ธุรกิจแฟรนไชส์ เป็นสิ่งที่ผู้คนส่วนใหญ่ให้ความสนใจ โดยหัวใจสำคัญของโมเดลนี้คือต้องมีการวางระบบที่ดี มีมาตรฐาน ทำให้คนที่สนใจซื้อแฟรนไชส์ไปลงทุน ไม่ต้องลองผิดลองถูก
ในช่วงปีที่ผ่านมาธุรกิจแฟรนไชส์เป็นเหมือนการเน้นขยายเร็ว ตามเทรนด์ แต่กูรูส่วนใหญ่มองว่า ปี 2026 นี้จะไม่ใช่ช่วงเวลาของการตามกระแสอีกต่อไป แต่ต้องมีการคัดกรองกันอย่างจริงจัง “แฟรนไชส์ที่มีแต่เรื่องเล่า จะเหนื่อยขึ้น และแฟรนไชส์ที่มีระบบชัดเจน จะอยู่ได้อย่างมั่นคง”
วันนี้ เส้นทางเศรษฐีออนไลน์ ได้มีโอกาสพูดคุยกับ อาจารย์อมร อำไพรุ่งเรือง กูรูด้านแฟรนไชส์อันดับต้นของเมืองไทย เกี่ยวกับทิศทางธุรกิจแฟรนไชส์ในปี 2026 ตั้งแต่ร้านอาหาร-เครื่องดื่ม ธุรกิจเสือนอนกิน ไปจนถึงบริการเฉพาะทาง
อนาคตแฟรนไชส์ในปี 2026
เริ่มกันที่ ‘แฟรนไชส์อาหารและเครื่องดื่มของจีน’ โดยเฉพาะแบรนด์ราคาประหยัด อย่าง Mixue หรือแบรนด์กลุ่มเดียวกันจะยังไม่หายไป แต่จะเข้าสู่กระบวนการคัดกรองตามธรรมชาติ สาขาในทำเลเกรด C ที่ต้องพึ่งพาราคาเป็นหลัก จะเริ่มทยอยปิดตัวลง เพราะโมเดลนี้ต้องพึ่งพาทราฟฟิกมากกว่าความภักดีของลูกค้า
สุดท้ายจะเหลือเฉพาะสาขาที่อยู่ในทำเลเกรด A และ B ที่แบกรับต้นทุนไหว มีทราฟฟิกสม่ำเสมอ แต่สิ่งนี้ไม่ได้เป็นสัญญาณแห่งความล้มเหลว แต่เป็นเรื่องปกติของแฟรนไชส์ที่ขยายตัวเกินจังหวะตลาด
ด้าน ‘แฟรนไชส์อาหารและเครื่องดื่มของไทย’ ในปี 2026 จะเป็นการเปิดและปิดสลับกันไป แบรนด์ใหม่ยังคงเกิดขึ้น แต่แบรนด์เก่าบางส่วนจะหายไป และบางแบรนด์จะค่อยๆ โตขึ้นอย่างเงียบๆ และสิ่งที่เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัดคือ “ตลาดไม่ให้เวลาลองผิดลองถูกนานเหมือนเดิม”
โดยเฉพาะแบรนด์ที่เกิดใหม่ ถ้าไม่มีการวางระบบ SOP, Supply Chain, Training หรือการควบคุมคุณภาพ ตั้งแต่ต้น จะทำให้ถูกต้นทุนและการแข่งขันบีบตัวอย่างรวดเร็ว ซึ่งหากแบรนด์เข้าใจและลงทุนกับระบบจะทำให้เริ่มยืนระยะได้ยาวขึ้น
ดังนั้น ปี 2026 จะไม่ใช่ปีของร้านที่ภาพลักษณ์ดูดีอย่างเดียว แต่ต้องเป็นปีที่ทำซ้ำได้จริง และให้คนอื่นทำแทนได้โดยระบบไม่พัง
3 กลุ่มธุรกิจ “ตัวท็อป” ไปต่อได้ในระยะยาว
อีกหนึ่งกลุ่มธุรกิจแฟรนไชส์ อย่าง ธุรกิจการศึกษา ที่เติบโตในรูปแบบสร้างทักษะเฉพาะทาง เช่น ทักษะอาชีพ ทักษะดิจิทัล ทักษะการทำธุรกิจ และ Soft Skills
โดยโมเดลนี้เหมาะกับการทำแฟรนไชส์ เพราะสามารถออกแบบหลักสูตรให้เป็นระบบที่สามารถวัดผลได้ ซึ่งจะมีแนวโน้มเติบโตอย่างต่อเนื่องและมั่นคง
ตามมาด้วย ธุรกิจกลุ่ม Wellness ไม่ว่าจะเป็น คลินิก ศูนย์ดูแลผู้สูงอายุ และบริการสุขภาพเชิงป้องกัน ยังคงเป็นกลุ่มที่เติบโตในระยะยาว ซึ่งแรงขับเคลื่อนหลักมาจากโครงสร้างของประชากรและความตื่นตัวด้านสุขภาพ
อย่างไรก็ตาม ธุรกิจกลุ่มนี้ต้องใช้เงินลงทุนสูง บวกกับต้องมีบุคลากรเฉพาะทาง และอยู่ภายใต้ข้อจำกัดหลายอย่าง ทำให้ไม่ได้ขยายตัวเร็วมากนัก แต่สามารถอยู่ได้ในระยะยาวและสร้างความเชื่อมั่นสูง
ต่อมา แฟรนไชส์ที่คนส่วนใหญ่เรียกว่า “เสือนอนกิน” ซึ่งเป็นแฟรนไชส์สาย Passive Income เป็นหนึ่งกลุ่มที่ควรถูกพูดถึงในปี 2026 โดยเป็นการใช้เครื่องจักรแทนคน สามารถเปิดได้ตลอดเวลา ไม่ว่าจะเป็น ตู้ Vending Machine ร้านสะดวกซัก หรือ EV Charging Station เป็นต้น
แม้ว่าแฟรนไชส์เหล่านี้จะดูเหมือนไม่ต้องบริหารมาก แต่เมื่อเข้าสู่ปี 2026 ภาพจะชัดขึ้นว่า เครื่องจักรไม่เคยสร้างกำไรด้วยตัวเอง
โดยตู้ Vending ที่ไปต่อได้ มักจะอยู่ในทำเลที่มีทราฟฟิกตลอดเวลา อย่าง อาคารสำนักงาน โรงพยาบาล โรงงาน คอนโด หรือสถานศึกษา และต้องตอบโจทย์ Pain Point ณ จุดนั้นด้วย
เพราะ ตู้ Vending ที่วางเพราะมีพื้นที่ว่าง หรือค่าเช่าถูก จะเริ่มเห็นว่ามียอดขายต่ำ กลายเป็นภาระมากกว่าสินทรัพย์ ส่วน ร้านสะดวกซัก ยังคงอยู่ เพราะการซักผ้าไม่มีวันหมด แต่ปัญหาอยู่ที่ว่าจะมีการแข่งขันเพิ่มขึ้นกว่าเดิม
ทำให้ร้านที่อยู่รอดในปีนี้จะไม่ใช่ร้านที่มีเครื่องมากที่สุด แต่เป็นร้านที่ใช้พื้นที่ได้คุ้ม และเข้าใจพฤติกรรมลูกค้า
ในส่วนของ สถานีชาร์จรถไฟฟ้า เป็นธุรกิจที่ลงทุนสูง คืนทุนระยะยาว ต้องพึ่งพาการใช้งานซ้ำ ซึ่งหากติดตั้งโดยไม่มี Ecosystem จะกลายเป็นภาระต้นทุนระยะยาว มากกว่าสินทรัพย์สร้างรายได้
สุดท้าย แฟรนไชส์กลุ่มบริการเฉพาะทางที่มีแนวโน้ม “โตเงียบ แต่กินยาว” คือ แฟรนไชส์บริการ เช่น บริการทำความสะอาด ล้างแอร์ กำจัดแมลง ดูแลบ้านและอาคาร เป็นกลุ่มธุรกิจที่ไม่ต้องมีทำเล มีรายได้แบบมั่นคง หากระบบควบคุมคุณภาพแน่นพอ จะเป็นธุรกิจที่อยู่ได้นาน
อย่างไรก็ตาม ปี 2026 จะไม่ใช่ปีที่แฟรนไชส์ไทยพังหรือพุ่งแรง แต่จะเป็นปีที่ตลาดเริ่มพูดความจริงชัดขึ้น โดยแฟรนไชส์ที่มีแต่เรื่องเล่า จะเหนื่อยมากขึ้น แต่แฟรนไชส์ที่วางระบบดี จะอยู่ได้ในระยะยาว และนักลงทุนที่ดูออกว่ากำลังลงทุนในแบรนด์ หรือโครงสร้างธุรกิจ จะเป็นคนที่อยู่ในเกมนี้ได้นานที่สุด
7-Eleven ยื่นฟ้อง Nike ต่อศาลรัฐบาลกลาง เขตตอนเหนือของรัฐเท็กซัส เมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม 2026 โดยกล่าวหาว่า Nike ละเมิดเครื่องหมายการค้าจากการออกแบบรองเท้ารุ่นใหม่ Air Max 95 Big Bubble ในโทนสี “Sport Green and Safety Orange” ซึ่งมีการจัดวางแถบสีส้ม เขียว และแดง คล้ายคลึงกับตราสัญลักษณ์สามสีอันเป็นเอกลักษณ์ของเซเว่น อีเลฟเว่นที่ใช้มานานกว่า 40 ปี ประเด็นที่ทำให้เรื่องนี้โด่งดังขึ้นมาคือ Nike กำหนดวันวางจำหน่ายรองเท้ารุ่นดังกล่าวไว้ในวันที่ 11 กรกฎาคม ซึ่งตรงกับ “7-Eleven Day” วันครบรอบก่อตั้งบริษัท และเป็นวัน Free Slurpee Day ที่ลูกค้าจะได้รับเครื่องดื่มสลัชปี้ฟรีตามสาขาต่างๆ ทั่วโลก โดยที่ทั้งสองบริษัทไม่มีความร่วมมือหรือข้อตกลงใดๆ กันอย่างเป็นทางการ แต่ไม่ได้มีเพียงสีที่คล้ายกันเท่านั้นที่ทำให้เซเว่นตัดสินใจฟ้อง นอกจากสีสันที่คล้ายคลึงกันแล้ว คำฟ้องยังระบุว่า Nike ได้ใส่รายละเอียดอื่นๆ ที่สื่อถึงเซเว่นอีเลฟเว่นอย่างจงใจ เช่น ลวดลายชั้นวางสินค้าในร้านสะดวกซื้อบนพื้นรองเท้าด้านใน รวมถึงคำบรรยายสินค้าที่ใช้ถ้อยคำอย่าง “เดินไปร้านสะดวกซื้อหัวมุมถนน” ซึ่งเซเว่นมองว่าเป็นความพยายามเชื่อมโยงแ
เมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม ผู้สื่อข่าวรายงานว่า นายชูเกียรติ รวยเจริญทรัพย์ ผู้ก่อตั้ง บริษัท โรงงานแม่รวย จำกัด และเป็นผู้สร้างตำนานขนมขบเคี้ยว “โก๋แก่” มันทุกเม็ด เสียชีวิตอย่างสงบ สำหรับตำนาน “โก๋แก่” เมื่อ ชูเกียรติ รวยเจริญทรัพย์ ได้สร้างโรงงานขนมขึ้นมาเองด้วยน้ำพักน้ำแรงบนถนนเอกชัย-บางบอน ก่อนที่ท่านจะแต่งงานกับ จิราภรณ์ ด้วยวิสัยทัศน์ที่ว่า“ขนมยี่ห้อไหนอร่อยมักจะขึ้นต้นด้วยคำว่าแม่“ ท่านจึงตั้งชื่อว่า “บริษัท โรงงานแม่รวย จำกัด” โดยมีสินค้าแรกที่สร้างชื่อจนขายดีเป็นเทน้ำเทท่าคือ “ข้าวเกรียบกุ้ง” แต่แล้วบททดสอบครั้งใหญ่ก็มาถึง เมื่อตลาดเริ่มมีคู่แข่งใช้สีย้อมผ้าซึ่งเป็นอันตรายต่อผู้บริโภคมาทำเป็นข้าวเกรียบสีรุ้งและขายดีมากจนกระทบกับยอดขาย ด้วยศักดิ์ศรีและความซื่อสัตย์ที่ชูเกียรติมีต่อลูกค้า ท่านยอมหักไม่ยอมงอ ตัดใจเลิกขายสินค้าที่กำลังทำเงินในตอนนั้นทันที พร้อมทิ้งวลีเด็ดที่สะท้อนเนื้อแท้ในใจของท่านว่า “ขายดีแต่ทำร้ายลูกค้าเหมือนฆ่าเค้าทางอ้อม กูไม่ทำ” ยอมนับหนึ่งใหม่ หันมาทำ “ถั่วแผ่น” ในยุคเริ่มต้นนั้น ชูเกียรติรับหน้าที่ดูแลเรื่องการขายด้วยตัวเอง วิ่งรถไปหาลูกค้าตามร้านค้าต่างๆ สิ่
เพลงบางเพลง แค่ได้ยินเสียง ในหัวเราก็ฉายหน้านักร้องกับท่าเต้นสุดบาดใจของเขาได้แล้ว รู้หรือไม่ว่า เบื้องหลังความสำเร็จของเพลงและท่าเต้นเหล่านี้ ล้วนมาจาก ‘กลยุทธ์การตลาด’ ที่ค่ายคิดมาอย่างแนบเนียน ต่อให้คุณจะติดตาม K-Pop หรือไม่ ก็ไม่อาจปฏิเสธได้ว่า คุณไม่เคยได้ยิน หรือได้เห็นท่าเต้น K-Pop มาก่อน เพราะทุกอย่างมันแมสเสียจนต้องเคยผ่านหูผ่านตากันมาบ้าง ย้อนกลับไปเกือบยี่สิบปีก่อน เพลงระดับตำนานที่เคยสร้างปรากฏการณ์เมกะฮิตทั่วโลก อย่าง เพลง “Sorry, Sorry” วง Super Junior ท่าเต้นล้างมือที่ GenY ทุกคนต้องรู้จัก ถัดมาเพลง “Nobody” ของ Wonder Girls กับท่าเต้นปรบมือตามจังหวะ ร้องเล่นเต้นตามกันได้ทั่วโลก จน Wonder Girls กลายเป็นเกิร์ลกรุ๊ปที่ประสบความสำเร็จสูงสุดในวงการ K-Pop ขยับมาหน่อยก็เจอ Gangnam Style ของ PSY พร้อมท่าเต้นควบม้าสไตล์หนุ่มกังนัมคนเท่ ก็ดังพลุแตก จนทำให้นักร้องกลายเป็นศิลปินที่ร่ำรวยที่สุดในเกาหลี กวาดเงินจากความนิยมไปได้อย่างมหาศาล เรียกได้ว่าชาตินี้ก็ใช้ไม่หมด ศิลปิน เพลง ท่าเต้น = สินค้า เพลงคือสินค้าอย่างหนึ่ง ที่ฝ่ายการตลาดของค่ายต้องตีโจทย์ให้แตกว่า จะทำอย่างไรให้มันดูน่า
นี่คือตัวอย่างกรณีศึกษาของธุรกิจที่ ยอดขายปัง แต่สะดุดเพราะระบบหลังบ้าน ความสำคัญของ Cash Flow และระบบบัญชีต้นทุนที่ผู้ประกอบการห้ามมองข้าม เกิดเป็นกระแสข่าวที่คนกำลังให้ความสนใจอย่างมาก จากข่าวการประสบปัญหากระแสเงินสดตึงตัวจนเกิดการจ่ายเงินเดือนล่าช้าของร้านอาหารชื่อดังอย่าง “เนื้อแท้” ที่มีอดีตนักร้องนำวง Silly Fools (วีรชน ศรัทธายิ่ง หรือบังโต) นั่งแท่นประธานเจ้าหน้าที่บริหาร ของบริษัท คอมพานี บี จำกัด กลายเป็นข่าวที่กำลังสร้างความตกใจให้แก่วงการธุรกิจไม่น้อย เพราะภาพลักษณ์ภายนอกคือแบรนด์ที่ประสบความสำเร็จและมียอดขายเติบโตอย่างต่อเนื่อง วิกฤตครั้งนี้ไม่ได้เกิดจากสินค้าไม่ดีหรือไม่มีลูกค้า แต่เกิดจากแผลในบ้าน ที่ผู้ประกอบการทุกคนสามารถนำมาถอดบทเรียนเพื่อป้องกันไม่ให้เกิดขึ้นกับธุรกิจของตนเองได้ ผลประกอบการย้อนหลัง 3 ปี ของบริษัท คอมพานี บี จำกัด ปี 2565 รายได้รวม 333 ล้านบาท กำไรสุทธิ 2.3 ล้านบาท ปี 2566 รายได้รวม 504 ล้านบาท กำไรสุทธิ 13 ล้านบาท ปี 2567 รายได้รวม 635 ล้านบาท กำไรสุทธิ 16 ล้านบาท 1. ยอดขายโต ≠ กำไร กับดักของการคำนวณต้นทุนผิดพลาด ผู้บริหารเนื้อแท้ได้ออกมายอมรับว่า “ส
