ทุเรียนร้อยปี

ถิ่นเดิมของทุเรียนจริงๆ แล้ว อยู่ที่ประเทศบรูไน อินโดนีเซีย และมาเลเซีย มีการนำเข้ามาปลูกในพื้นที่ภาคกลางของไทย ผ่านทางภาคใต้ คาดว่าปลูกกันมานานกว่า ๓๐๐ ปี มงซิเออร์ เดอ ลาลูแบร์ (Monsieur de la Loubere) หัวหน้าคณะราชทูตจากประเทศฝรั่งเศส อัญเชิญพระราชสาส์นมาถวายสมเด็จพระนารายณ์มหาราช ณ กรุงศรีอยุธยา ปี พ.ศ. ๒๒๓๐ เขาได้เขียนบันทึกเกี่ยวกับทุเรียนไว้ว่า “ดูเรียน (Durion) ชาวสยามเรียกว่า …ทูลเรียน (Tourrion) เป็นผลไม้ที่นิยมกันมากในแถบนี้ แต่สำหรับข้าพเจ้าไม่สามารถทนต่อกลิ่นเหม็นอันรุนแรงของมันได้ ผลมีขนาดเท่าผลแตง มีหนามอยู่โดยรอบ ดูๆ ไปก็คล้ายกับขนุนเหมือนกัน มีเมล็ดมากแต่เมล็ดใหญ่เท่าไข่ไก่ ซึ่งเป็นส่วนที่ ใช้กิน ภายในยังมีอยู่อีกเมล็ดหนึ่ง ถือกันว่า ยิ่งมีเมล็ดในน้อยยิ่งเป็นทูลเรียนดี อย่างไรก็ตามในผลหนึ่งๆ ไม่เคยปรากฏว่ามีน้อยกว่า ๓ เมล็ดเลย” นับจากปีที่ มงซิเออร์ เดอ ลาลูแบร์ บันทึกไว้ จนถึงปัจจุบัน เป็นเวลา ๓๒๕ ปีแล้ว แสดงว่ามีการปลูกทุเรียนในแถบถิ่นนี้นานกว่า ๓๒๕ ปีแน่นอน พื้นที่ปลูกทุเรียนเดิมของไทยอยู่ในจังหวัดภาคกลาง อย่างกรุงเทพฯ นนทบุรี จากนั้นก็กระจายไปยังต่างจังหวัด เป็นต้น