เด็กแกร่ง

พฤษภาคม 2561 ก้อย อัจฉรา ภู่คงพันธุ์ ชั้นม.5 ทราบผลตรวจชิ้นเนื้อว่า ตนกำลังป่วยมะเร็งต่อมน้ำเหลือง ระยะที่ 2 โรงพยาบาลในจังหวัดสุพรรณบุรี ไม่มีแพทย์ผู้เชี่ยวชาญจึงส่งตัวเธอไปที่โรงพยาบาลในจังหวัดนครปฐม จากบ้านเธอต้องนั่งรถโดยสารไปกับแม่ คราวละ 100 กว่ากิโล ครอบครัวที่ขาดพ่อ และแม่ที่เพิ่งประสบอุบัติเหตุก่อนหน้านั้นไม่นาน ต้องหยุดงาน เพื่อพาลูกไปโรงพยาบาล ..สัปดาห์ละ 2 ครั้ง ครูเรณู สรหงษ์ โรงเรียนบรรหารแจ่มใสวิทยา 1 เขียนจดหมายเล่าเรื่องราวของลูกศิษย์ชั้นม.5 คนนี้ ที่กำลังป่วยโรคมะเร็ง โดยเล่าว่า หลังทราบเรื่อง คุณครูช่วยกันระดมเงินคนละเล็กละน้อย จากคณะครูด้วยกัน เพื่อช่วยเหลือลูกศิษย์ในยามวิกฤตเช่นนี้ ให้ได้มีค่าเดินทางไปโรงพยาบาล และรักษาตัว แม้เจ็บป่วยแต่ผลการเรียนเทอมล่าสุด เธอทำได้ถึง 3.78 ในสายการเรียนวิทยาศาสตร์ คนเก่งหัวใจแกร่ง ตอน..หัวใจไม่ยอมป่วย ตั้งแต่เด็กอัจฉราหรือก้อย นักเรียนโรงเรียนบรรหารแจ่มใสวิทยา 1 อำเภอดอนเจดีย์ จังหวัดสุพรรณบุรี ออกรับจ้างเล่นแตรวงให้กับวงดนตรีในอำเภอดอนเจดีย์ เธอเริ่มเล่นดนตรีตั้งแต่อยู่ชั้นม.1 และมีความฝันที่อยากรับราชการเป็นคุณครูสอนดนตรีให้กับเ

ขิม น.ส.กฤษณา ใจปวน อายุ 15 ปี เด็กหญิงจาก อ.ไชยปราการ จ.เชียงใหม่ ไม่เคยเจอพ่อ พ่อกับแม่แยกทางกันตั้งแต่ขิมเกิดไม่นาน ช่วงที่ขิมอายุ 4-5 ขวบ แม่เริ่มกินเหล้า หลังจากนั้นก็กลายเป็นติดสุราเรื้อรัง ขิมเสียใจที่ไม่สามารถห้ามแม่ไม่ให้กินเหล้าได้ บางครั้งแม่จะเก็บผักกูดให้ขิมไปขาย พอได้เงินมาก็เอามาซื้อกับข้าวบ้าง ซื้อเหล้าบ้าง ลุงกับป้าเป็นห่วงขิม เลยช่วยเลี้ยงดูและส่งขิมให้ได้เรียนหนังสือ แต่ก็ช่วยไม่ได้มากนัก เพราะลุงก็มีลูกสองคน ระยะหลังแม่เริ่มไม่สบายจากการติดสุราเรื้อรัง น้าของขิมที่อยู่จังหวัดพิษณุโลก จึงมารับแม่ไปอยู่ด้วยกัน เพราะน้ากลัวว่าขิมจะต้องดูแลแม่จนไม่ได้เรียนหนังสือ ขิมตามช่วยงานลุงกับป้าซึ่งรับจ้างเฝ้าสวน ปลูกเสาวรสและเผาถ่านขาย นอกจากนี้ยังรับจ้างถอนหอม ผักชี และขึ้นช่าย ขิมไม่กล้าหวังว่าจะได้เรียนต่อ เพราะลุงกับป้าก็ต้องส่งเสียลูกทั้งสองคน จึงคิดว่าอาจจะเรียนได้ถึงแค่ ม.3 แต่ถ้าเป็นไปได้ก็จะเรียนต่อสายอาชีพด้านคหกรรมศาสตร์ เพราะขิมชอบทำอาหาร ส่วนความหวังลึกๆในใจที่ดูจะเป็นไปได้ยากกว่าเรื่องเรียนคือความหวังว่าแม่จะเลิกเหล้าได้และกลับมาอยู่ด้วยกัน ร่วมสมทบทุนการศึกษาให้ขิ

ไม่เคยเห็นหน้าพ่อแม่แท้ๆ ของตัวเอง ซ้ำร้ายลุงผู้ที่เลี้ยงดูต้องมาป่วยจนไม่สามารถเป็นเสาหลักได้อีกต่อไป แม้เมย์จะพยายามหางานรับจ้างทำก็ได้เพียงวันละ 100 บาท และไม่ได้มีงานจ้างบ่อยๆ ทำให้เธอไม่มีเงินสำหรับซื้ออาหารกลางวันที่โรงเรียน และไม่รู้ว่าอนาคตจะได้เรียนต่อไหม เพราะลุงไม่อยู่ในสถานะที่ส่งเสียได้ น.ส.บุญกันยา กรรขำ หรือเมย์ นักเรียนชั้น ม.5 ชาว อ.ไพศาลี จ.นครสวรรค์ อายุ 17 ปี เล่าว่า ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยเห็นหน้าพ่อแม่อยากจะได้เห็นสักครั้ง.. ทุกวันนี้ต้องทำงานจะได้มีเงินไปเลี้ยงครอบครัว “สู้ที่สุดแล้วค่ะ ถ้าเป็นไปได้หนูก็จะสู้ต่อไป”   ไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับพ่อแม่แท้ๆ ของตัวเอง เมย์ถูกทิ้งให้อยู่กับลุงตั้งแต่แบเบาะ ลุงจึงเปรียบเสมือนพ่อแท้ๆ ของเมย์ “ตั้งแต่เกิดมาหนุไม่เคยเห็นหน้าพ่อแม่เลย ท่านอาจมีเหตุผล หนูก็ไม่รู้ แต่หนูก็ถามลุงเรื่อยนะว่าทำไมแม่กับพ่อจึงให้หนูมาอยู่กับลุง”   ลุงสมาน กรรขำ ผู้ดูแลเมย์เหมือนลูกสาวแท้ๆ เผยว่า “บอกเมย์ว่า ไม่ต้องไปคิดแล้ว ของที่ผ่านมา คิดแต่เรื่องอนาคตที่จะไปข้างหน้าเถอะ อยู่กับลุงก็เรียกว่าพ่อ เลี้ยงแบบลูกมาตลอด”   แม้จะโชคดีที่มีลูกเป็