SMEs

จึง เตี่ย ฮวด ธุรกิจกระดาษเงิน กระดาษทอง กว่า 6 ทศวรรษ เข้าสุ่ยุคออนไลน์ ในหนึ่งปีจะขายดีมากช่วงเทศกาลตรุษจีน สารทจีน และเช็งเม้ง สำหรับ กระดาษเงิน กระดาษทอง ซึ่งคนจีนและคนไทยเชื้อสายจีนที่มีความเชื่อและศรัทธาต่อบรรพบุรุษจะต้องมาซื้อของเซ่นไหว้ ส่งผลให้ธุรกิจสินค้าประเภทนี้ยังคงอยู่คู่เทศกาลดีๆ ของคนจีนอย่างขาดไม่ได้ จึง เตี่ย ฮวด ร้านขายกระดาษเงิน กระดาษทอง เก่าแก่บนถนนเยาวราช ติดกับศาลเจ้าหลีตี๊เมี้ยว เปิดมานาน 60 ปี ปัจจุบันทายาทรุ่น 3 เข้ามาสานต่อ เติมไอเดียคนรุ่นใหม่ด้วยการเปิดเพจเฟซบุ๊กขายออนไลน์และมีบริการจัดส่งทั่วไทย หวังผลขยายกลุ่มลูกค้า นอกจากนั้น ยังให้ความรู้เกี่ยวกับการเลือกของไหว้แก่บรรดามือใหม่หัดไหว้เจ้าอีกด้วย คุณนัท-พีรสรณ์ จิรพิชิตชัย เจ้าของร้าน “จึง เตี่ย ฮวด” วัยเพียง 25 ปี เล่าว่า ร้านนี้เปิดมา 60 ปีแล้ว ตั้งแต่รุ่นอากง อาม่า ท่านมาจากประเทศจีน แรกเริ่มขายในตลาดเก่าเยาวราช ต่อมาขยายร้านอยู่ริมถนนพลับพลาไชย ประเภทสินค้าที่ขาย มีของไหว้เจ้า ไหว้บรรพบุรุษ งานกงเต๊ก และสินค้ามงคล มีทั้งขายปลีก ขายส่ง เกือบทั้งหมดรับจากประเทศจีนเพราะต้นทุนถูก ในส่วนของกระดาษเงิน กระด

สุเทพ สีใส ขาย กะปิโหว่โบราณ สืบทอดความอร่อย มาจากคุณแม่ สุเทพ สีใส คว้าสูตรเครื่องจิ้มของแม่ยาย “กะปิโหว่โบราณ” อร่อยเด็ด ขายมานานกว่า 3 ปี ลูกค้าต่างติดใจในรสชาติ ส่วนผสมกะปิโหว่ ใช้ น้ำตาลมะพร้าวแท้ๆ เกลือ พริกแดงจินดา ไม่ใส่กุ้งแห้ง ทีเด็ด คือ เอามาปั่นกับกะปิที่ผ่านการหมัก 1 ปีขึ้นไป ไม่เค็ม ไม่คาว ทิ้งให้เซตตัว 2-3 วัน ส่วนมะม่วงเบาใช้มะม่วงใต้เท่านั้ัน “เราไม่คิดว่าจะมาได้ไกลขนาดนี้ เรามั่นใจในรสชาติแต่ไม่ได้คิดว่าจะมาเป็นอาชีพจริงจัง” สุเทพ สีใส ตลกดังเล่าถึง “แมงโก้ เนเวอร์ ดาย บาย สีใส (Mango Never Die by Srisai)” ธุรกิจที่ช่วยกันปลุกปั้นกับ ป๊อป ธณัฏฐ์ภรณ์ ศรีภรรยา จนตอนนี้กลายมาเป็นอาชีพทำเงินให้เดือนละหลายแสนบาท โดยเขาว่า จุดเริ่มต้นมาจากเมื่อ 3 ปีก่อนตอนลูกสาวเข้ามหาวิทยาลัย ภรรยาที่เคยรับหน้าที่ดูแลลูกเต็มเวลาเลยอยากหาอะไรทำ และอาศัยว่ามีฝีมือในการทำเบเกอรี่จึงเริ่มด้วยการทำกราโนล่าขายแต่ผลตอบรับไม่ดีเท่าที่ควร พอดีกับที่ช่วงนั้นมะม่วงเบากำลังเป็นกระแส แถมภรรยายังมีเครื่องจิ้มสูตรเด็ดอย่าง “กะปิโหว่สูตรโบราณ” ที่สืบทอดความอร่อยมาจากคุณแม่ สุดท้ายกะปิโหว่สูตรโ

เค็มบักนัด ปลาหมักสับปะรด ต้นเค้าชาวเวียด สมัยก่อนไม่ใช่จะหากินกันง่ายๆ สมัยที่ฉันเป็นเด็ก เวลาเพื่อนของน้าสาวมาจากอุบลราชธานีบ้านเกิด เธอจะนำขวดเครื่องปรุงอาหารอย่างหนึ่งมาฝากทุกครั้ง เธอเรียกว่า เค็มบักนัด เด็กเมืองกรุงไม่ประสีประสาอย่างฉัน รู้สึกขบขันกับชื่อประหลาดนี้ แต่ก็ทำให้ฉันจำได้แม่นยำทีเดียว เมื่อโตมาจึงคุ้นเคยกับอาหารชนิดนี้ ซึ่งในสมัยก่อนนั้นไม่ใช่จะหากินกันง่ายๆ ถ้าไม่ได้ไปถึงอุบลราชธานีก็ไม่ได้กินหรอก ไม่เหมือนสมัยนี้ที่มีโอท็อปทำให้หาซื้อได้ง่ายขึ้น เค็มบักนัด หรือ เค็มหมากนัด ถ้าแปลเป็นภาษากลางคือ เค็มสับปะรด ก็เพราะมีสับปะรดเป็นส่วนผสมสำคัญ โดยจะนำไปหมักกับปลาแม่น้ำที่เป็นปลาหนัง ที่นิยมกัน คือ ปลาสวายและปลาเทโพ ใส่เกลือ น้ำตาล หมักราวครึ่งปี นำมาปรุงอาหารได้ ถ้ากินอย่างง่ายๆ ซอยพริก กระเทียม และหอมแดงใส่ นำมากินเป็นเครื่องจิ้มกับบรรดาผักสดทั้งหลาย จะให้หรูกว่านั้น ก็นำมาหลน ซึ่งนับว่าหลนเค็มบักนัด เป็นเมนูที่นิยมมากที่สุด และฉันก็ว่ามันเข้าท่าดี วิธีทำเหมือนหลนทั่วไป คือ นำหม้อตั้งไฟใส่กะทิ หมูสับ หอมแดง ใบมะกรูด พริกขี้หนูหรือพริกชี้ฟ้าตามสะดวก เครื่องสมุนไพรนั้น บา

จากเด็กโดดเรียน เป็นลูกมือร้านเสริมสวย สู่เจ้าของห้องเสื้อชื่อเก๋ ตัดชุดให้นางงามใส่ จากร้านเสริมสวยเล็กๆ ในหมู่บ้าน ต่อยอดเป็น “ห้องเสื้ออึ่งอ่างปาจิงโก๊ะ โอ๊บ โอ๊บ” ที่ใครได้ยินถึงกับต้องสงสัยในความแปลกของชื่อ ด้วยฝีมือการออกแบบและตัดเย็บที่ไม่ธรรมดา ทำให้ห้องเสื้อนี้มีโอกาสตัดเย็บชุดให้กับสาวงามเวทีดังมาแล้ว เจ้าของห้องเสื้อ มีชื่อว่า คุณแคท-ดุสิตา ดุเหว่าคำ อายุ 38 ปี เล่าให้ฟังว่า เธอเป็นคนชอบเรื่องสวยงามมาตั้งแต่เด็ก สมัยเรียน ปวช. ปี 3 ชอบโดดเรียนไปเป็นลูกมือร้านเสริมสวย แต่เรื่องนี้ไม่เป็นความลับอีกต่อไปเมื่ออาจารย์ฝ่ายปกครองแวะไปเป็นลูกค้าสระไดร์ ซึ่งอาจารย์ท่านนั้นโทรไปบอกพ่อกับแม่ว่าลูกชอบทางนี้ควรสนับสนุน ผู้เป็นพ่อจึงตัดสินใจส่งไปเรียนเสริมสวยจริงจัง ทั้งๆ ที่เหลือปีสุดท้ายก็จบ ปวช. แล้ว คุณแคทใช้เวลาเรียนเสริมสวยนาน 8 เดือน เมื่อมีความรู้มากพอเธอจึงเดินทางเข้ากรุงเทพฯ ไปเป็นลูกมือร้านเสริมสวย อยู่ในวงการนี้เกือบ 5 ปี กระทั่งกลับมาเปิด “ร้านตัดผมกาญจนา” ร่วมกับแม่ที่อยุธยา ธุรกิจเสริมสวยเริ่มเติบโต คนในชุมชนเห็นความสามารถ นอกจากตัดผมเป็นแล้วเรื่องเย็บปักถักร้อยยังไม่เป็นรอ

ธุรกิจนำเข้าสินค้าชะงัก หันขายขนมเปี๊ยะสู้โควิด ออร์เดอร์ทะลักแทบไม่ได้นอน คุณเปรี้ยว-นภสร สังขพิจิตร ในวัย 33 ปี บอกกับ “เส้นทางเศรษฐีออนไลน์” ว่า เปิดบริษัทนำเข้าสินค้าจากจีนร่วมกับเพื่อนมานาน 6-7 ปี แต่เพราะเกิดโควิด-19 ไม่สามารถนำเข้าสินค้าได้ รายได้หายไปร่วมแสนบาท เธอเลยต้องปรับตัวมาขายขนมเปี๊ยะ “สินค้าที่นำเข้าส่วนใหญ่ คือ กระเป๋า เสื้อผ้า รองเท้า ธุรกิจเรามาทรุดช่วงโควิด-19 เพราะนำเข้าสินค้าไม่ได้ ถึงนำเข้าได้ก็ไม่คุ้ม ขายออกยาก รายได้หายไปร่วมแสนบาท เลยต้องพักธุรกิจนี้ไว้ก่อน เพื่อนที่เป็นหุ้นส่วนแยกไปทำสวนลำไย ส่วนเรามาทำขนมเปี๊ยะขาย เรียนมานานแล้วแต่ไม่เคยทำขาย นำมาปรับสูตรให้พอดี เริ่มขายแถวหมู่บ้านก่อน ยังไม่ได้ลงออนไลน์ คนในหมู่บ้านกินแล้วบอกต่อ พอได้ออร์เดอร์จากคนนอกมาบ้าง เริ่มมั่นใจมากขึ้นว่ารสชาติถูกปากลูกค้า เลยเปิดเพจขาย ชื่อ ขนมบ้านพิจิ เป็นชื่อของลูกชาย” คุณเปรี้ยว เล่า ขนมเปี๊ยะบ้านพิจิ มี 2 รสชาติ “ไส้แรกที่ทำขายคือถั่วไข่เค็ม และคัสตาร์ดไข่เค็มลาวา ซึ่งตอนนี้ขายดีกว่าไส้แรก จ้างป้าแถวบ้านมาช่วยทำไส้ถั่วไข่เค็ม ส่วนไส้คัสตาร์ดไข่เค็ม

ยึดหลักไว้ 3 ประการ! สำหรับคนอยากขายอาหารออนไลน์ ให้ “แจ้งเกิด” มีนักเรียน มาตามให้ไปช่วยสอนวิธีการทำ “อาหารตามสั่ง” ให้ง่ายที่สุด ชนิดที่คนไม่เคยทำอาหารมาก่อนเลยก็ทำได้ คือ เขามีที่ทางเปิดร้านขายเกี๊ยวซ่าอยู่แล้ว อยู่ชั้นล่างของอพาร์ตเมนต์ เคยเปิดเป็นร้านอาหารตามสั่งควบคู่ไปแล้วด้วย แต่แม่ครัวออกบ่อย เที่ยวนี้ลูกค้าเรียกร้อง เจ้าของเลยคิดทำซะเองเลยไม่ง้อแม่ครัว (จริงๆ ก็จ้างพนักงานต่างประเทศมา 2 คน เรียนรู้ไปด้วยกัน) เกี๊ยวซ่าที่เขาขาย เป็นเกี๊ยวซ่ายี่ห้ออิมพอร์ท แต่มาทำเอง ขายหนักทางออนไลน์ มอเตอร์ไซค์มารับถึงที่มากกว่าขายหน้าร้าน ใครอยากขายอาหารออนไลน์แล้วให้เกิด ยึดหลักไว้ได้ 3 ประการดังนี้ อาหารนั้นต้องแปลกใหม่ ไม่ซ้ำคนอื่น มีเอกลักษณ์ อาจจะเป็นยี่ห้อ (ดูเหมือน) อิมพอร์ทก็ได้ หรือเป็นของโบราณๆ สมัยนี้กำลังนิยม ข้อนี้คิดยากสุด เพราะต้องแปลกด้วย อร่อยด้วย คนกินแล้วต้องชอบด้วย ไม่จำเป็นต้องมีหน้าร้าน ขอให้มีคนทำ เครื่องมือเพียงพอ บรรจุในภาชนะที่สวยงามเก๋ไก๋ เสียเงินค่าการตลาดเป็นช่วงๆ ให้เจ้ารับส่งอาหารดังๆ ทั้งหลาย มีโปรโมชั่นบ้าง คนยุคนี้เจเนอเรชั่นนี้ชอบของถูก ของดี ลองของแปลก ถ้า