Exclusive

เก่งบวกเฮง แอน ท่าดินแดง เจ้าของมิชลิน บิบ กูร์มองด์ เปิดร้านวันแรกพระฉันเพลเสร็จลูกค้าลงต่อ “วาสนาอี๊แอนเขาเนอะมาเป็นดาราตอนแก่” พลางก็หัวเราะลั่นกันทั้งเจ้าของร้านและลูกน้องที่กำลังผัดอาหารอย่างมืดฟ้ามัวดิน จากเสียงใครสักคนที่ยืนพูดอยู่ตรงหน้า และในเวลาเดียวกันก็มีคนเข้าออกร้านไม่ขาดสายพร้อมๆ อวลไออบอุ่นตรงนั้น  เราได้แต่สงสัยว่าอะไรกันที่ทำให้อดีตนักบัญชี หันหัวเรือมาสานต่อธุรกิจจากครอบครัว อะไรที่ทำให้อาหารรถเข็นธรรมดาๆ มาสู่ร้านกึ่งเหลาแบบนี้ และหนำซ้ำช่วงชีวิตหนึ่งก็ได้รางวัลใหญ่  โดยที่เธอเองก็เพิ่งรู้ 1 ชั่วโมงให้หลังว่าเธอนั้นได้รางวัลมิชลิน บิบ กูร์มองด์ ตอนที่เราโทรไปหาเธอ แอน-ศุภรดา ศรีดานนท์ หรือที่รู้จักในนาม “แอน ท่าดินแดง” ก่อนหน้านี้ทำอาชีพอะไรมาบ้าง ย้อนไปประมาณ 25 ปี สมัยก่อนที่บ้านขายอาหาร อาชีพเสริมของแอนหลังจากที่ทำบัญชีก็คือมาช่วยพ่อเก็บเงินตามโต๊ะ เราก็เลยขายทอดมันไปในตัว ตอนนั้นที่ขายทอดมันเป็นอะไรที่ยากมาก เพราะเหมือนเป็นเด็กเชียร์เบียร์ (หัวเราะ) ทุกวันนี้ยังมีลูกค้าแซวว่า กว่าอี๊แอนเขาจะมีวันนี้ เขาเป็นเด็กเชียร์ทอดมันมาก่อน  เราต้องเดินตามโต๊ะ ‘พี่เอาทอดมัน

ร้านกาแฟ เปิดใหม่ ยังขาดทุนอยู่ ต้องวิเคราะห์อย่างไร เพื่อหาทางแก้ไข วันนี้ผมมีตัวอย่าง การวิเคราะห์กำไรขาดทุนของร้านกาแฟที่เพิ่งเปิดร้านหนึ่ง มาให้ดูวิเคราะห์กันเพื่อจะหาทางแก้ไข เพราะร้านนี้ยังขาดทุนอยู่ รายการในตารางผมปรับให้ดูเข้าใจง่ายขึ้น ของจริงเขายุ่งละเอียดกว่านี้ เนื่องจากเจ้าของเคยทำงานในบริษัทใหญ่ๆ มาก่อน แต่เบื่องาน และค่อนข้างเป็นศิลปินเดี่ยวเลยลาออกมาเปิดร้านกาแฟ ตอนนี้กำลังขยายไปขายอาหารดีลิเวอรี ขณะเดียวกัน คนนี้เขาก็เป็นเจ้าหลักการ ละเอียด ก่อนทำต้องคิดแล้วคิดอีก เชื่อมั่นในตัวเองสูง งานที่เขาทำเลยออกไปทางช้า ปรับเปลี่ยนไม่ได้รวดเร็ว ไม่เหมือนกับพวกขาลุยที่นึกอยากจะทำก็ทำ นึกอยากจะเปลี่ยนก็เปลี่ยน 2 พวกนี้จึงอยู่กันคนละขั้ว ถ้าเอามาผสมกันให้กลายเป็นพันธุ์ตรงกลางได้จะดีมากคือ ทำงานปรับเปลี่ยนรวดเร็วให้สมกับยุคขายของออนไลน์และกลุ่มลูกค้า แต่ก็รอบคอบไม่ทิ้งเรื่องการคิดต้นทุน กำไร ขาดทุน ร้านกาแฟที่เขาทำเป็นร้านกาแฟเล็กๆ มีเก้าอี้นั่งประมาณ 20 ตัว ไปเช่าห้องตึกแถวชั้นล่างของเพื่อนติดกับคลินิกเสริมความงามซึ่งเพื่อนของเขาก็เป็นเจ้าของนั่นแหละ มีลูกค้ามาเสริมความงามเป็นประจำ

จากนักร้องค่ายดัง สู่เจ้าของร้านหมูปิ้ง บอกไม่อาย น้ำตาซึม…ตั้งแต่เริ่มทำ เชื่อว่าทุกคนล้วนมีความฝัน แต่แรงบันดาลใจสู่ความฝันของแต่ละคนอาจจะแตกต่างกัน ความฝันของ คุณบอมบ์-ธันยพัฒน์ เจริญทรัพย์ หรือ บอมบ์ ทัศธน คือ การเป็นศิลปิน เหตุผลหนึ่งของความฝันนี้ คือ ความชอบส่วนตัว ส่วนอีกหนึ่งเหตุผลคือแรงกดดันจากภายในบ้าน “ตอนเด็กๆ ที่บ้านผมมีปัญหาทางด้านการเงิน ระหว่างเรียนหนังสือรับรู้มาตลอดว่า บ้านที่อาศัยอยู่กำลังจะโดนยึด ผมเลยคิดว่า สิ่งที่จะหลุดพ้นจากปัญหานี้ได้ คือ การหาเงินให้เร็วที่สุด ผมจะได้มีบ้าน จะได้ปลดหนี้ให้ที่บ้าน” คุณบอมบ์ เริ่มต้นอย่างนั้น และอาชีพที่เขาคิดว่าน่าจะหาเงินได้เร็วที่สุดและเป็นไปได้มากที่สุดก็คือ งานในวงการบันเทิง อาจเป็นดาราหรือนักร้อง เวลานั้น เขาเลยมุ่งมั่นที่จะเป็นนักร้อง เพราะถ้าได้ออกเทป จะมีชื่อเสียง มีเงิน เข้ามา ลงทุน 4 พัน ขายหมูปิ้งหน้าบ้าน สูตรเด็ดแจ่วกระเทียม ต่อยอดขายแฟรนไชส์หลักหมื่น จากความคาดหวังสู่ความพยายาม คุณบอมบ์ ผู้ที่ชื่นชอบการเล่นดนตรี ร้องเพลง และเที่ยวร้านที่มีดนตรีสดอยู่แล้ว จึงได้เริ่มอาชีพนักร้องกลางคืน โดยมีความหวังว่าสักวันจะไ

“เบอร์เกอร์น้ำแตก” ปรับความเลี่ยน เปลี่ยนเป็นความแซ่บ ยอดขายหลักแสน สู่แฟรนไชส์หมื่นต้นๆ ในขณะที่ประเทศไทยมีร้านเบอร์เกอร์อยู่เกือบจะทั่วทุกแห่งหน ทั้งรายใหญ่รายย่อย แต่มีร้านเบอร์เกอร์เล็กๆ ที่เปิดมาได้ปีกว่า จากจุดเริ่มต้นเล็กๆ ทำจากความชอบ สู่ความเปลี่ยนแปลงที่มองเห็นได้ชัด  เวลาเพียง 1 ปี สามารถทำให้เขาคนนี้ คุณบอย-เชาวลิต​ วงษ์มะเซาะ อายุ 38 ปี เจ้าของร้านเบอร์เกอร์น้ำแตก สร้างแบรนด์เบอร์เกอร์และทำให้คนเปิดใจยอมรับในตัวสินค้าของเขาได้ จนพัฒนามาเป็นแฟรนไชส์ สร้างอาชีพให้กับคนอื่นๆ เริ่มต้นเป็นแค่ส่วนหนึ่งในร้านบุฟเฟต์ ในตอนแรก ร้านเบอร์เกอร์ยังไม่ได้มีหน้าร้านแต่อย่างใด แต่เป็นการวางขายในร้านบุฟเฟต์ของเพื่อน แต่ผลการตอบรับจากลูกค้าในร้าน ต้องบอกว่าดีมากๆ เลยทำให้เป็นการจุดประกายความคิดว่าน่าจะนำเบอร์เกอร์ออกมาขายให้ลูกค้าที่ต้องการเฉพาะเบอร์เกอร์ เลยคิดลองทำมาเป็นตัวแฟรนไชส์เลยทันที การตัดสินใจที่แน่วแน่และรวดเร็ว ไม่ได้บอกว่าเขาจะไม่เตรียมตัวและศึกษาเรื่องธุรกิจแต่อย่างใด แต่เขามีฐานความรู้จากการทำร้านบุฟเฟต์กับเพื่อนมาอยู่แล้ว โดยทำในเนื้องานที่เกี่ยวกับระบบหลังบ้าน ก

หอยทอดร้อยปี ร้านดังอยุธยา ตกทอดมาหลายรุ่น เจ้าของคนล่าสุด อายุ 83 ไม่น่าเชื่อว่า อยุธยาอยู่ห่างจากทะเล แต่ก็ยังอุตส่าห์มีหอยทอดอร่อย หอยทอดอยุธยา ขึ้นชื่อก็เหมือนกับไก่ทอดหาดใหญ่นั้นแหละ หอยทอด เจ้าที่มีชื่อเสียงเป็นที่รู้จักกันดี เป็นหอยทอดจากฝีมือของคนสูงอายุเสียด้วย ก็เพราะแบบนี้ หอยทอดเจ้านี้จึงมีชื่อตามวัยคนทำหอยทอดว่า หอยทอดย่าชิต หอยทอดเจ้านี้โด่งดังทำให้ผมอยากไปกิน ไม่ได้ไปกินคนเดียว ยังชวนแม่ของลูกไปกินด้วย โดยให้ลูกช่วยขับรถพาไป พอเอ่ยปากกับลูก ลูกรีบพาไปในสัปดาห์ต่อมาโดยไม่รอช้า ลูกให้เหตุผลว่า คนจะไปกินก็แก่ คนทอดหอยก็แก่ ถ้าขืนรอช้าๆ อาจไม่ได้กิน แสดงว่า ลูกเป็นคนรอบคอบมากที่เห็นการณ์ไกล ร้านหอยทอดย่าชิต หาไม่ยาก เพราะตั้งอยู่ใกล้กับวัดธรรมนิยม ซึ่งอยู่หลังสถานีรถไฟอยุธยา การได้ไปกินหอยทอดเจ้านี้ จึงมีผลพลอยได้ให้ได้ไปชมสถานีรถไฟที่ยังรักษาความเก่าของเมืองเก่าอยุธยาเป็นของแถม เราโทรศัพท์ไปสอบถามเพื่อต้องการการยืนยันว่าร้านเปิดแน่นอน แต่ไม่รับจองที่นั่ง เมื่อไปถึงจึงต้องรอคิวเล็กน้อย โดยมีการให้บัตรคิวแก่ลูกค้า ดูภายนอกเป็นร้านเล็กๆ ตั้งอยู่ในเรือนไม้ 2 ชั้น เดิมคงเป็นเรือ

อยากขายของ ขายอะไรดี ถ้ารู้ 4 ข้อ ต่อจากนี้ อาจได้คำตอบโดนๆ “อยากขายของ ขายอะไรดีคะ อาจารย์ช่วยแนะหน่อย” ถามง่าย ตอบยาก ครับ เพราะต้องถามกลับไปว่า “คุณถนัดอะไรล่ะ เคยทำอะไรมา ชอบอะไร และอยากขายของให้ใคร” ถ้าเป็นเมื่อก่อนต้องถามเรื่อง “ทำเล” อีกอย่างหนึ่ง แต่เดี๋ยวนี้ไม่ต้องแล้ว พวกขายออนไลน์กันหมด อยู่ที่ไหนก็ขายของได้ ผมลองนั่งดูแนวโน้มการทำการตลาดสินค้ายุคนี้ให้บูมจากหลายๆ แห่ง พอสรุปได้ว่า หนึ่ง สินค้าของคุณต้องเจ๋ง แปลก ไม่เหมือนใคร คนรุ่นปัจจุบัน Gen Z ชอบลองของใหม่ สอง สินค้าของคุณต้องมีคุณภาพ คือ เอาแค่แปลกใหม่อย่างเดียวไม่พอ ถ้าของห่วยคนซื้อซื้อครั้งเดียว แต่ถ้าของมีคุณภาพคนซื้อจะซื้อซ้ำ สาม มีที่มาที่ไปของสินค้า เขาเรียกว่ามี “สตอรี่” มีเรื่องเล่า คนถึงนิยมหวนไปหาของโบราณ เพราะดูมีเรื่องราวความเป็นมา มีความภาคภูมิใจของบรรพบุรุษ ยิ่งถ้าเราได้ใช้สินค้านั้น และยิ่งหายาก หรือเข้าถึงไม่ง่าย ยิ่งภูมิใจไปใหญ่ แต่ก็ต้องมาพร้อมกับข้อ 2 ด้วย ผมเคยเจอมาแล้ว บะหมี่เจ้าใหม่ เขียนสตอรี่ไปถึงรุ่นหิ้วเสื่อผืนหมอนใบมาจากเมืองจีน ลักษณะของบะหมี่ การใส่ถ้วย จัดจาน หมูแดงดูน่ากิน ร้านน่านั่ง สวย