กางเกงสารพัดสัตว์

โหมทำ กางเกงสารพัดสัตว์ ความคิดสร้างสรรค์ที่รัฐควรยกระดับ ไม่ใช่แค่สินค้าตามกระแส มันน่าเสียดาย! เหมือนจะยังไม่หยุด ดูจะฉุดไม่อยู่ในตอนนี้…จากกระแส “กางเกงช้าง” สู่ “กางเกงสารพัดสัตว์” แม้จะแผ่วบ้าง แต่ก็ยังไม่ครบ 77 จังหวัด เริ่มจากกางเกงช้าง ตอนนี้มีสารพัดสัตว์ กางเกงแมว กางเกงลิง กางเกงหอย กางเกงวัวลาน กางเกงไก่ กางเกงปลาทู ฯลฯ มีบ้างที่นึกไม่ออกว่าจะใช้สัตว์อะไร ใช้ทุเรียนแทนก็มี จริงๆ แล้วกางเกงช้างเคยได้รับความนิยมจากลูกค้ากลุ่มหนึ่ง มาก่อนหน้าการปั่นกระแส Soft Power ของรัฐบาล แต่พอมาเจอ Soft Power ก็ดูเหมือนว่า ไม่มีอะไรดีไปกว่าการสร้างกางเกงสารพัดสัตว์ประจำถิ่นออกมา วิธีการแบบนี้เรียกได้ว่าเป็นการตลาดแบบ Me Too คือ แนวทางการตลาดแบบ “ลอกเลียนแบบ” ในทางการตลาด การสร้างสินค้าใหม่ มี 3 แนวทางใหญ่ๆ คือ 1. ใหม่สำหรับโลก 2. ปรับปรุงให้เหนือกว่า และ 3. ลอกเลียนแบบ ซึ่งแนวทางที่ 3 นี้ มีความ “ไม่ยั่งยืน” เป็นพื้นฐาน เพราะขาดความเป็นเอกลักษณ์ ขาดความคิดสร้างสรรค์ และต้องอาศัยความรวดเร็วตอนที่กระแสยังไม่ตก แต่คนไทยเราถนัดการทำตลาดชั่วคราวแบบนี้ยิ่งนัก สิ่งที่ผมรู้สึกเสียดายคือ คนไทย