ทำไม บิ๊กอีเวนต์ระดับโลก เลือกปักหลักที่เมืองไทย?

ตลอดทั้งสัปดาห์นี้ภาพของศูนย์การประชุมแห่งชาติสิริกิติ์จะเต็มไปด้วยรัฐมนตรีคลัง ผู้ว่าการธนาคารกลาง นักเศรษฐศาสตร์ และบรรดาผู้นำองค์กร รวมมากกว่า 15,000 คนจาก 191 ประเทศ ในการประชุมประจำปีของ IMF และกลุ่มธนาคารโลก ระหว่างวันที่ 12–18 ตุลาคม 2569 งานที่หลายฝ่ายเรียกกันว่า โอลิมปิกด้านการเงินโลก เวทีใหญ่ แบ่งหลักๆ เป็นสามส่วน งานนี้ประกอบด้วยวาระย่อยรวมกันหลายร้อยวง แบ่งกว้าง ๆ เป็นสามกลุ่ม ได้แก่ Main Stage ซึ่งเป็นการประชุมทางการของสถาบันคณะผู้จัด , Side Event จากสื่อและสถาบันการเงินทั่วโลก ที่ปีนี้มีไฮไลต์คือเวทีของ CNN ที่จะมาเปิด Economic Outlook และ กลุ่มที่สาม คือ เวทีที่ไทยจัดขึ้นในฐานะเจ้าภาพ เพื่อนำเสนอวาระของตัวเอง ครอบคลุมประเด็นอย่างหนี้ เงินเฟ้อ พลังงานและภูมิรัฐศาสตร์ ไปจนถึงคำถามใหญ่ว่าระเบียบเศรษฐกิจโลกใหม่ไทยจะอยู่ตรงไหน และ AI ส่วนไฮไลต์จากธนาคารแห่งประเทศไทยคือเวทีว่าด้วยวิธีรับมือการฉ้อโกงทางการเงินจากแหล่งทุนเทาและภัยสแกมเมอร์ เนื้อหาบนเวทีสะท้อนจุดเปลี่ยนของโลกเศรษฐกิจ ทั้งโครงสร้างสงครามการค้า อัตราดอกเบี้ย และเงินเฟ้อที่ผันผวน ขณะที่ไทยมองงานนี้เป็นโอกาสดึงดูดการ

เมื่อประมาณสัปดาห์ที่แล้วมีโอกาสได้ไปเดินแถวๆ พลับพลาไชย อีกหนึ่งชื่อที่อยู่เชื่อมกับย่านเยาวราช จะเป็นชุมชนที่มีไทย-จีน อยู่กันเยอะ อยู่ใกล้กับแหล่งท่องเที่ยวหรือแหล่งธุรกิจมากมาย ไม่ว่าจะเป็นตลาดสำเพ็ง พาหุรัด และยังมีร้านอาหารดังๆ ให้ได้เข้าไปลองชิม แอน ก๋วยเตี๋ยวคั่วไก่ หนึ่งในร้านดังคู่ย่านพลับพลาไชยมาเป็นเวลากว่า 70 ปี ส่งต่อความอร่อยระดับตำนานจากรุ่นสู่รุ่น จากร้านที่ไม่มีชื่อกลายเป็นร้านรางวัลการันตีมิชลิน 6 ปีซ้อน เดินเข้าไปในร้าน ได้พบกับคุณแอน-พรหมพร โอภาสจรัสเรือง วัย 49 ปี ทายาทรุ่นที่ 3 เป็นลูกสาวคนเล็กในครอบครัวท่ามกลางพี่ชายทั้งหมด 4 คน เธอได้เล่าเรื่องราวตำนานความอร่อย กว่าจะเป็นแอน ก๋วยเตี๋ยวคั่วไก่อย่างทุกวันนี้ได้ ใช้เวลานานกว่า 10 ปี ทุกสิ่งที่ได้มาเพราะปริญญาชีวิต คุณแอนเป็นลูกคนที่ 5 ของครอบครัว เป็นลูกสาวคนเดียวในตระกูล มีพี่ชาย 4 คน ด้วยความเป็นครอบครัวคนจีน เขาก็จะเอ็นดูแต่ลูกผู้ชาย (เธอเล่าปนหัวเราะ) จึงทำให้เธอต้องทำงานตั้งแต่อายุ 6 ขวบ ฐานะของครอบครัวไม่ได้มีความมั่งคั่งแต่อย่างไร ล้มลุกคลุกคลานกันมา พอถึงวัยเรียนก็เรียนโรงเรียนวัดแถวๆ นั้น เลิกเรียนมาก็ช่ว

ในทุกๆ ปี ทั่วโลกใช้ ถุงพลาสติก มากถึงแสนล้านใบ ซึ่งตัวเลขนี้เทียบเท่ากับการเผาผลาญน้ำมันดิบกว่า 12 ล้านบาร์เรล เพื่อผลิตวัสดุที่สุดท้ายต้องลงเอยในหลุมฝังกลบ แม่น้ำ และมหาสมุทร ที่คร่าชีวิตสัตว์ทะเลกว่า 100,000 ตัวต่อปี   ซึ่งถุงพลาสติกส่วนใหญ่ไม่สามารถรีไซเคิลด้วยวิธีทั่วไปได้ มันจึงสะสมขึ้นเรื่อยๆ จนเกิดปัญหาไมโครพลาสติก อนุภาคจิ๋วที่ปนเปื้อนอยู่ในอากาศ น้ำ และอาหาร จนสุดทายสะสมเข้าร่างกายมนุษย์อย่างเงียบๆ แต่ปัญหานี้ทำให้คนรุ่นใหม่พลิกวิกฤตเป็นโอกาส ด้วยการนำขยะพลาสติกมาแปรรูปเป็นรองเท้าผ้าใบสุดเท่  โดยเจ้าของแนวคิดนี้คือ Ashay Bhave (อาเชย์ ภาเว) ผู้ก่อตั้ง Thaely แบรนด์รองเท้าสัญชาติอินเดียที่เปิดตัวมาแล้ว 7 ปี ด้วยความมุ่งมั่นจะเข้ามาแก้ไขปัญหาการรีไซเคิลถุงพลาสติกที่ไม่เหมาะสม  เมื่อปัญหาใกล้ตัวกลายเป็นแรงบันดาลใจ แรงบันดาลใจที่ทำให้ Ashay Bhave ก่อตั้งแบรนด์ เริ่มต้นมาจากแม่ของเขาทำงานอยู่ในศูนย์จัดการขยะท้องถิ่น เขาเลยสังเกตุเห็นว่าถุงพลาสติกถูกรีไซเคิลอย่างไม่เหมาะสม จึงส่งผลให้เกิดมลพิษทางสิ่งแวดล้อมเป็นอย่างมาก จนเกิดแนวคิดที่อยากจะเปลี่ยนขยะเหลือใช้ ให้มาเป็นสิ่งของที่สวมใ

บทความโดย เด็กหอ (ปางบุญ สุทธิวงษ์) ในประเทศไทยมีร้านอาหารและคาเฟ่กระจายอยู่ทุกที่ แต่ละร้านก็จะมีสไตล์หรือจุดเด่นที่แตกต่างกันออกไปตามเรื่องราว และที่มาของวัตถุดิบที่อยากจะนำเสนอ แต่จะมีร้านไหนบ้างที่นำ “วัตถุดิบท้องถิ่น” มาเป็นพระเอก ดึงศักยาภาพของผลผลิตท้องถิ่น ทั้งพืชผัก ผลไม้ เนื้อสัตว์ หรือสมุนไพรจากท้องถิ่นต่างๆ มานำเสนอผ่านจานอาหาร ของหวาน และเครื่องดื่ม วันนี้เราจะมาแชร์ 5 พิกัด ร้านอาหาร-คาเฟ่ ที่ไม่ได้มีดีแค่รสชาติ แต่ทุกคำที่ตักเข้าปาก กลับเต็มไปด้วยเรื่องราว ที่ต้องหาโอกาสไปลิ้มลองสักครั้ง ศรณ์  ร้านอาหารใต้สไตล์ Fine Dining ของ เชฟไอซ์-ศุภักษร จงศิริ ที่ไม่ได้เป็นเพียงแค่ร้านอาหาร แต่ที่นี่คือแหล่งรวมวัตถุดิบจากภาคใต้อย่างแท้จริง จากการลงพื้นที่หาวัตถุดิบ เชฟไอซ์ยังได้เรียนรู้การทำอาหารกับชาวนา ชาวไร่ ชาวสวน ชาวประมง รวมถึงร้านอาหารเก่าแก่ จนได้เทคนิคและวิชาเก่าแก่ที่สูญหายไป  ก่อนนำมารังสรรค์เป็นเมนูจัดจ้าน ครบรสแบบปักษ์ใต้ด้วยความพิถีพิถัน โดยยังโขลกพริกแกงด้วยครก และคั้นน้ำกะทิด้วยน้ำมะพร้าวอ่อน แบบสดใหม่ทุกวัน โดยเชฟไอซ์ยึดคำสอนของคุณย่าว่า “ใช้ของดีทำให้ดีที่สุด อย่า

หากพูดถึงกระแสในโลกโซเชียลช่วงนี้ คงไม่มีใครไม่รู้จักเครื่องดื่มแบรนด์ “Loveza” (เลิฟซ่า) ที่ล่าสุดสร้างความฮือฮาด้วยการที่ร้านดังหยิบไปสร้างเมนู เลิฟซ่าสเลอปี้ เกล็ดน้ำแข็งเนื้อเนียนสุดฟินจากร้าน น้องเอลฟ์ เกี๊ยวเด้งจัมโบ้ ในงานวัดไร่ขิง จนกลายเป็นไวรัลที่คนต่อคิวซื้อกันยาวเหยียด  โดยเจ้าของ Loveza (เลิฟซ่า) ไม่ใช่ใครที่ไหนแต่คือ ซุง-ศตาวิน นาราทองเพชร กับ ซ้อก้าด-ณัฐชยานันท์ สุขวัฒนพร เจ้าของแบรนด์ Love Potion ผลิตภัณฑ์ดูแลผิวหน้า สกินแคร์ และเครื่องสำอางชื่อดัง  แต่กว่าธุรกิจน้ำดื่มกระป๋องจะประสบความสำร็จขนาดนี้มันไม่ใช่เรื่องง่าย เพราะพวกเขาต้องแลกมาด้วยบทเรียนราคาแพงจากปัญหาค่าใช้จ่ายแฝง และปัญหาการเข้าถึงกลุ่มเป้าหมายเป็นต้น  จากประสบการณ์ดังกล่าวทำให้พวกเขามีความรู้ และรอบคอบมากขึ้นในการบริหารสต็อกควบคุมซัพพลาย ไปจนถึงการเลือกช่องทางจัดจำหน่ายที่แม่นยำ ซึ่งส่งผลให้พวกเขาพลิกเกมจนสามารถกวาดยอดขายทะลุถึง 1 ล้านกระป๋องภายในเวลา 3 วัน จนกลายเป็นไวรัลให้คนแห่ตามหากันทั่วบ้านทั่วเมือง  จุดเริ่มต้นของความซ่า ก่อนจะมีแบรนด์ Loveza ต้องย้อนกลับไปที่จุดเริ่มต้นแรกของทั้งคู่ ในการสร้างแบรน

บทความโดย สุภัทรา เคยเจอคนเก่งๆ ในที่ทำงานไหม ให้วิเคราะห์ตัวเลข หรือทำงานยากๆ แก้โจทย์ได้หมด แต่พอให้อธิบายให้ฟังสักห้านาที กลับทำให้ผู้ฟังเดินออกจากห้องพร้อมคำถามเต็มหัวว่า “สรุปเขาหมายถึงอะไรนะ?” ถ้าเคยเจอเหตุการณ์นี้ไม่ได้แปลว่าเขาคนนั้นเก่งไม่จริง และไม่ได้แปลว่าเราหัวช้า เพียงแต่มีเหตุผลเบื้องหลังหลายอย่างที่ทำให้ “ความเก่ง” กับ “การสื่อสาร” ไม่ได้มาคู่กันเสมอไป อธิบายเบื้องหลังอาการเหล่านั้นได้ว่า 1. ในหัวเร็วกว่าที่ปากพูดทัน ความคิดของคนเรามักวิ่งเป็นภาพรวม ข้ามไปข้ามมาระหว่างหลายเรื่องพร้อมกัน แต่คำพูดต้องออกมาทีละคำ เรียงเป็นเส้นตรง เหมือนเอาแก้วกาแฟมารองน้ำก๊อกที่เปิดเต็มสปีดอย่างไรก็ล้น ถ้าคนที่คิดเร็วไม่ได้จัดลำดับก่อนพูด จะส่งผลให้พวกเขามักจะพูดข้ามขั้นตอน เพราะในใจคิดว่าเรื่องนั้นๆ มันง่ายอยู่แล้ว พอเล่าก็ไม่เรียงลำดับ ความคิดไหนโผล่ขึ้นมาก่อนก็พูดอันนั้นก่อน รวมไปถึงวกกลับไปแก้ตัวเอง พอพูดไปแล้วนึกขึ้นได้ว่าลืมบอกบางอย่าง ก็ย้อนกลับมาพูดตรงนั้นซ้ำ ผู้ฟังก็ยิ่งตามไม่ทัน 2. คำสาปของความรู้ (Curse of Knowledge) ข้อนี้น่าจะเป็นตัวการใหญ่ที่สุด นักจิตวิทยาเรียกว่า “curse of