เมื่อวันที่ 12 ม.ค. ผู้สื่อข่าวรายงานว่า ก่อนวันเด็กแห่งชาติ พบเฟซบุ๊กของกลุ่มจิตอาสาโครงการกองเกวียนบ้านไพรเพื่อเด็กไทยในถิ่นกันดาร โดยโพสต์ข้อความว่ามีครูโรงเรียนบ้านบุพราหมณ์อรุณอนุสรณ์ ต.บุพราหมณ์ อ.นาดี จ.ปราจีนบุรี ได้ทำเรื่องขอทุนการศึกษาแก่เด็กนักเรียนในสังกัดที่เรียนดีแต่ยากจน จากกลุ่มจิตอาสาโครงการกองเกวียนบ้านไพรเพื่อเด็กไทยในถิ่นกันดาร
ผู้สื่อข่าวได้ลงพื้นที่ตรวจสอบข้อเท็จจริงดังกล่าว พบกับครูอรัญญา ภาณุพินทุ ครูประจำชั้น ป.2 พร้อมกล่าวว่า ทราบจากเพื่อนว่าในกลุ่มจิตอาสากองเกวียนบ้านไพรเพื่อเด็กไทยในถิ่นกันดาร มีโครงการที่จะแจกทุนการศึกษาแก่เด็กยากจน ซึ่งตนและผู้อำนวยการโรงเรียน กับคณะครูได้หารือกันแล้วว่า เด็กนักเรียนในโรงเรียนที่เรียนดีแต่ยากจนซึ่งฐานะแย่กว่าใครเพื่อน นิสัยดี พ่อกับแม่แยกทางกัน, แม่เสียชีวิต ปล่อยให้ลูกสาวต้องอยู่กับตายายที่อายุมาก
ครูอัญญา กล่าวต่อว่า ซ้ำสุขภาพร่างกายไม่แข็งแรง รับจ้างทั่วไปในหมู่บ้าน ชื่อนักเรียน “น้องเอย” หรือด.ญ.เขมิกา สีบ้านเหล่า อายุ 8 ขวบ ยังมีลูกพี่ลูกน้องชื่อ “น้องมิว” ด.ญ.อัญญาณี สีบ้านเหล่า อายุ 11 ปี และด.ญ.เปรมปิยา คำโส อายุ 10 ปี ป.4 เรียนอยู่ชั้นประถมศึกษาปีที่ 2 และป.5 ตามลำดับ
ครูอรัญญา กล่าวอีกว่า น้องเอยเป็นเด็กฉลาด เรียนดี อาศัยอยู่กับนายประสิทธิ สีบ้านเหล่า อายุ 58 ปี อยู่บ้านเลขที่ 230 ม.3 ต.บุพราหมณ์ อ.นาดี จ.ปราจีนบุรี เป็นตา และนางสุมาลี อุ่มฉิมพาส เป็นยาย ทั้งสองอยู่กินกันมามีลูกสาว 2 คน และลูกชาย 1 คน ซึ่งลูกทั้งหมดแต่งงานและไปอยู่กรุงเทพฯ โดยแม่น้องเอยได้แยกทางกับสามี และได้ไปทำงานที่กรุงเทพฯ ไม่ได้กลับมาหาลูกหาพ่อแม่หลายปีแล้ว
ครู กล่าวอีกว่า โดยทิ้งลูกสาวไว้กับพ่อแม่ที่บ้านเกิด ให้พ่อแม่เลี้ยงดูตามยถากรรม ส่วนพี่สาวคนโตเสียชีวิตทิ้งลูกไว้ให้ตายายเลี้ยงก่อนหน้านี้ 1 คน และพี่ชายหย่ากับภรรยาทิ้งลูกไว้ให้เลี้ยงอีก 1 คน ทำให้ตายายต้องเลี้ยงหลานรวมถึง 3 คน
จากนั้น ได้เดินทางไปยังบ้านน้องเอย ซึ่งได้พบกับตาและยายของน้องเอยด้วย โดยพบสภาพบ้านที่อยู่อาศัยเป็นบ้านครึ่งปูนไม้ในสภาพโล่ง มีตู้เสื้อผ้าเก่าๆกั้นเป็นห้อง กางมุ้งนอนรวมกัน ฝาบ้านก็ตีด้วยไม้ระแนงด้านบนที่ทำจากไม้ยูคาลิปตัสบ้าง ไม้ไผ่บ้าง เสื้อผ้าบางส่วนไม่มีที่เก็บทำราวห้อยเป็นที่เก็บแทนเสื้อผ้า แต่ละชุดดูจากสภาพแล้วเก่ามากแทบจะไม่เป็นสีให้เห็นแล้ว
โดยน้องทั้งสองเป็นเด็กขยัน เลิกเรียนก็จะเดินทางกลับบ้านเป็นระยะทาง 2 กิโลเมตรทุกวัน เมื่อถึงบ้านก็จะแบ่งหน้าที่กันทำงานบ้าน เช่น กวาดบ้าน ล้างจาน กรอกน้ำดื่ม เป็นต้น
นายประสิทธิ และนางสุมาลี กล่าวว่า ตนรับเลี้ยงหลานสาว 3 คนไว้จริง ตนอยู่กินกับภรรยามาจนมีลูก 3 คน เป็นชาย 1 คน หญิง 2 คน ลูกชายคนโตไปทำงานที่กรุงเทพฯกับภรรยา และนำลูกมาให้เลี้ยง 1 คน คือด.ญ.เปรมปิยา คำโส อยู่ ป.5 ส่วนลูกสาวคนโตเสียชีวิตแล้วเมื่อ 11 ปีที่ผ่านมา และตนเลี้ยงลูกของลูกสาวอีกหนึ่งคนชื่อ “น้องมิว” ด.ญ.อัญญาณี สีบ้านเหล่า อายุ 11 ขวบ และลูกของลูกสาวคนเล็ก “น้องเอย” หรือด.ญ.เขมิกา สีบ้านเหล่า อายุ 8 ขวบ
“ตนมีอาชีพรับจ้างทั่วไปตามหมู่บ้าน เช่น รับจ้างปลูกมันสำปะหลัง แบก และอื่นๆที่มีเพื่อนบ้านมาจ้างก็จะไปทำงานเพื่อที่จะมีรายได้มาเลี้ยงดูหลาน 3 คน และตนกับภรรยาอีก 2 คนได้ค่าจ้างวันละ 250 บาท ไม่ได้มีงานทำทุกวัน ถ้าวันไหนมีคนมาจ้างก็พอมีรายได้ ถ้าวันไหนไม่มีคนมาจ้างก็ไม่มีรายได้” นายประสิทธิ กล่าว
นายประสิทธิ กล่าวต่อว่า ตนไม่เคยไปกู้เงินใครมาเลี้ยงดูหลานๆ มีก็กินมีก็ใช้ ไม่มีก็ไม่ใช้ไม่กิน ดีกว่าไปกู้เงินเขามา ตัวเองยังพอมีแรงพอได้รับจ้างทำงานไปวันๆ บางวันมีเงินให้หลานไปโรงเรียนคนละ 10-15 บาท บางวันก็ไม่มี ซึ่งหลานๆ ก็เข้าใจ
ด้าน นางสุมาลี กล่าวว่า น้องเอยกับพี่สาวบ่นคิดถึงแม่ อยากให้แม่มาหา ตนก็ได้แต่บอกหลานไปว่า แม่ไปทำงานที่กรุงเทพฯไม่มีวันหยุด เดี๋ยวถ้าเปลี่ยนงานใหม่มีวันหยุดคงจะมาหา ซึ่งแม่น้องเอยไปทำงานอยู่ที่กรุงเทพฯอยู่ที่ร้านขายส้มตำแห่งหนึ่ง ทั้งนี้ ลูกสาวไม่เคยส่งเงินมาให้ลูกที่บ้านเลย ตนก็เข้าใจว่าลูกคงไม่มีเงินรู้อยู่แก่ใจว่าฐานะทางบ้านเป็นเช่นไร แค่หากินเลี้ยงปากเลี้ยงท้องไปวันๆ ที่กรุงเทพฯก็ดีแล้ว อยากฝากถึงลูกสาวขอให้กลับมาเยี่ยมลูกบ้างหรือโทรศัพท์หาก็ยังดี ไม่มีเงินส่งเสียไม่เป็นไร แต่พ่อแม่ก็คิดถึงเหมือนกัน
น้องมิว กล่าวว่า คิดถึงแม่มาก ถ้าคิดถึงแม่ก็จะเอารูปแม่มาดูและจูบและจะมองรูปแม่ก่อนนอนทุกครั้งที่คิดถึงแม่
สำหรับท่านใดที่อยากจะช่วยเหลือบริจาคเสื้อผ้ากับของใช้หรือจะบริจาคเงินเพื่อเป็นทุนการศึกษาแก่เด็กทั้งสามคนนี้ขอให้ติดต่อสอบถามคุณครูอรัญญา ภาณุพินทุ คุณครูวาสนา บุญทอง ครูกมลพรมั่นคง เบอร์โทรศัพท์ 089-802-5436 หรือ 062-346-8695 หรือบริจาคเงินเพื่อทุนการศึกษา ด.ญ.เขมิกา สีบ้านเหล่า ธนาคารออมสิน สาขาโคกอุดม หมายเลขบัญชี 020232185858
จาก “ชาเย็น” สู่ “ชาเขียว” สร้างปรากฏการณ์ชาเย็นที่จริงใจเสร็จ แบรนด์ก็หันมาปั้นชาเขียวต่อ “ฉันจะกินชาเย็นทุกวัน” คือแบรนด์ชาไทยที่เคยสร้างปรากฏการณ์ฮิตบนหน้าฟีดโซเชียลมาแล้ว โดยช่วงนั้นชาไทยเป็นเครื่องดื่มที่กำลังอยู่ในกระแส คนกำลังนิยมอย่างมาก หันไปทางไหนก็เจอเมนูชาไทย ทั้งเค้กชาไทย ไอศกรีมชาไทย ชานมไข่มุกชาไทย และหนึ่งในแบรนด์ที่ทำให้คนรักชาไทยต้องพูดถึงบ่อย ๆ คือ “ฉันจะกินชาเย็นทุกวัน” ด้วยการทำชาเย็นที่เข้มข้นถึงรสชาเย็นแท้ ทำให้คนรักเมนูนี้ต่างก็ยกให้แบรนด์ “ฉันจะกินชาเย็นทุกวัน” (everyday.thai.tea) เป็นแบรนด์หนึ่งในดวงใจ เมนูซิกเนเจอร์ของร้านนี้เป็นที่รู้จักกันดี ทั้ง ‘สลัชชี่ชาไทย’ และ ‘ชาเย็นรสเข้มข้น’ ดำเนินการโดย บริษัท เบทเทอร์บีมฟู้ด จำกัด จดทะเบียนจัดตั้งไปเมื่อ 13 ก.ค. 2566 ด้วยทุนจดทะเบียน 1 ล้านบาท ในปี 2566 รายได้รวม 14 ล้านบาท กำไรสุทธิ 2.5 ล้านบาท แต่นอกจากฉันจะกินชาเย็นทุกวัน ปีที่ผ่านมายังได้แตกแบรนด์โกโก้-กาแฟ แบรนด์ “เข้ม” เสริมแกร่งให้พอร์ตโฟลิโอ กระทั่งเมื่อ April Fool’s Day แบรนด์ได้ร่วมล้อไปกับกระแสแกล้งผู้บริโภคว่าจะเปิดแบรนด์น้องใหม่ “ฉันจะกินชาเขียวทุกวัน
เหตุการณ์แผ่นดินไหวที่เกิดขึ้นต่อเนื่องในหลายพื้นที่ สะท้อนให้เห็นว่า “ภัยพิบัติไม่ใช่เรื่องไกลตัวอีกต่อไป” แม้ประเทศไทยจะไม่ได้อยู่ในพื้นที่เสี่ยงรุนแรง แต่เมื่อเกิดเหตุ สิ่งที่ได้รับผลกระทบไม่ใช่เพียงอาคาร บ้านเรือน หรือระบบสาธารณูปโภค หากแต่รวมถึงระบบบริการสุขภาพที่อาจเข้าถึงได้ยากในช่วงเวลาวิกฤต ดร.ภญ.สุภาภรณ์ ปิติพร ประธานกรรมการบริหารมูลนิธิโรงพยาบาลเจ้าพระยาอภัยภูเบศร กล่าวว่า การเตรียมพร้อมรับมือภัยพิบัติในวันนี้ ไม่ได้หมายถึงการเตรียมเพียงอาหาร น้ำดื่ม หรือไฟฉาย แต่ต้องรวมถึง “การเตรียมความพร้อมด้านสุขภาพ” เพื่อให้ประชาชนสามารถดูแลตนเองและคนในครอบครัวได้ในช่วงเวลาที่ความช่วยเหลือยังเข้าไม่ถึง “เมื่อเกิดภัยพิบัติ โรงพยาบาลอาจมีผู้ป่วยจำนวนมาก ถนนอาจถูกตัดขาด ร้านขายยาอาจปิดชั่วคราว แต่สิ่งหนึ่งที่ยังอยู่กับเราเสมอ คือความรู้และทรัพยากรที่มีอยู่รอบตัว” ดร.สุภาภรณ์ กล่าว ดร.สุภาภรณ์ กล่าวว่า ประเทศไทยโชคดีที่มีสมุนไพรเป็น “เสบียงสุขภาพ” กระจายอยู่ในทุกชุมชน หลายชนิดปลูกอยู่ในรั้วบ้าน อยู่ในสวนครัว หรือหาได้จากตลาดใกล้บ้าน ไม่ว่าจะเป็น ขิง สำหรับบรรเทาอาการคลื่นไส้ อาเจียน และช่วย
ลองนึกภาพร้านอาหารที่ไม่มีเชฟมิชลินสตาร์ ไม่มีเมนูตายตัว แต่มีสิ่งหนึ่งที่ไม่เปลี่ยนแปลงเลย นั่นคือความรักที่ใส่ลงไปในทุกจาน เพราะคนที่ยืนทำอาหารอยู่หลังเตาไม่ใช่เชฟมืออาชีพ แต่คือคุณยายตัวจริงจากทั่วทุกมุมโลก เพราะเชฟคนแรกในชีวิตของหลายคนก็คือคุณแม่ แล้วก็คุณยาย ร้านอาหารบนเกาะ Staten Island นครนิวยอร์ก “Enoteca Maria” จึงได้ไอเดียออกคอนเซปต์สุดพิเศษ รับสมัครคุณยายไม่จำกัดเชื้อชาติ มาเป็นเชฟรังสรรค์อาหารออกมา ทำให้คนต้องนั่งเรือข้ามฟากเพื่อไปลิ้มรสอาหารที่เหมือนคุณยายทำเองจริงๆ จุดเริ่มต้นจากความสูญเสีย เรื่องราวของร้านนี้เริ่มต้นจากความเศร้า ไม่ใช่แผนธุรกิจ Joe Scaravella เจ้าของร้านได้สูญเสียแม่ ยาย และน้องสาวไปในช่วงเวลาไล่เลี่ยกัน หลังจากนั้นเขาตัดสินใจย้ายจากบรูคลินมาอยู่ริมน้ำที่ Staten Island และเกิดไอเดียเปิดร้านอาหารขึ้นมาเพื่อเป็นการรำลึกถึงผู้หญิงสำคัญในชีวิตที่จากไป จึงตั้งชื่อร้านตามชื่อแม่ของเขาว่า “Maria” Scaravella เคยเล่าถึงจุดเริ่มต้นของร้านนี้ไว้อย่างตรงไปตรงมาว่า เขาเปิดร้านโดยไม่มีแผนธุรกิจใดๆ ไม่เคยมีประสบการณ์ทำร้านอาหารมาก่อนเลย ทุกอย่างเกิดจากความคิดถึงและความ
“การได้เห็นแม่มีความสุข…ผมก็มีความสุข” “Happy Mum Happy Me” คาเฟ่ย่านนวมินทร์ 42 มีจุดเริ่มต้นมาจากการที่ลูกชายอยากจะเติมเต็มความฝันของแม่ที่อยากเปิดร้านอาหาร จึงทำการรีโนเวตบ้านร้าง 20 ปี ให้กลับมาสดใสอีกครั้ง วันนี้ เส้นทางเศรษฐีออนไลน์ จะพาทุกคนไปพูดคุยกับ คุณกุ๊ก-อำนวยสินธุ์ พุกรักษา ลูกชายที่ตั้งใจทำร้านนี้ให้กับ แม่กุ้ง-วรนุช แซ่ปั่ง ผู้ที่รักในการทำอาหาร ใส่ใจในทุกจาน เพื่อทำให้คนที่แวะเวียนมา รู้สึกเหมือนได้มาทานข้าวที่บ้าน เป็นรสมือแม่ ซึ่งตลอด 5 ปีที่ผ่านมาร้านนี้เป็นเหมือนการเติมไฟให้กับวัยเกษียณให้กับแม่กุ๊ก เพราะความสุขของแม่คือการทำอาหารให้ลูกๆ ทาน พิกัด : Happy Mum Happy Me ซอยนวมินทร์ 42เวลาทำการ : อังคาร-อาทิตย์ 09.30-17.30 น. (ปิดวันจันทร์)
