เต็งมาถึงรีสอร์ตก็ต้องผิดหวังเมื่อพนักงานบอกว่าชิดดาวไม่ได้มาที่นี่ ขณะเดียวกันชิดดาวมาหาปั๊มที่ร้านเบเกอรี่แล้วขอปั๊มแต่งงาน โดยเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้ฟังทั้งหมด ปั๊มยอมรับข้อเสนอแม้จะรู้ว่าชิดดาวทำเพราะอารมณ์ชั่ววูบและต้องการหนีปัญหา เต็งหมดกำลังใจที่จะทำอะไรต่อ ได้แต่โทร.บอกเวนิสให้แจ้งแขกว่างานแต่งถูกยกเลิก พ่อ แม่และโต๊ดไปรอที่ห้องจัดเลี้ยงเพื่อแจ้งแขกด้วยตัวเอง
ชิดดาวต้องการแต่งงานกับปั๊มวันนี้เลย จึงกลับมาที่รีสอร์ตแล้วให้พนักงานช่วยจัดเตรียมสถานที่ให้ ขณะที่ปั๊มแอบโทร.หาเต็ง จัดแจงเปลี่ยนตัวเจ้าบ่าวเป็นเต็งแทนตน เป็นธุระติดต่อผู้ใหญ่ที่นับถือมาเป็นประธานในงาน รวมถึงเชิญเจ้าหน้าที่เขตมาจดทะเบียนให้คู่บ่าวสาว แถมยังทำหน้าที่เป็นช่างภาพถ่ายรูปนิ่งและคลิปเอาไว้
งามพิศมาถึงห้องจัดเลี้ยงโดยที่ชิดจันทร์โทร.บอกไม่ทัน เมื่อทุกคนมาอยู่กันพร้อมและจัดการเรื่องแขกเสร็จแล้ว แม่ก็ชวนเข้าไปกินอาหารเพราะเห็นว่าเต็งจ่ายเงินอะไรหมดแล้ว จึงไม่อยากให้เสียเงินเปล่า เวนิสกับลูกกวาดพากาโม่มาสมทบกับทุกคน กาโม่ไม่กล้าไม่กล้าเข้าไปในห้องจัดเลี้ยงเพราะกลัวเต็ง หลบออกมาร้องไห้ ลูกกวาดต้องเข้ามาปลอบ
เมื่อเต็งกับชิดดาวได้รับเชิญขึ้นไปบนเวที ปั๊มก็ถ่ายทอดสดวิดีโอเข้ามือถือเก่ง เก่งรีบเปิดให้ทุกคนดู ชิดดาวกล่าวถึงกาโม่ทั้งน้ำตาว่าเสียใจที่ทำตามรับปากกับกาโม่ไม่ได้ที่จะไปจากเต็ง แต่ขอยืนยันว่าเธอรักกาโม่ที่สุด ไม่เคยคิดแย่งความรักของเต็งไปจากกาโม่ ไม่เคยคิดทำลายความสุขของกาโม่เลย
กาโม่ได้ฟังก็ร้องไห้เสียใจรู้สึกผิด ยกมือขึ้นไหว้ขอโทษแต่ชิดดาวไม่เห็น หลังงานแต่งแบบฉุกละหุกผ่านพ้นไปด้วยดี เต็งกับชิดดาวก็มาส่งปั๊มที่เตรียมตัวกลับ ปั๊มบอกชิดดาวว่าที่เธอพูดทั้งหมด น้องกาโม่ได้ยินหมดแล้ว กาโม่เสียใจ ยกมือไหว้ขอโทษ บอกว่าจะไม่ทำอีก
“ทางโน้นเขาฝากมาบอกให้ดาวสบายใจได้ ไม่ต้องห่วงเรื่องกาโม่อีกแล้วนะครับ”
เต็งและชิดดาวหันมายิ้มให้กันอย่างสบายใจแกมโล่งอก
“ดาวไม่รู้จะขอบคุณปั๊มยังไงดี ถ้าวันนี้ไม่ได้ปั๊ม…”
“มันหน้าที่ของเพื่อนอยู่แล้ว” ปั๊มยิ้มให้
“ยังไงก็ต้องขอบคุณปั๊มอยู่ดี ผมพูดได้เต็มปากเลย วันนี้ถ้าไม่ใช่เพราะคุณ ผมกับดาวคงไม่ได้มายืนคู่กันแบบนี้หรอก ป่านนี้คงไปคนละทิศละทางแล้วล่ะ” เต็งบอกอย่างซึ้งใจ
ชิดดาวหน้าขรึมลง รู้สึกผิดอยู่ลึกๆ ที่หนีปัญหาไม่เข้าท่า
“ไม่หรอก คนลองคู่กันแล้ว ยังไงก็ต้องได้คู่กันอยู่ดี ผมคิดงั้นนะ”
“เรียบร้อยซะที วันที่แสนจะวุ่นวายแห่งปี” เต็งยิ้มออกมาได้
“แต่ก็แฮปปี้เอนดิ้งนะครับ” ปั๊มแซว “ผมดีใจกับคุณสองคุณด้วยจริงๆ คุณเป็นคู่ที่เหมาะสมกันมาก”
เต็งเอ่ยปากขอบคุณ ส่วนชิดดาวได้แต่ยิ้ม พูดอะไรไม่ออก ปั๊มอวยพรทั้งคู่ เต็งชวนกินข้าวด้วยกันก่อนเขากลับกรุงเทพฯ พรุ่งนี้ ปั๊มตกลงและขอเป็นเจ้ามือเองและขอตัวกลับ เต็งเข้ามากอดปั๊ม ขอบคุณอีกฝ่ายจากใจ ปั๊มยิ้มให้ชิดดาวนิดๆ แล้วรีบเดินออกไป เพราะลึกๆ ยังตัดใจจากเธอไม่ได้
ชิดดาวขอไปส่งปั๊มที่รถ ร้องไห้ขอโทษอย่างรู้สึกผิดที่ดึงปั๊มเข้ามาเกี่ยวข้อง และก็กอดขอบคุณปั๊ม เต็งที่นั่งรออยู่ เห็นชิดดาวเดินร้องไห้กลับมาก็ถามอย่างร้อนใจ ชิดดาวสารภาพอย่างรู้สึกผิดว่าเธอกอดปั๊ม เต็งอดขำไม่ได้ บอกว่าเข้าใจ เขาเองก็แพ้ความจริงใจของปั๊มเหมือนกับเธอ
“ไม่ร้องไห้นะครับ” เต็งเช็ดน้ำตาให้และทำสีหน้าอ้อนๆ “หลังจากวันนี้ ห้ามแอบไปกอดกับเขาลับหลังผมอีกแล้วนะ”
“ใครจะทำยังงั้นล่ะ”
“ผมล้อเล่น พิธีต่อไปใช่เข้าหอรึเปล่า” เต็งยิ้มกริ่ม
“ไม่รู้สิ” ชิดดาวรีบเดินหนีไปเลยด้วยความเขินอาย
“แต่ผมว่าใช่นะ คิดว่าน่าจะได้ฤกษ์แล้วล่ะ” เต็งรีบเดินตามไปติดๆ
****************
ในตอนเช้าทอยไปประชุมทีมร่วมกับละอองและโต้ หลังตกลงใจที่จะมาทำงานกับรายการใหม่ของทั้งคู่ โต้ดูภูมิใจมากที่มีรายการเป็นของตัวเอง แล้วคืนนั้นทอยก็โทร.มาหาลูกกวาดทำให้รู้ว่าเต็งกับชิดดาวแต่งงานกันแล้ว ทอยวางสายจากลูกกวาดก็รีบโทร.หาโต้ทันที โต้เจ็บใจโวยวายหาว่าเต็งฉวยโอกาสแย่งชิดดาวไปตอนที่ตนเองเผลอ ทอยพูดยั่วยุโต้ก่อนจะวางสายไป โต้โทร.หาชิดดาวแต่ติดต่อไม่ได้ยิ่งทำให้หงุดหงิด จึงฝากข้อความเสียงไว้
“โต้นะดาว โต้ไม่ยินดีกับดาวหรอกนะ แช่งให้เลิกกันเร็วๆ ด้วยซ้ำ โต้มีเรื่องอยากพูดให้ดาวเข้าใจ พี่ละอองก็แค่ทางผ่านให้อาชีพโต้ คนที่โต้รักคือดาว โต้พูดยอมพูดเปิดใจขนาดนี้แล้วช่วยโทร.กลับหาโต้ด้วยนะ” โต้กดวางสาย พึมพำด้วยสีหน้าเจ็บใจอยากเอาชนะ “ทิ้งฉันก็อย่าหวังจะมีความสุขเลย”
ละอองแอบฟังอยู่ ได้ยินถึงกับแค้นใจ “ใครกันแน่ทางผ่าน รู้จักฉันน้อยไปแล้วไอ้เด็กเมื่อวานซีน”
ขณะที่เต็งกับชิดดาวเข้าหออย่างคนสมหวัง ผู้ผิดหวังอย่างปั๊มก็ได้แต่เดินจากไปตามลำพังและตัดสินใจปิดกิจการร้านขนม โต๊ดพาพาย กาโม่และพ่อแม่กลับมาพักที่บ้านเต็ง ก็ต้องแปลกใจที่เห็นรถตำรวจจอดอยู่บ้านข้างๆ กาโม่นึกถึงคุณหลวงขึ้นมาเลยวิ่งไปดู โต๊ดกับพายรีบตามลูกชายไป
คุณหญิงยืนร้องไห้อยู่หน้าบ้านกับตำรวจ กาโม่เข้าไปถามถึงคุณหลวง โต๊ดเองก็สงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น คุณหญิงเล่าให้ฟังว่าเมื่อตอนเย็นเธอกับคุณชายออกไปสังสรรค์กับเพื่อนๆ คุณหลวงขออยู่บ้านเพราะเบื่อไปนั่งฟังผู้ใหญ่คุยกัน น้องหนูนัดแนะกับมัดเข้ามาขโมยทรัพย์สิน
คุณหลวงเห็นเข้าก็แอบโทร.บอกพ่อกับแม่ คุณชายโทร.แจ้งตำรวจแล้วนั่งมอเตอร์ไซค์วินกลับบ้านก่อนเพราะเป็นห่วงคุณหลวง มัดคิดจะฆ่าคุณหลวงปิดปาก น้องหนูเข้ามาขวางไว้ คุณชายที่เพิ่งมาถึงก็รีบเข้ามาช่วยลูกชาย มัดยิงคุณชายกับน้องหนู และรีบหนีไปเมื่อตำรวจมาถึง
คุณหญิงร้องไห้โฮเมื่อรู้ว่าสามีเสียชีวิต น้องหนูบาดเจ็บแต่ก็ถูกตำรวจจับกุมตัวเอาไว้ ส่วนคุณหลวงหนีเตลิดไปไหนก็ไม่รู้ กาโม่คว้าจักรยานขี่ตามหาคุณหลวงจนเจอ คุณหลวงถามถึงพ่อตนเอง กาโม่อ้ำอึ้งไม่กล้าบอก ระหว่างนั้นโต๊ดที่ตามมาก็มาเจอทั้งคู่ กาโม่วิ่งไปหาพ่ออย่างดีใจ
“พ่อผมเป็นยังไงบ้างครับ” คุณหลวงถามเสียงสะอื้น
โต๊ดอึ้งไป พูดไม่ออก ได้แต่กระชับกอดคุณหลวงเอาไว้ น้ำตาคลอๆ ด้วยความสงสาร ครั้นพ่อกับแม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้น แม่สั่งกำชับโต๊ดให้คุมลูกให้ดี อย่าให้ไปสุงสิงกับลูกบ้านโน้น โต๊ดท้วงว่าเขาเพื่อนรักกัน แล้วพ่อเขาก็เพิ่งจะเสีย เด็กน่าจะต้องการเพื่อน
“แล้วถ้าคนร้ายมันย้อนกลับมาล่ะ ตำรวจยังจับตัวไม่ได้เลยนะ อยากให้กาโม่โดนลูกหลงไปด้วยอีกคนรึไง คนร้ายมันเอาถึงตายนะเจ้าโต๊ด ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ เลยนะ” แม่มีสีหน้าไม่สบายใจ
“แม่เขาก็พูดถูกนะ” พ่อ(สนับสนุน
“พายเห็นด้วยกับคุณแม่นะโต๊ด”
โต๊ดพยักหน้ารับ แล้วขอตัวขึ้นไปดูกาโม่ ไม่รู้ป่านนี้หลับหรือยัง ฝ่ายกาโม่คุยโทรศัพท์อยู่กับคุณหลวงซึ่งตอนนี้ไปพักอยู่ที่โรงแรมชั่วคราว เพราะคุณหญิงห่วงเรื่องความปลอดภัย กาโม่อยากรู้ว่าคุณหลวงจะไปงานโรงเรียนหรือเปล่า คุณหลวงบอกไป
“เราซ้อมกันตั้งนาน เราไม่ไปกาโม่จะเล่นกับใครล่ะ”
“แล้วคุณหลวงจะกลับมาอยู่บ้านอีกมั้ย” กาโม่สงสัย
“ไม่แล้วล่ะ แม่บอกจะย้ายไม่อยู่เชียงใหม่”
“ไม่รู้จัก อยู่ไกลมั้ย”
“ไกลสิ แม่บอกต้องนั่งเครื่องบินไป กาโม่..เราคิดถึงพ่อ เราไม่มีพ่อแล้ว” คุณหลวงร้องไห้ออกมา
กาโม่พยายามปลอบเพื่อน “อย่าร้องไห้สิคุณหลวง เดี๋ยวนอนฝันร้ายนะ”
คุณหญิงเดินออกจากห้องน้ำมา ดุคุณหลวงที่ยังไม่นอน คุณหลวงรีบวางสาย กาโม่วางสายหน้าเศร้าๆ โต๊ดเปิดประตูห้องเข้ามา ถามด้วยสีหน้ายิ้มแย้มว่าโทร.คุยกับใครอยู่ กาโม่เงยหน้ามองโต๊ด เบะเหมือนจะร้องไห้
“กาโม่ร้องไห้ทำไมครับ” โต๊ดรีบเดินเข้ามานั่งข้างๆ “ใครว่าอะไรกาโม่ บอกพ่อสิครับ”
“กาโม่สงสารคุณหลวง คุณหลวงร้องไห้ใหญ่เลย คุณหลวงไม่มีพ่อแล้ว” กาโม่ร้องไห้ออกมา สงสารเพื่อนมาก
โต๊ดเข้าใจความรู้สึก สวมกอดกาโม่เอาไว้
“ไม่เอาครับกาโม่ อย่าคิดมากนะลูก เห็นใจเพื่อนได้แต่อย่าเศร้าไปด้วย กาโม่ไม่โชคร้ายอย่างเขา กาโม่ยังมีพ่ออยู่นะครับ คุณแม่ก็อยู่ อยู่ครบทั้งครอบครัวเลย พ่อขอโทษที่ทิ้งกาโม่ไปหลายปี แต่พ่อกับแม่มีความจำเป็น ไม่ใช่ไม่รักกาโม่นะครับ” โต๊ดผละออกมาเพื่อมองหน้ากาโม่ ยิ้มให้ “ตอนนี้พ่อกับแม่กลับมาแล้วไงครับ”
กาโม่มองหน้าโต๊ดทั้งน้ำตา
“กาโม่ให้โอกาสพ่อกับแม่แก้ตัวสักครั้งได้มั้ยครับ พ่อขอร้องนะลูก กลับไปอยู่กับพ่อแม่นะครับกาโม่” โต๊ดอ้อนวอน น้ำตาไหลซึมออกมา
กาโม่สวมกอดโต๊ดเอาไว้แล้วร้องไห้ออกมาอีก โต๊ดกระชับกอดกาโม่ไว้แน่นอย่างรักมากและหวังว่ากาโม่จะยอมไปอยู่ด้วย เช้าวันรุ่งขึ้น พายเข้ามาดูโต๊ดกับกาโม่ในห้องนอน เห็นสองพ่อลูกนอนหลับกอดกันอยู่ อดไม่ได้ที่จะถ่ายภาพประทับใจนั่นไว้ น้ำตาคลอด้วยความตื้นตันใจ โต๊ดรู้สึกตัวตื่นขึ้นมา
“ตื่นแล้วเหรอคะคุณพ่อ คงหลับฝันดีทั้งคืนสิท่า” พายกระเซ้า
“ช่วงทำคะแนน ไม่ต้องมาอิจฉากันเลย เดี๋ยวจะเสียการใหญ่ไม่รู้ด้วยนะ”
“ย่ะ ต่อให้ก่อน”
“ดูโน่นสิ” โต๊ดพยักเพยิดไปทางตู้โชว์
พายหันมองตามไป เห็นตุ๊กตาหมีถูกตั้งทิ้งฝุ่นจับแบบไม่ได้เหลียวแลอยู่บนชั้น
“ตุ๊กตาหมีที่เราซื้อให้กาโม่วันเกิดนี่..โต๊ด”
“ใช่ ถูกทิ้งฝุ่นจับเลย เราต้องทำให้กาโม่รักหมีตัวนั้น เอามากอดนอนติดตัวให้ได้” โต๊ดสีหน้ามุ่งมั่นอยากเอาชนะใจกาโม่
“ก่อนจะถึงงานยาก เรามีเรื่องอื่นต้องทำก่อนนะโต๊ด ได้เวลาคุยกับพ่อแม่โต๊ดแล้วล่ะ” พายบอกด้วยสีหน้าเครียดๆ
โต๊ดมีสีหน้าเคร่งขรึมขึ้นมา ค่อยๆ จับมือกาโม่ที่กอดตนอยู่ ขยับตัวออกไปเบาๆ กลัวลูกจะตื่น ขณะเดียวกันเต็งโทร.คุยกับเวนิสและถามถึงกาโม่ว่าเป็นยังไงบ้าง เวนิสคุยโทรศัพท์ไปก็ให้ลูกกวาดช่วยผูกเนกไทไปด้วย เวนิสบอกว่ากาโม่เสียใจร้องไห้เรื่องคุณดาว พ่อแม่ก็ปลอบโยนกัน ไม่น่ามีอะไรแล้ว
ลูกกวาดยื่นหน้ามาพูดใส่มือถือ “ลุงเต็งกับดาวฮันนีมูนกันให้มีความสุขเถอะค่ะ”
“จริงเฮีย กว่าจะมีวันนี้ได้ ไม่ใช่วันสองวัน ติ่งลุ้นกันเหนื่อยเลย”
ลูกกวาดขำๆ แล้วดึงเน็กไทแรงไปหน่อยจนชิดกระเดือกเวนิส เวนิสโวยวายว่าจะฆาตกรรมสามีหรือไง
“แล้วแกทำงานกับที่บ้านเป็นไงล่ะ ปรับตัวได้รึยัง” เต็งถามอย่างเป็นห่วง
“ก็พยายามเปิดใจอยู่เฮีย วันนี้ป๊าจะพาไปแนะนำตัวกับลูกค้าแล้วก็เพื่อนๆ ท่าทางแกจะวางมือจริงๆ สงสัยผมจะถอยไม่ได้ซะแล้ว”
“ดีแล้ว ป๊ากับม้านายจะได้พัก”
“เฮียไม่คิดกลับไปช่วยงานพ่อเฮียเหรอ ตอนนี้เฮียก็ไม่ใช่ตัวคนเดียวแล้วนะ” เวนิสห่วงเต็งเช่นกัน
“ก็ดูลู่ทางทางนี้ก่อน ไม่ไหวจริงๆ ก็อาจจะลองคิดดู ไม่อยากให้ดาวเขามาลำบากด้วย แค่นี้ก่อนนะ โชคดีโว้ยน้อง มีอะไรค่อยอัพเดตกัน”
เต็งวางสายแล้วรีบเข้าไปช่วยชิดดาวที่ยกถาดอาหารเข้ามา ชิดดาวถามว่าโทร.หากาโม่หรือยัง เต็งบอกยัง กลัวโดนแม่ด่า ลากแกมาเหนื่อยแถมเสียหน้าอีก
“เหตุผลแค่นั้นจริงเหรอคะ”
เต็งชะงักไปเล็กน้อยหันมองหน้าชิดดาว ที่จ้องหน้าตนอย่างรู้ทัน
“ก็อยากให้เขาได้ใช้เวลาอยู่กันตามลำพังพ่อแม่ลูก โดยที่ไม่ต้องมีลุงบ้าง” เต็งบอก แววตาเศร้าๆ
ชิดดาวสวมกอดเต็งเอาไว้ เข้าใจความรู้สึก
“ก็ดีค่ะ กาโม่จะได้ลองปรับตัวเข้ากับพ่อแม่ ดาวเชื่อว่าความรักของพ่อแม่ต้องเอาชนะใจกาโม่ได้แน่นอน”
“ครับ เราเองก็ควรใช้เวลาฮันนีมูน 10 วันของเราให้มีความสุขที่สุด” เต็งยิ้มแย้ม ก้มลงหอมกลางศีรษะชิดดาว
ชิดดาวยิ้มสบายใจ สวมกอดเต็งไว้แน่นอย่างให้กำลังใจ
//////////////////////////////////////////////
คลิกย้อนอ่าน
