Inspiration

รับบทบาทเป็นที่ปรึกษาปัญหาหัวใจให้ใครมานักต่อนัก สำหรับ “อ้อย-นภาพร ไตรวิทย์วารีกุล” หรือ ดีเจอ้อย สาวเสียงหวานที่ใครหลายคนยกย่องให้เธอเป็นกูรูเรื่องความรัก เพราะสามารถทำให้หัวใจคนที่เคยสิ้นหวัง กลับมามีแรงต่อสู้ได้อย่างน่าอัศจรรย์ มาวันนี้ศิราณีสาวขอเพิ่มบทบาทชีวิตเป็นนักธุรกิจเปิดร้านอาหาร ตั้งชื่อเก๋ “บนดาวอังคาร” จุดนัดพบของคนที่อยากกินอาหารอร่อย บรรยากาศดี ที่สำคัญมาปรึกษาปัญหาหัวใจได้ ในย่านซอยอารีย์ ธุรกิจแรกในชีวิต มั่นใจทีมงาน ลุงทุนใช้สตางค์ไม่มาก เน้นใช้สติ ดีเจอ้อย เปิดฉากเล่าว่า  ไม่เคยคิดจะเปิดร้านอาหาร แต่ทีมงานบังเอิญมาเจอร้านอาหารทำเลดี ซึ่งเจ้าของเดิมกำลังจะเลิกกิจการ เลยตัดสินใจขอเช่าต่อ แล้วเปลี่ยนจากอาหารอิตาเลียน เป็นเมนูฟิวชั่นรสจัด ตั้งชื่อใหม่ “บนดาวอังคาร” คอนเซ็ปต์ถ้าโลกวุ่นวายนัก ให้หลบไปพักที่ดาวอังคาร ร้านเดิมเป็นอาหารอิตาเลียน ดีเจสาวและหุ้นส่วนเปลี่ยนเป็นเมนูฟิวชั่นรสจัดที่คนไทยคุ้นลิ้น เสิร์ฟท่ามกลางบรรยากาศร้านที่ตกแต่งอย่างอบอุ่น เป็นทาวน์โฮม 2 คูหา เปิดโล่งด้วยเพดานสูง ด้านหน้าเป็นกระจก ภายในร้านส่วนใหญ่ใช้เฟอร์นิเจอร์ไม้ ผสมผสานระหว่างสไตล์วินเทจ กั

เป็นหมอลำสาวไม่อายทำกิน สำหรับ “ลำยอง หนองหินห่าว” เจ้าของผลงานเพลง “อย่ามองหน้า เดี๋ยวปาด้วยเบอร์โทร.” แต่ด้วยยุคนี้งานเพลงอาจไม่ใช่ทางออก ทำให้นักร้องสาวต้องหาอาชีพเสริมรองรับ โดยล่าสุด “ลำยอง หนองหินห่าว” ได้ทำธุรกิจเพิ่มขายของ 4 อย่างรวด พร้อมเปิดใจถึงธุรกิจที่ลงทุนไปว่า “ลำยองพยายามหางาน หาอะไรทำเลี้ยงดูพี่ๆน้องๆ ญาติๆทีมงานทุกคนให้อยู่ได้ ถ้ารายจ่ายเท่าเดิม แต่รายได้ลดก็คงอยู่นิ่งไม่ได้ ตอนนี้ก็นอกจากขายลิปสติกแล้ว ยังขายแหนมออนซอน ซึ่งทำมา 5 ปีแล้วเป็นธุรกิจครอบครัวค่ะ ก็จะทำเฉพาะมีออร์เดอร์ สั่งมาได้เลย ไม่มีสารกันบูด ไม่มีดินปะสิว ไม่ใช้เครื่องจักร ทำกับมือ ส่งไปรษณีย์พอข้ามวันของถึงก็พอดีกินค่ะ” “เดือนนี้ออร์เดอร์เยอะ ก็มีน้องสาวช่วย ลำยองจะรับออร์เดอร์ ยังมีทำปูม้านึ่งขายแบบดีลิเวอรี่อีก เป็นปูสดๆ ที่รับมาทำ พร้อมน้ำจิ้มรสแซ่บ ทั้งหมดก็ขายทางเพจ ทางไลน์กลุ่มเพื่อนๆ แฟนคลับค่ะ “อีกอย่างล่าสุดคือ มะขามแช่อิ่มค่ะ เพิ่งคิดทำไม่นานมานี้เอง ก็จะบอกลูกๆน้องๆว่าเราต้องขยันทำกิน พอเพียง อยู่เฉยๆไม่เป็นค่ะ ต้องสู้” ขอบคุณที่มา นก ลำยอง หนองหินห่าว แกรมมี่โกลด์ และ ข่าวลูกทุ่ง

เคยดังสะท้านประเทศเป็นพลุแตก! เมื่อ 15 ปีก่อน สำหรับลูกทุ่งสาว ‘ลูกนก สุภาพร’ สาวกำแพงเพชร เจ้าของเพลงดัง “คุณลำใย” ก่อนที่จะเงียบหายไปแล้วแต่งงานมีครอบครัวและลูกสาววัย 7 ขวบ โดยตอนนี้ ‘ลูกนก สุภาพร’ ใช้ชีวิตพอเพียงด้วยการทำสวนปลูกผักที่บ้านเกิด อ.ปางศิลาทอง จ.กำแพงเพชร ทั้งปลูกไร่อ้อย มันสำปะหลัง ไร่เผือก นาข้าว พืช ผักผลไม้ที่ปลูกไว้ขายและกิน ‘ลูกนก สุภาพร’ เผยว่า ชีวิตแบบนี้มีความสุขที่สุด ถ้าย้อนกลับไปได้ 15 ปีก่อน จะไม่เข้ากรุงเทพฯแน่นอน “หนูกลับมาหาพ่อแม่ที่บ้านเกิด อยู่บ้านไม้ 1 หลังง่ายๆ ช่วงนี้ลูกปิดเทอมก็มาหาพ่อแม่ อยู่ดูแลท่าน ที่บ้านปลูกอ้อย มันสำปะหลัง ทำนาด้วย และปีที่แล้วก็ลงเผือกในที่ลุ่มน้ำหน่อย ในสวนก็มีทั้งกล้วย ขนุน หนูกลับไปก็ตัดกล้วยน้ำว้า ทำกล้วยทอด กล้วยฉาบ ขุดเผือกด้วย” “ที่ดินก็เป็นที่ดินเดิม ก่อนที่หนูจะดังเพลงคุณลำใยเมื่อ 15 ปีก่อน ไม่ได้ซื้อเพิ่มรวมๆ 50 กว่าไร่ ทุกวันนี้พ่อแม่ก็ทำอยู่ แต่ไม่ไหวแก่แล้วต้องจ้างคน เพราะหนูรู้ว่าทำนาทำไร่เหนื่อยมาก ก่อนเข้ากรุงเทพฯก็ทำ มีวันหนึ่งเก็บรถไถนาคูโบต้ามาถึงบ้าน หิวมาก กินกล้วยไปลูกจากนั้นเป็นลมเลย” “ตอนดังเพลงคุณลำใย

จากตัวเมืองสังขละบุรี จังหวัดกาญจนบุรี เราเดินทางตรงไปยังชายแดนไทย-พม่า ระยะทางประมาณ 20 กิโลเมตร ก็ถึงหมู่บ้านที่มีชื่อเป็นภาษากะเหรี่ยงว่า เวียคะดี้ เราใช้เวลาไม่นานก็ถึงหมู่บ้านเพราะเป็นถนนลาดยางอย่างดี รถก็ไม่ติดด้วย สองข้างทางส่วนใหญ่ยังเป็นป่ามีบ้านให้เห็นน้อยมาก จากหมู่บ้านเวียคะดี้ แยกเข้าถนนเล็กๆ ซึ่งมีสภาพไม่ค่อยดีนัก ก็ถึงจุดหมายที่เราเดินทางไปวันนี้คือ มูลนิธิพัฒนรักษ์ ที่ว่าถึงจุดหมายก็เพราะเราจะมาพักค้างคืนกันที่นี่ เนื่องจากถึงที่พักเป็นเวลาที่ดวงอาทิตย์ตกหายไปหลังเทือกเขาฝั่งพม่าเรียบร้อยหลายนาทีแล้ว จึงทำให้มืด ไม่สามารถมองบริเวณทั่วไปได้ เห็นแต่ศาลาอเนกประสงค์ ซึ่งเป็นทั้งที่ประชุม ที่กินอาหาร และทำกิจกรรม ศาลาจุคนได้ประมาณ 30 คน แต่เราไปกันแค่ 4 คน จึงไม่มีปัญหา สามารถกินอาหารและพูดคุยกันได้สบาย ท่ามกลางแสงไฟที่ผลิตมาจากพลังงานแสงอาทิตย์ หลังจากกินอาหารกันเรียบร้อยแล้ว เราก็แยกกันเข้าห้องพัก ตื่นเช้าขึ้นมา นอกจากได้ยินเสียงไก่ขัน ยังได้เห็นว่าบริเวณทั่วไปเกือบทั้งหมดทำเกษตร มีทั้งปลูกพืชผักสวนครัว บ่อเลี้ยงปลาดุก เล้าไก่ และคอกเลี้ยงเป็ด พืชผักสวนครัวมีเกือบทุกชนิด ห

เขาเดินเก็บขวดน้ำพลาสติกที่สถานีรถไฟหัวลำโพง ปกติเท่าที่ผมเห็นคนเก็บขวดขายจะใช้รถถีบ หรือที่เรียกว่า ซาเล้ง แต่เขาคนนี้ คนที่ผมเห็น เขาใช้เท้าเดิน พอเก็บขวดแต่ละใบได้ก็บีบให้แบนแล้วยัดใส่ถุงพลาสติกขนาดใหญ่ เก็บขวดได้มากพอสมควรเขาก็จะมานั่งรถ เพื่อรอขึ้นรถไฟฟรีที่หัวลำโพงกลับบ้านที่จังหวัดนครราชสีมา หรือที่มีชื่อเล่นว่า โคราช เรื่องราวของเขาผมรู้เพราะเขาเล่าให้ฟัง วันนั้น ผมไปจองตั๋วรถไฟเพื่อไปเชียงใหม่ แล้วอาศัยรถไฟฟรีเพื่อไปลงที่สถานีสามเสน ส่วนเขานั่งกินข้าวเหนียวหมูปิ้งอย่างเอร็ดอร่อยสบายอารมณ์อยู่บนรถไฟก่อนผม มีถุงพลาสติกขนาดใหญ่อยู่ใต้ที่นั่ง ผมถามเขาว่าถุงอะไร เขาบอกขวดพลาสติก แล้วเขาก็เริ่มเล่าเรื่องราวของเขาให้ผมฟัง เขานั่งรถมาจากโคราชเก็บขวดบนรถไฟก่อนลงจากรถไฟแล้วไปเริ่มต้นเดินเก็บจากอนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ เดินเก็บไปเรื่อยๆ หลายถนนแล้ววกกลับไปหยุดที่หัวลำโพงเพื่อขึ้นรถไฟกลับโคราชนำขวดไปขายเถ้าแก่เจ้าประจำซึ่งให้ราคาดี เพราะทุกขวดของเขาจะไม่มีน้ำอยู่ในขวดแม้หยดเดียว เขาเดินทางไปมาระหว่างกรุงเทพฯ-โคราชเกือบทุกวัน เขาบอกว่าพอ 2 ทุ่มรถไฟถึงโคราชเขาลงจากรถไฟก็เอาขวดที่เก็บได้ไปขาย พอ

ตั้งแต่เริ่มหน้าฝนมาแล้ว ผมมีโอกาสได้เข้าไปชมป่าปลูกแห่งหนึ่งในเขตอำเภอประจันตคาม จังหวัดปราจีนบุรี ที่ใช้คำว่าป่าปลูก ก็เพราะเดิมป่าถูกทำลายจนกลายเป็นทุ่งหญ้าคาที่มีเนื้อที่หลายพันไร่ ต่อมากรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่า และพันธุ์พืช ได้ทำการปลูกต้นไม้หลายชนิดลงไปในทุ่งหญ้าคา ใช้เวลาเพียง 20 กว่าปี ทุ่งหญ้าคาก็ได้กลายเป็นป่าได้สำเร็จ ขณะเดินทางด้วยรถโฟร์วีลบุกเข้าไปในป่าที่ว่า ถ้าเจ้าหน้าที่ไม่บอก จะไม่มีทางรู้เลยว่าเป็นป่าที่ปลูกขึ้นมา เพราะมีต้นไม้หลากชนิดเบียดเสียดเจริญงอกงามอย่างไม่เป็นระเบียบ เหมือนป่าธรรมชาติทั่วไป จากถนนใหญ่ เรานั่งรถเข้าไปถึงน้ำตกเหวอีอ่ำ เป็นน้ำตกที่มีชื่อไม่ไพเราะหู แต่มีความสวยงามไม่แพ้น้ำตกที่มีชื่อเสียงแห่งอื่นๆ ของประเทศไทย เหตุที่น้ำตกแห่งนี้ยังไม่เป็นที่รู้จักของนักท่องเที่ยวก็เพราะการเดินทางเข้าไปค่อนข้างลำบากมาก และต้องใช้เวลาร่วม 2 ชั่วโมง เราได้ไปพักเพื่อกินอาหารกลางวันกันที่น้ำตก ทำให้ได้บรรยากาศในการพักได้ดีเหลือเกิน เพราะขณะกินอาหารสายตายังได้มองน้ำที่ไหลตกจากหน้าผาลงไปเบื้องล่างที่มีแอ่งและธารน้ำรองรับอยู่ เมื่อเข้ามาถึงบริเวณที่ว่านี้ ไม่ได้มีแต่พว