แกงดอกงิ้ว

ต้นเดือนกุมภาพันธ์คงเป็นช่วงท้ายๆ ที่ต้นงิ้วจะบานดอกสีแดง สีเหลือง สีส้มฉูดฉาด บนต้นสูงใหญ่ของมันให้เห็นในป่าเขาท้องทุ่งแทบทุกภูมิภาค  ต้นงิ้วนั้นมีหนามแหลมตามโคนต้นและกิ่งก้าน จนถูกเปรียบเปรยเป็นดั่งทัณฑพฤกษ์ในสิมพลีนรก สำหรับบังคับลงโทษผู้ประพฤติผิดในกาม ให้ปีนป่ายขึ้นไปถูกหนามงิ้วคมกริบยาว 16 องคุลีทิ่มแทงร่างกาย  หากแต่ในความเป็นจริง ไม่เคยมีใครต้องปีนต้นงิ้วเพื่อเก็บดอกเก็บฝัก แม้ในเขตภาคเหนือจะมีวัฒนธรรมกินเกสรดอกงิ้วแห้ง แต่เขาก็เก็บเอาจากดอกสดที่หล่นร่วงโคนต้นเท่านั้น ใต้ต้นงิ้วในดินแดนล้านนาแทบทุกต้นว่างเปล่า ปราศจากดอกงิ้ว ด้วยว่าผู้คนรีบรุดมาแกะเก็บเอาเกสรดอกไปตากแห้ง ทันทีที่มันร่วงลงมา ความรู้เรื่องวัฒนธรรมกินดอกงิ้ว เคยหยุดนิ่งอยู่ที่ว่ามีแต่คนเหนือเท่านั้นที่รู้จักกิน จนกระทั่งวันหนึ่ง ได้เห็นพี่ มาณพ แก้วหยก คนมอญบ้านศาลาแดงเหนือ ตำบลเชียงรากน้อย อำเภอสามโคก จังหวัดปทุมธานี ผู้ซึ่งสนใจศึกษาภูมิปัญญารากเหง้าชาวมอญเมืองปทุมธานี และเพียรถ่ายทอดเรื่องราวอันมีคุณค่าเหล่านั้นต่อเนื่องนานหลายสิบปี ได้เผยแพร่ภาพและบรรยายรสชาติแกงชามหนึ่งของชาวบ้านศาลาแดงเหนือ นั่นก็คื