เป็นความท้าทายอย่างยิ่งสำหรับคนรุ่นใหม่ที่จะกลับไปใช้ชีวิตหรือตั้งตัวในบ้านเกิด โดยเฉพาะการไปสานต่ออาชีพของครอบครัวที่เกี่ยวข้องกับภาคการเกษตร แต่สิ่งนี้ไม่เป็นอุปสรรคสำหรับสถาปนิกวัย 30 ปี เด็กต่างจังหวัดจากอำเภอกะเปอร์ จังหวัดระนอง
ในงานสัมมนาของ “ประชาชาติธุรกิจ” หัวข้อ “Passion to Profit : พลิกมุมคิด สร้างธุรกิจให้ติดลม” เมื่อวันที่ 27 กันยายนที่ผ่านมา ซึ่งได้รับการสนับสนุนจากธนาคารไทยพาณิชย์ (SCB) มีวิทยากรมากความสามารถหลายคนได้ขึ้นเวทีร่วมแชร์ประสบการณ์ในการทำธุรกิจของตนเอง เพื่อสร้างแรงบันดาลใจให้กับผู้ที่มาเข้าร่วมงานอย่างเนืองแน่นนับพันคน
“วิโรจน์ ฉิมมี” ถือเป็นอีกหนึ่งวิทยากรที่น่าทึ่ง และได้รับความสนใจไม่น้อยเลยทีเดียว เพราะชีวิตพลิกจากมนุษย์เงินเดือนไปสู่นักธุรกิจเงินล้าน “บ้านไร่ไออรุณ” ที่สร้างขึ้นด้วยความฝันที่อยากมีบ้านสวยๆ สักหลัง
“ผมเป็นเด็กต่างจังหวัด เกิดในอำเภอกะเปอร์ จังหวัดระนอง เป็นเพียงลูกเกษตรกรธรรมดา ฐานะทางบ้านไม่ได้ร่ำรวย คุณพ่อมีอาชีพกรีดยาง คุณแม่ขายผักที่ตลาด ครั้งที่ยังเป็นเด็กต้องเดินไปโรงเรียนเป็นระยะทางประมาณ 2 กิโลเมตร ทุกวัน ระหว่างทางก็มองเห็นบ้านคนอื่นที่ใหญ่โตหรูหราและสวยงาม ตั้งแต่เรียนอยู่ชั้นประถมจนถึงมัธยม”
“วิโรจน์” บอกว่า สิ่งที่เห็นกลายมาเป็นความรู้สึก จนตั้งคำถามกับตัวเองว่า ทำไมบ้านเราถึงไม่สวยเหมือนบ้านคนอื่น หลังจากนั้นจึงตั้งปณิธานไว้ว่า จะตั้งใจเรียน และได้เลือกเรียนคณะสถาปัตยกรรม มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี สามารถคว้าเกียรตินิยมอันดับ 1 มาได้ การเรียนสถาปัตยกรรมก็เป็นประตูเปิดทางให้ได้เข้ามาอยู่ในกรุงเทพฯ และหลังเรียนจบก็ได้ทำงานกับบริษัทเอกชนแห่งหนึ่ง
เมื่อก่อนที่บ้านฐานะยากจน ต้องเก็บของไปขายที่โรงเรียนเพื่อแลกค่าขนมวันละ 20 บาท คุณพ่อคุณแม่จะคอยบอกตลอดว่า อยากให้เรามีหน้าที่การงานที่ดี ไม่ต้องมาทำสวน ไม่ต้องมากรีดยาง
ดังนั้น การเรียนจบปริญญาตรีแล้วได้ทำงานในกรุงเทพฯ จึงเป็นความภาคภูมิใจและความหมายที่ยิ่งใหญ่ของครอบครัว และในชีวิตการทำงานที่บริษัทก็มีความสุขทุกวัน แต่บางมุมยังคงมีความรู้สึกในวัยเด็กที่อยากจะทำ ซึ่งมันมีความสำคัญมาก
“เพราะความฝันในวัยเด็ก เป็นความฝันที่ไม่มีสิ่งยั่วยุ ผมถามตัวเองมาตลอดว่า ทำไมต้องทำงานให้คนอื่นเพื่อแลกเงินเดือนหมื่นกว่าบาท เราออกแบบบ้านสวย ๆ ให้เขา ทั้งที่บ้านตัวเองยังเป็นกระต๊อบอยู่ และคุณพ่อคุณแม่ไม่ได้มีบ้านสวยเหมือนกับลูกค้าที่มาจ้างเราออกแบบ”
วิโรจน์ เล่าว่า อีกสิ่งที่ทำให้อยากกลับบ้าน คือเงินเดือน 1 หมื่นกว่าบาท กับชีวิตในกรุงเทพฯ ที่อยากมีรถ อยากมีคอนโดมิเนียม อยากมีบ้าน อยากมีเสื้อผ้าแบรนด์เนม แต่ต้องผ่อนทุกอย่างไปตามสภาพสังคม จึงอยากกลับไปสร้างบ้าน คิดถึงคุณพ่อคุณแม่ อีกทั้งเห็นพี่ที่อยู่ในออฟฟิศเดียวกันคนหนึ่ง อายุประมาณ 40 ปี ซึ่งเป็นคนต่างจังหวัดเหมือนกัน แต่เขากลับไม่ได้เพราะมีภาระหนี้สิน เช่นเดียวกับคนในออฟฟิศอยู่กับค่านิยม
ขณะเดียวกัน คนรอบข้าง เพื่อนๆ คุณพ่อกับคุณแม่ ก็ไม่เห็นด้วยกับการตัดสินใจในครั้งนี้ สิ่งแรกที่ทำหลังจากกลับบ้านคือการสร้างบ้าน เริ่มจากไปขอไม้ไผ่กับเจ้าอาวาสที่วัด มาทำตามความฝันของตัวเองกับคุณพ่อสองคน
วิโรจน์เชื่อมั่นอยู่ตลอดว่า จะต้องสร้างบ้านให้สวย หลังจากผ่านไป 7 เดือน สิ่งที่ทำมาไม่มีคนเห็น แต่เขายังคงเชื่อในสิ่งที่ตัวเองทำ “การไปอยู่ในกรุงเทพฯ สอนให้ผมมองเห็นคุณค่าในสิ่งที่ผมมี”
กระทั่งได้ส่งผลงานเข้าประกวดในโครงการบ้านและสวนของบริษัทอมรินทร์ และได้ขึ้นมารับรางวัลชนะเลิศ พร้อมกับคุณพ่อที่กรุงเทพฯ
นั่นคือจุดเปลี่ยน ที่ทำให้คนรอบข้างยอมรับและเห็นคุณค่าของสิ่งที่ทำ ตอนนั้นคุณแม่เอาแม็กกาซีนเล่มนั้นไปติดแผงขายผัก แล้วนั่งขายผักอย่างภาคภูมิใจ
หลังจากชนะการประกวดได้ไม่นาน วิโรจน์จึงเริ่มสร้างบ้านให้เป็นที่พัก สานความฝันชวนคนในครอบครัวมาช่วยกันสร้างบ้านเพิ่มอีก 2 หลัง แล้วเปิดเป็น “บ้านไร่ไออรุณ” รองรับผู้มาเยือน
“ปัจจุบัน คนรอบข้างที่ไม่เห็นด้วยได้แชร์เรื่องราวของผมไปทั่วโซเชียล ทำให้ผมมีตัวตนและได้รับการยอมรับ แม้หลายคนจะบอกว่าผมบ้า แต่ผมไม่ได้บ้า เพราะผมทำในสิ่งที่ตัวเองรัก คนบ้าคือคนที่ทำในสิ่งที่ตัวเองไม่ได้รักไปตลอดชีวิต แม้การทำงานของผมจะไม่มีวันหยุด แต่มีความสุขกับทุกวันที่ได้ปลุกตัวเอง ลุกขึ้นมาสร้างฝัน ผมยังรู้สึกขอบคุณชีวิตมนุษย์เงินเดือน ที่สอนให้ผมมองเห็นว่า ต้นไม้ใบหญ้าที่บ้านมีคุณค่ายังไง”
ตลอดระยะเวลาของการปลุกปั้นสร้างฝัน 1 ปี 9 เดือน ปัจจุบันแม้จะก้าวสู่โลกธุรกิจแล้ว แต่วิโรจน์ยังบอกว่า ทุกวันนี้ยังไม่คิดว่าตัวเองเป็นนักธุรกิจ เพราะลูกค้าไม่ใช่พระเจ้า แต่การเปิดบ้านไร่ไออรุณ สร้างสรรค์สิ่งที่ตัวเองรัก แสดงถึงความหมายของคำว่า บ้าน ชัดเจน
ตอนนี้สิ่งที่ทำให้มีความสุขน้อยลง คือกระแสที่เกิดขึ้นบนโลกโซเชียล ที่ทุกคนคาดหวังเมื่อมาเที่ยวว่า ต้องมีทีวี เครื่องทำน้ำอุ่น มีไวไฟ มีความสะดวกสบาย แต่ความคาดหวังของคนสร้าง ไม่ได้อยากให้นักท่องเที่ยวมาเพียงแค่พบกับความสะดวกสบายแบบนั้น เพื่อเช็กอินแล้วกลับไป
“เราทำบ้าน ไม่ได้ทำรีสอร์ต คนที่บริการลูกค้า คือ คุณแม่และญาติพี่น้อง และคนในชุมชน ผมยกเลิกธุรกิจนี้ได้ตลอดเวลา ถ้าครอบครัวเราไม่มีความสุข ผมมักจะโพสต์ในเฟซบุ๊กเพื่อสร้างความคุ้มกันให้ตัวเองเสมอว่า ผมมีแค่นี้นะ แม้ผมจะมีรายได้เดือนละเป็นล้านบาท แต่รายได้นั้นต้องกระจายไปสู่ชุมชน ถึงผมจะเปิดกิจการขึ้นมาเพื่อให้
ตัวเองมีรายได้ แต่ต้องอยู่ในขอบเขตของความสุข เพื่อครอบครัว เพื่อให้คนในชุมชนมีอาชีพ การกดไลก์กดแชร์ในโลกโซเชียล ทำให้มีคนรู้จักอำเภอกะเปอร์ จังหวัดระนอง มากขึ้น เกิดการต่อยอดธุรกิจ เกิดมิตรภาพที่ดีระหว่างคนเมืองกับคนต่างจังหวัด ค่านิยมก็เปลี่ยนไปในชุมชน”
“ผมคิดว่าการกลับมาอยู่บ้าน มันคือการพัฒนาบ้านเกิด” หัวเรือใหญ่บ้านไร่ไออรุณ กล่าวด้วยรอยยิ้ม และความภาคภูมิใจที่ลงมือสร้างฝันให้เป็นจริงได้ พร้อมความสุขเปี่ยมล้นกับคนในครอบครัว และชุมชนในพื้นที่
“ป้าบุญคาเฟ่” ร้านอาหารที่สร้างปรากฏการณ์ลูกค้าแห่เข้าใช้บริการจนล้นทะลัก สร้างกระแสบอกต่อถึงบรรยากาศร่มรื่น สวยงาม เครื่องเล่นจัดเต็มสำหรับน้องๆ หนูๆ มีมุมเก๋ๆ ให้ถ่ายรูปไม่มีเบื่อ อาหารอร่อย สะอาด และบริการประทับใจที่เป็นเสน่ห์ที่ใครก็ตาม เมื่อมาเยือนต่างตกหลุมรัก ซึ่งเบื้องหลังความสำเร็จ เกิดจากแนวคิดที่เรียบง่ายแต่ทรงพลัง นั่นคือ “เอาใจเขา มาใส่ใจเรา” เพื่อให้ทุกคนที่เข้ามายังดินแดนแห่งนี้ มีแต่ความสุข และอยากใช้เวลาอยู่ให้นานที่สุด คุณอำพล ยุติศรี เจ้าของธุรกิจ “ป้าบุญคาเฟ่” เล่าให้ฟังถึงจุดเริ่มต้นธุรกิจร้านอาหารเมื่อกว่า 10 ปีที่แล้ว เวลานั้น รับราชการอยู่เมืองพัทยา ทำหน้าที่ดูแลวางระบบจัดสวนสาธารณะครบวงจรในพื้นที่เมืองพัทยาและอยากจะหารายได้เสริมจากงานประจำ ทำให้ริเริ่มเปิดร้านอาหารเล็กๆ ในพื้นที่ของ “ป้าบุญ” ตั้งอยู่ในเมืองพัทยา ใช้ชื่อร้านว่า “ครัวบ้านป้าบุญ” เพื่อให้เกียรติเจ้าของสถานที่ ทั้งที่ไม่เคยมีประสบการณ์การทำธุรกิจร้านอาหารมาก่อนเลย แต่สิ่งสำคัญที่คุณอำพลใช้เป็นแกนหลักในการสร้างร้านอาหารตามความฝัน คือต้องการแก้ไขปัญหาที่ตัวเองเคยประสบเมื่อไปใช้บริการร้านอาหารต่างๆ ด้
ย้อนรู้จักผู้ก่อตั้ง Happy Munchy แบรนด์เล็กๆ ที่เริ่มต้นจาก 3 แม่คนดัง สู่ดราม่าโลกออนไลน์ ‘ออมุก’ ในเซเว่นฯ จากเรื่องราวของ ‘Happy Munchy (แฮปปี้มันช์ชี่)’ แบรนด์ไทยเจ้าของสินค้าตัวดังอย่าง ‘ออมุก’ สไตล์เกาหลี ที่กำลังเป็นที่พูดถึงบนโลกโซเชียล รู้หรือไม่ แบรนด์นี้เป็นธุรกิจ SMEs จากความร่วมมือของ 3 คุณแม่คนดัง ตุ๊ก-นิรัตน์ชญา การุณวงศ์วัฒน์ แห่งเพจเลี้ยงลูกชื่อดัง Little Monster, นิหน่า-สุฐิตา ปัญญายงค์ นักแสดง พิธีกร ผู้ประกาศข่าว และแตน-ธันยวดี วะสีนนท์ นักธุรกิจหญิงผู้คร่ำหวอดในธุรกิจอาหาร ที่มีจุดเริ่มต้นง่ายๆ อย่างการแก้ปัญหา “ลูกทานยาก” จนเกิดเป็นสินค้าอาหารสำหรับเด็กที่ประสบความสำเร็จอย่างสูง เป็นที่รู้จักในเวลาไม่นาน เดินหน้าแตกไลน์สินค้าและขยายตลาดสู่ร้านเซเว่น อีเลฟเว่น กับสินค้า “ออมุก” สไตล์เกาหลี อาหารง่ายๆ ที่เพียบด้วยคุณประโยชน์ เหมาะกับคนทุกวัย ก็ได้รับการตอบรับที่ดีไม่แพ้กัน เส้นทางของ Happy Munchy เริ่มต้นจากปัญหาของ ตุ๊ก นิรัตน์ชญา ที่พบปัญหาลูกสาวไม่ยอมทานอะไรเลย นอกจากหมูฝอย เสี่ยงต่อการขาดสารอาหารที่มีประโยชน์ต่อพัฒนาการตามช่วงวัย เมื่อได้คุยกับ แตน ธันยวดี และน
ท่ามกลางบรรยากาศความคึกคักของโครงการ “ไทยช่วยไทยพลัส 60/40” ก่อนที่จะเปิดให้ร้านอาหารลงทะเบียนเลือกเข้าร่วมแพลตฟอร์มดีลิเวอรีในวันที่ 10 มิถุนายนนี้ หลายแพลตฟอร์มได้ทำแคมเปญพิเศษเพื่อขานรับโครงการ อย่างแกร็บฟู้ดที่มีการลดค่าคอมมิชชันให้เหลือ 9% แถมด้วยแพ็กเกจสิทธิประโยชน์ถึง 10 เด้งเพื่อสนับสนุนเหล่าร้านอาหาร ซึ่งหากย้อนดูความสำเร็จจากโครงการ “คนละครึ่งพลัส” เมื่อปีที่ผ่านมา มีร้านอาหารหลายแห่งที่สามารถต่อยอดโอกาสจากโครงการดังกล่าวจนสร้างการเติบโตทางธุรกิจได้อย่างน่าสนใจ หนึ่งในนั้นคือ “ปุ๊ เย็นตาโฟ พระราม 9” ที่สามารถสร้างรายได้ทะลุหลักล้าน และ “PREP & POUR by Kitchen 501” ที่มียอดขายเติบโตต่อเนื่องสูงเกือบ 10 เท่าแม้จะจบโครงการไปแล้ว ซึ่งถือเป็นตัวอย่างที่น่าสนใจสำหรับผู้ประกอบการร้านอาหารในการเตรียมความพร้อมเพื่อคว้าโอกาสใหญ่ที่กำลังจะมาถึง “ปุ๊ เย็นตาโฟ พระราม 9” ราคาดี ระบบเป๊ะ สูตรลับยอดขายโตทะลุล้าน สำหรับร้าน “ปุ๊ เย็นตาโฟ พระราม 9” ภายใต้การดูแลของ นุ้ย – อรุณี เอื้อวิทยาศุภร เบื้องหลังยอดขายทะลุล้านมาจากแนวคิด “อาหารคุณภาพดีในราคาที่เข้าถึงได้” รวมถึงการใช้กลยุทธ์เพิ่มมู
เรื่องราวของ “ลีออน โลว์” (Leon Low) ชายสิงคโปร์ วัย 48 ปี เขาเปลี่ยนบ้านของตัวเองเป็นบาร์ส่วนตัว “Bar59” ธุรกิจเสริมเล็กๆ ที่เริ่มต้นจากพื้นที่ในบ้านและการชอบสังสรรค์กับกลุ่มเพื่อน ก่อนกลายเป็นโฮมบาร์เสิร์ฟค็อกเทลที่เต็มไปด้วยเรื่องราวมากมาย ทั้งที่ครั้งหนึ่งเขาเคยไม่ชอบดื่มค็อกเทลเสียด้วยซ้ำ จากไม่ชอบดื่มค็อกเทลสู่บาร์ลับในบ้าน ลีออนชอบชวนเพื่อนและคนรู้จักมานั่งสังสรรค์ที่บ้าน เขาอาศัยอยู่ในแฟลตย่านซรังกูน (Serangoon) ที่มีเคาน์เตอร์ครัวอยู่ตรงกลางและที่นั่งพูดคุย จากเดิมที่เป็นแค่สถานที่พบปะ ดื่มสังสรรค์ แต่หลังจากเพื่อนคนหนึ่งถ่ายรูปเครื่องดื่มของเขาเล่นๆ แล้วติดแท็กว่า “Bar59” จากเลขห้อง 5-9 ได้กลายเป็นจุดเริ่มต้นของบาร์แห่งนี้ ตั้งแต่ปี 2020 ลีออนได้เปิด Bar59 ภายในบ้านโดยต้อนรับเพื่อน ครอบครัว และแขกที่จองล่วงหน้าเท่านั้น ทั้งที่เขาไม่ชอบดื่มค็อกเทลเลยด้วยซ้ำ ลีออนเล่าย้อนว่า เมื่อ 8-9 ปีก่อน เขามองค็อกเทลเป็นเครื่องดื่มที่ “เน้นลูกเล่นเกินไป หวานเกินไป และราคาแพง” และเขาเป็นสายดื่มวิสกี้และไวน์ตัวยงมากกว่า แต่มุมมองนี้ได้เปลี่ยนไป เมื่อเขาได้พูดคุยกับบาร์เทนเดอร์คนหนึ่งที่อธิ
