Featured

ยังสมาร์ทฟาร์มเมอร์ จังหวัดกาฬสินธุ์ หัวก้าวหน้านำชุมชนเลี้ยงจิ้งหรีด ผลิตแหล่งอาหารโปรตีน ปลอดสารพิษสู่ผู้บริโภค เพิ่มความมั่นคงทางอาชีพการเกษตร สร้างรายได้เดือนละล้านสู่ชุมชน โดยยึดหลักการดำรงชีวิตภายใต้ปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง คุณอรวรรณ วอทอง ยังสมาร์ทฟาร์มเมอร์ อยู่บ้านเลขที่ 42 หมู่ที่ 2 ตำบลยางตลาด อำเภอยางตลาด จังหวัดกาฬสินธุ์ เปิดเผยถึงความเป็นมาว่า ก่อนที่จะมายึดอาชีพด้านการเกษตรนั้น ทำงานโรงงานที่กรุงเทพฯ ตั้งแต่ปี 2550 ต่อมาโรงงานได้ลดพนักงานโดยได้จ้างตนออกจากงาน จึงได้กลับบ้านที่กาฬสินธุ์มายึดอาชีพการเกษตร เริ่มจากการปลูกผักขายในปี 2551 คุณอรวรรณ วอทอง จากนั้น หันมาทดลองเลี้ยงจิ้งหรีดเป็นอาชีพเสริม เนื่องจากการเลี้ยงจิ้งหรีดนั้นเป็นแมลงที่เลี้ยงง่าย โตไว เป็นแหล่งโปรตีนชั้นดี มีไฟเบอร์สูง แปรรูปได้หลากหลาย ใช้แรงงานน้อย ใครๆ ก็เลี้ยงจิ้งหรีดได้ ในพื้นที่สภาพแห้งแล้งก็เลี้ยงได้เพราะใช้น้ำน้อย ระยะเวลาการเลี้ยงประมาณ 40 วัน ก็จับขายได้เงิน ต้นทุนการเลี้ยงต่ำ “เริ่มต้นเลี้ยงด้วยเงินทุน 5,000 บาท โดยทำกล่องเลี้ยงจิ้งหรีดขนาด 2×4 เมตร จำนวน 2 กล่อง เลี้ยงจิ้งหรีดได้ 60 กิโลกรัม ขาย

แม้ตัวเลขอายุจะล่วงเลยวัยเกษียณมาหลายปี แต่ทว่าความคิดกลับเปิดรับสิ่งใหม่ๆ ใส่ไอเดียลงในผลิตภัณฑ์จักสานที่หลายคนมองว่า “เชย” ให้กลายเป็นสินค้า “น่าใช้” โดนใจไปจนถึงวัยรุ่น และชาวต่างชาติ ทุกวันนี้แบรนด์ “ชวาวาด” ไม่เคยขาดช่วงการผลิต ด้วยเพราะออร์เดอร์สั่งซื้อเข้ามาไม่ขาดช่วงนั่นเอง ชวาวาด เป็นชื่อแบรนด์ที่ฟังทันสมัย แต่ทว่าที่มานั้นจากชื่อประธานกลุ่มวัย 69 ปี คุณวาด ยาเย็น หรือที่รู้จักกันดีในชื่อ ป้าวาด บวกรวมกับวัสดุนำมาใช้ผลิต ได้แก่ ผักตบชวา ชื่อนี้จึงกลายเป็นแบรนด์ที่ฟังแล้วเข้าหู ดูเข้าตา   รวมกลุ่มภูมิปัญญา สืบคุณค่าสินค้าไทย คุณวาด เล่าให้ฟังว่า งานจักสานคือภูมิปัญญาของคนรุ่นก่อนเก่าสืบทอดกันมา และตนก็เป็นผู้หนึ่งยึดสร้างอาชีพ แต่ทว่าในสมัยก่อนวัสดุนำมาใช้จะเป็นไม้ไผ่เพราะหาได้ง่าย อีกทั้งกับผักตบชวายังไม่มีใครคิดนำมาผลิต กระทั่งต่อมาในปี 2522 ผักตบชวาเริ่มได้รับความสนใจนำมาผลิตเป็นเครื่องจักสานสารพัดชนิด แต่ทว่าในยุคนั้นเป็นการผลิตแบบต่างคนต่างทำ ในปี 2526 คุณวาด หญิงผู้สืบสานงานหัตถกรรมเกิดความคิดกับการจัดตั้งกลุ่ม โดยรวบรวมผู้มีทักษะในหมู่บ้านเข้ามาร่วมสืบสานภูมิปัญญา โ

พักนี้เดินทางไปไหนมีแต่คนถามว่า…เกษียณอายุแล้วจะไปทำอะไร? ผมก็ตอบไปว่า…อยู่เฉยๆ เขาจึงถามต่อว่า…มีเงินมากมาย ขนาดอยู่เฉยๆ ได้เลยหรือ? ผมจึงตอบสวนไปว่า…ไม่มากหรอก เพียงแต่พออายุมากขึ้น เราคงไม่ต้องใช้จ่ายอะไรมากนักหรอก เพราะระหว่างทางจากวัยหนุ่มถึงวัยเกษียณเราผ่านมาหมดแล้ว กินของดีๆ ก็มากแล้ว ใช้ของดีๆ ก็พอสมควร เดินทางท่องเที่ยวทั้งในประเทศ และต่างประเทศก็หลายแสนกิโลเมตรแล้ว ฉะนั้น ถ้าจะต้องใช้เงินจริงๆ ในช่วงเกษียณอายุ คงเป็นเรื่องของการเดินทางท่องเที่ยวนี่แหละ เพราะยังชอบแบบนี้อยู่ ยังชอบเดินทางไปในที่ต่างๆ และมีความสุขทุกครั้งที่มีโอกาสเดินทาง เพียงแต่คงจะเลือกระยะทางที่สั้นลง คงไม่อยากไปยุโรป หรือสหรัฐอเมริกาแบบสมัยหนุ่มๆ แล้ว ที่ต้องนั่งเครื่องบินเป็นวันๆ เพื่อไปทำงานเพียงไม่กี่วัน ผมบอกเขา (เพื่อน) ว่า…ดำเนินชีวิตง่ายๆ เราก็พบความสุข จากนั้นผมก็อธิบายให้เขาฟังเพิ่มเติมว่า…จริงๆ แล้วเราควรวางแผนชีวิตก่อนเกษียณ และควรรู้ด้วยว่าเมื่อเกษียณแล้วจะทำอะไร เพียงแต่สิ่งที่คุณถาม และสิ่งที่คุณอยากได้คำตอบขณะนั้น ผมคิดแค่นั้นจริงๆ แต่ในความเป็นจริงที่ผมไม

เมื่อก่อนเวลาพูดถึงการท่องเที่ยว มีผู้ให้นิยามสั้นๆ ว่า ขอให้มีองค์ประกอบ “ชม ชิม ช็อป” ถือว่าครบสูตร แต่สมัยนี้ ต้อง “ชม ชิม ช็อป แชะ แชร์” จึงจะครบสูตร เทคโนโลยีที่เปลี่ยนแปลงไป ทำให้ใครๆ ก็เป็นช่างภาพได้ สมัยที่โทรศัพท์กับกล้องยังไม่รวมกัน คนที่จะมีกล้องถ่ายรูป ต้องเป็นเรื่องของใจรัก หรือไม่ก็ต้องมีเงินเหลือใช้ ซื้อมาแล้วยังยุ่งยาก ต้องมาเรียนรู้อีกว่า ใช้งานยังไง แม้มีกล้องรุ่น “ปัญญาอ่อน” ออกมาช่วยแก้ปัญหานี้ไปได้บ้าง แต่ยังต้องเรียนรู้ในระดับหนึ่งอยู่ดี คนที่ทำธุรกิจอย่างชาญฉลาด ไม่ปล่อยโอกาสให้เทคโนโลยีที่เปลี่ยนพฤติกรรมมนุษย์ ผ่านหน้าไปเฉยๆ พวกเขาหยิบฉวยเอามาเป็น “ส่วนเสริม” ให้ธุรกิจมีเสน่ห์ได้อย่างลงตัว เริ่มจากยุคแรก ที่เน้นการจัดบรรยากาศร้านและสภาพแวดล้อมให้พร้อม “ถูกถ่ายรูป” มองมุมไหนก็ดูดีมีความสวยงาม จากที่หวงห้าม ก็กลายเป็นปล่อยให้ถ่ายรูปได้ตามใจชอบ ไปที่ไหน ไม่ให้ถ่ายรูป ดูจะขัดใจลูกค้าอย่างรุนแรง จากนั้นเริ่มพัฒนาการไปสู่ การจัดมุมให้ถ่ายรูป คือ บางทีจัดทั้งพื้นที่คงบาดเจ็บจากค่าใช้จ่าย แต่การเลือกมุมเด็ดมุมโดนแค่ไม่กี่มุม หรือแค่มุมเดียวก็ได้ ทำให้กลายเป็น “มุมห้ามพล

เพราะมีความชอบด้านอาหารอยู่เป็นทุนเดิม และได้ทำงานเกี่ยวกับด้านอาหารมาตลอด จึงได้เห็นการพัฒนาอาหาร ขนม เครื่องดื่มมาตลอดหลายปี ประกอบกับความสนใจอาหารคลีนฟู้ดด้วย เพราะเป็นอาหารที่ดีต่อสุขภาพ ทั้งเคยเป็นหนึ่งในบรรดาลูกค้าของร้านอาหารคลีนฟู้ดมาตลอด ทำให้มองเห็นปัญหาในการสั่งอาหารของร้านแต่ละร้าน จึงเกิดไอเดียอยากรวบรวมร้านอาหารคลีน อาหารสุขภาพ เข้ามาอยู่รวมกัน เพื่อเป็นทางเลือกของผู้บริโภค คุณณัฐนรี ชุมมานนท์ หรือ คุณเอม Co-founder, CMO ของ Indie Dish เกริ่นเรื่องราวให้ฟังว่า มีประสบการณ์ด้านการตลาดและการบริหารผลิตภัณฑ์เกี่ยวกับอาหารมากว่า 10 ปี โดยมีตำแหน่งเป็น Global Brand Manager ของ Starbucks Coffee Company (USA), Regional Brand Manager ของ Unilever Asia และยังเป็น Managing Director ของแบรนด์เครื่องครัว OXO Good Grips ในประเทศไทยซึ่งเน้นในเรื่องของการพัฒนาผลิตภัณฑ์อาหารและเครื่องดื่ม ที่ให้ความสำคัญกับสุขภาพเป็นหลัก “อยู่อเมริกามานาน เมื่อกลับมาเมืองไทย พบว่า แม้อาหารไทยจะมีให้เลือกหลากหลาย แต่อาหารที่ดีต่อสุขภาพกลับเป็นอะไรที่หายาก จึงได้ลองพยายามหาร้านอาหารที่เป็นอาหารสุขภาพ ก็ได้พ

เป็นที่โด่งดังเพียงชั่วข้ามคืน และทำให้เหล่าบรรดานักชิม และคนรักชีสต่างให้ความสนใจ อยากลอง และอยากเห็นกันอย่างท่วมท้น สำหรับเมนูชีสสุดปัง อย่าง Rainbow Cheese Toast คุณอุนันทา จันทร์บาง หรือ คุณเล็ก เจ้าของแบรนด์ขนมปังปิ้งที่ฮิตมากในโลกออนไลน์ตอนนี้ Happy Cheese Toast และเธอยังเป็นผู้คิดค้นสูตรชีสเรนโบว์ เมนูยอดฮิตของคนรักชีสที่ต้องไปลอง และได้รับการตอบรับในตลาด และโลกออนไลน์มาอย่างต่อเนื่องตลอดหลายสัปดาห์ที่ผ่านมานี้ด้วย เริ่มต้นเรื่องราวด้วยอาชีพของเธอว่า “มีอาชีพเป็นครูสอนทำอาหารมาตลอด 9 ปี สอนคนอื่นทำอาหารเพื่อนำไปประกอบอาชีพมาก็มาก ก็มีความคิดว่าก็อยากมีแบรนด์เป็นของตัวเองบ้าง การคิดค้นและพัฒนาสูตรชีสในครั้งนี้ เกิดมาจากความรักและชอบทานชีสมากๆ ของตัวคุณเล็กเอง ทำให้ครูสอนทำอาหารอย่างเธอ จึงเริ่มพัฒนารสชาติของชีสที่ตัวเธอชอบขึ้นมา ซึ่งใช้เวลาในการพัฒนามาตั้งแต่ปลายปี 2559 เป็นรสชาติเป็นชีสออริจินอล ก่อนจะได้มาปรับปรุงพัฒนาสูตรให้มีสีสันมากขึ้น “จุดประกายไอเดียมาจากการต้องการต่อยอดจากสิ่งที่ชอบ โดยได้ไอเดียต้นแบบมาจากชีสของประเทศฟินแลนด์ที่เขามีชีส 3 สี เราก็มาพัฒนาเป็นสูตรของเราเอง