ต้มเผือก

‘ปลาเก๋าต้มเผือก’ ความซับซ้อนอันอ่อนโยน คอลัมน์ กฤช เหลือลมัย สมัยเด็กๆ ที่บ้านผมจะมีต้มจืดหม้อหนึ่งที่แม่มักทำกินบ่อยๆ คือ “ต้มเผือก” เท่าที่ผมจำได้ มันเป็นเผือกแก่หั่นชิ้นสี่เหลี่ยม ต้มจืดกับปลาช่อนทอดบ้าง กระดูกซี่โครงหมูทอดบ้าง ใส่ต้นหอมผักชีหั่น น้ำซุปหม้อนี้จะขุ่นขาว เพราะว่าเมื่ออุ่นไปสักครั้งหรือสองครั้ง เนื้อเผือกจะละลายปนออกมาบ้าง ซึ่งสำหรับผม มันทำให้รู้สึกว่ากลิ่นหอมเผือกยิ่งปนออกมาในน้ำซุปมากขึ้น อร่อยดีกว่าเพิ่งทำเสร็จใหม่ๆ เสียอีก แน่นอนว่า เราต่างจดจำและประทับใจสำรับกับข้าวสมัยเด็กๆ เสมอ ดูเหมือนกินอะไรที่บ้านก็อร่อยไปหมด แต่บ้านนั้นย่อมไม่ได้มีแค่บ้านเดียวนะครับ กับข้าวใดๆ ในความเห็นผมจึงไม่อาจจะมีสูตรสำเร็จเด็ดขาดไปได้ มันแล้วแต่ว่าบ้านเราชอบกินแบบไหนเท่านั้นแหละ ต้มเผือกนี้ก็เช่นกัน เมื่อมาลองค้นหาดูเล่นๆ ทั้งจากหนังสือตำรากับข้าว และสูตรในอินเตอร์เน็ต ก็พบว่าส่วนใหญ่คนจะกิน “ปลาต้มเผือก” หรือ “หัวปลาต้มเผือก” กันมากกว่า สูตรเหล่านี้เกือบทั้งหมดเป็นกับข้าวแบบจีนอย่างแน่ชัด มีทั้งที่ทอดปลาทอดเผือกก่อน ใส่ขิงซอย ปรุงน้ำมันหอย น้ำมันงา ที่เน้นเฉพาะหัวปลาแบบก