะไม่มีทางรู้เลยว่าเป็นป่าที่ปลูกขึ้นมา เพราะมีต้นไม้หลากชนิดเบียดเสียดเจริญงอกงามอย่างไม่เป็นระเบียบ เหมือนป่าธรรมชาติทั่วไป จากถนนใหญ่ เรานั่งรถเข้าไปถึงน้ำตกเหวอีอ่ำ เป็นน้ำตกที่มีชื่อไม่ไพเราะหู แต่มีความสวยงามไม่แพ้น้ำตกที่มีชื่อเสียงแห่ง อื่นๆ ของประเทศไทย เหตุที่น้ำตกแห่งนี้ยังไม่เป็นที่รู้จักของนักท่องเที่ยวก็เพราะการเดินทางเข้าไปค่อนข้างลำบากมาก และต้องใช้เวลาร่วม 2 ชั่วโมง เราได้ไปพักเพื่อกินอาหารกลางวันกันที่น้ำตก ทำให้ได้บรรยากาศในการพักได้ดีเหลือเกิน เพราะขณะกินอาหารสายตายังได้มองน้ำที่ไหลตกจากหน้าผาลงไปเบื้องล่างที่มีแอ่งและธารน้ำรองรับอยู่ เมื่อเข้ามาถึงบริเวณที่ว่านี้ ไม่ได้มีแต่พ