How to

เมื่อเร็วๆ นี้ที่มิวเซียมสยาม ได้มีการจัดงาน ‘Noise Market 6’ ขึ้น ซึ่งนอกจากจะเป็นการเปิดพื้นที่ให้กับเหล่าศิลปินอินดี้ได้มาร่วมปล่อยของดีกันแบบไม่ยั้งแล้ว อีกหนึ่งความโดดเด่นของงานนี้ก็คือ การเป็นเวทีให้กับผู้ประกอบการสายติสท์ร่วม 100 คน ในการแสดงผลงานด้านศิลปะ และงานฝีมือ ไม่ว่าจะเป็นของใช้ ของแต่งบ้าน เสื้อผ้าแฟชั่น เครื่องประดับ ฯลฯ ซึ่งต้องบอกเลยว่าหลายๆ เจ้านั้นมีผลงานในระดับที่ไม่ธรรมดาเลยทีเดียว โดยวันนี้มิวเซียมสยามจะขอพาไปรู้จักกับบรรดาผู้ประกอบการหน้าใหม่ที่ยังเริ่มทำแบรนด์มาไม่นานนัก แต่ฉายแววเตรียมดังสุดๆ ด้วยแรงขับแห่งความสร้างสร้างสรรค์ที่มีอยู่เต็มเปี่ยม คุณพลอยศิริ รังคดิลก หรือ คุณพลอย เจ้าของแบรนด์ ‘Need A New Needle’ เล่าว่า เธอเคยทำงานเป็นกราฟิกดีไซเนอร์อยู่ราว 2 ปี จนวันหนึ่งคิดว่างานนี้มันรูทีนเกินไป รู้สึกไม่มีเวลาใช้ชีวิตเลย ประกอบกับเกิดอาการแพ้แสงขึ้นมาด้วย เลยตัดสินใจลาออกจากงานประจำ โดยตอนแรกก็ยังไม่ได้คิดจริงจังว่าจะทำอะไรต่อ แต่ด้วยความที่เธอเริ่มปักผ้าเป็นงานอดิเรกมาตั้งแต่สมัยเรียนแล้ว จึงเกิดไอเดียว่าจะลองทำ ‘งานปัก’ ที่เธอชอบอยู่แล้วมาขายดู “เราเริ่ม

คณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ (มธ.) เปิดตัว “ตู้เย็นโดเรมอนเพาะเห็ดโตเร็ว” โดยนวัตกรรมดังกล่าว เป็นการทำงานร่วมกันระหว่างระบบทำความเย็น (ตู้เย็น) และระบบควบคุม-สั่งการ  2 ส่วน คือ ระบบชุดควบคุม ทำหน้าที่ควบคุมปัจจัยแวดล้อมภายในกล่องเพาะเห็ดให้อยู่ในสภาวะที่เหมาะสม และ ระบบประมวลผล โดยที่ผู้ใช้งานทำหน้าที่เพียงติดตาม และควบคุมสภาพแวดล้อมภายในโรงเพาะเห็ดผ่านระบบอินเตอร์เน็ต ทั้งนี้ นวัตกรรมดังกล่าวสามารถทำให้เห็ดถังเช่าสีทองโตเร็วกว่าปกติถึง 18% ในเวลาเพียง 2 เดือนครึ่ง พร้อมคงรสชาติและสรรพคุณที่ครบถ้วน อย่างไรก็ตาม นวัตกรรมดังกล่าว อยู่ระหว่างการยื่นจดอนุสิทธิบัตรและดำเนินการพัฒนาต่อในเชิงพาณิชย์ ซึ่งเป็นผลงานของเยาวชนในโครงการสนับสนุนการจัดตั้งห้องเรียนวิทยาศาสตร์ในโรงเรียน โดยการกำกับดูแลของมหาวิทยาลัย (โครงการ วมว.) มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ รศ. ปกรณ์ เสริมสุข คณบดีคณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มธ. กล่าวว่า จากโมเดลพัฒนาเศรษฐกิจใหม่ของรัฐบาลไทยอย่าง ‘ไทยแลนด์ 4.0’ ที่มุ่งผลิตฐานกำลังผู้เชี่ยวชาญด้านวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี คณะวิทยาศาสตร์ฯ มธ. ดำเนิน ‘โครงการสนับสนุนการจัดต

ใครเลยจะรู้ ว่าก้านจากเครือกล้วยที่เหลือจากการคัดตัดแต่งแล้ว จะมีค่าสามารถนำไปใช้ประโยชน์ได้อีกโดยไม่ต้องทิ้ง “ตลาดสี่มุมเมือง” พ่อค้า-แม่ค้า ได้นำเอาเศษขยะอินทรีย์อย่างก้านเครือกล้วยมาประยุกต์ใช้กับวิถีการค้าได้อย่างลงตัว โดยพื้นที่ตลาดค้าส่งแห่งนี้ เขาขายก้านของเครือกล้วยที่นำมาตัดแบ่งออกเป็นท่อนๆ ใส่ถุงพลาสติก ขายถุงละ 20 บาท กลุ่มผู้ซื้อส่วนใหญ่เป็นผู้ค้าที่จำหน่ายผลไม้อย่าง แผงแตงโม แผงส้มโอ และแผงสตรอเบอรี่  สำหรับแผงแตงโมและแผงส้มโอ จะนำเอาเครือกล้วยมาตัดออกเป็นชิ้นเล็กๆ ตกแต่งปลายให้เฉียง แล้วมาวางไว้ตามมุมต่างๆ รอบกองแตงโมที่เรียงซ้อนกันเป็นรูปพีระมิด วัตถุประสงค์เพื่อบังคับการจัดเรียงสินค้าให้มีสวยงามและกันไม่ให้สินค้าลื่นไหลหรือล้ม แล้วทำไมพ่อค้า-แม่ค้า เลือกใช้วัสดุเหล่านี้มารองสินค้า ด้วยวิธีจัดเรียงสินค้าหน้าร้านแบบเดิมเขาจะใช้ไม้เนื้อแข็งมาตัดมุมเฉียงในการรองสินค้าที่จำหน่ายหน้าร้าน แต่เนื่องจากองศาของไม้รองไม่เหมาะสมกับการจัดเรียง และต้องเตรียมไม้ขนาดต่างๆ เพื่อให้เหมาะสมกับสภาพสินค้าในจำนวนมาก ยิ่งสินค้าที่กองไว้หน้าร้านเริ่มมีอายุมากขึ้นเปลือกก็จะนิ่มลง และการใช้ของแข

“มาดามแมงโก้” ( Madame Mango ) คือ ชื่อผลิตภัณฑ์มะม่วงน้ำดอกไม้อบแห้ง ของดีขึ้นชื่อจากตำบล โหล่งขอด อำเภอพร้าว จังหวัดเชียงใหม่ แม้จะเป็นอำเภอเล็กๆ แต่เป็นแหล่งปลูกมะม่วงน้ำดอกไม้ที่มีชื่อเสียงระดับประเทศ พืชเศรษฐกิจอนาคตสดใส เพราะหลังเกษตรกรหลายรายเปลี่ยนจากการปลูกลำไยที่ขาดทุนมาทำสวนมะม่วง และเมื่อปีที่ผ่านมา 2559 สำนักงานเศรษฐกิจการเกษตร กระทรวงเกษตรและสหกรณ์ เปิดเผยว่า ประเทศไทยมีรายได้จากการส่งออกมะม่วง ราว 3. 2 พันล้านบาท พลิกบทบาทเกษตร สู่นักธุรกิจยุคดิจิตอล จากแนวคิดการทำเกษตร 4.0 ของรัฐบาล ซึ่งเป็นการพลิกแนวคิดของสินค้าเกษตรกรรม ในยุคนี้ที่ เกษตรกรยุคใหม่ ควรจะต้องมีองค์ความรู้ด้านเทคโนโลยี การแปรรูปสินค้า เพื่อเพิ่มมูลค่าสินค้าเกษตรให้มากขึ้น และการทำตลาดเองควบคู่กันไปด้วยโดยใช้ช่องทางการสื่อสารการตลาด และการขาย ทั้งทางออนไลน์ และออฟไลน์ เพื่อรองรับความต้องการของตลาดทั้งในและนอกประเทศ “มาดามแมงโก้” ผลิตภัณฑ์ มะม่วงอบแห้ง ( Soft Dried Mango ) ที่มองเห็นโอกาส ในการพัฒนาศักยภาพของสินค้าจากตำบลเล็กๆ ในอำเภอพร้าว และเป็นเหมือนสินค้าหัวหอกที่จะบุกเบิกตลาดก้าวเข้าสู่ตลาดออนไลน์ และต

กลายเป็นปกติไปแล้ว เมื่อไปทานอาหารที่ร้านเสร็จ แล้วเรียกพนักงานเพื่อเก็บเงิน พร้อมกับคำถามแบบไม่ต้องเหนียมอายใครว่า มีบัตรอะไรได้ส่วนลดบ้าง และหากบัตรเครดิตใบไหนให้ส่วนลด พฤติกรรมโดยทั่วไปเราก็จะหยิบบัตรใบนั้นขึ้นมาใช้รูดชำระเงินทันที แต่ถ้าไม่มีก็จะต้องถามหาจากเพื่อนร่วมโต๊ะว่าใครมีบัตรใบดังกล่าวบ้าง แหม! ก็ส่วนลดที่ได้ 10-20 เปอร์เซ็นต์ คำนวณดูแล้วก็มิใช่น้อย เพื่อนที่มีบัตรเครดิตใบนั้นก็น่าจะยินดีที่จะให้รูด (ถ้าเพื่อนๆ ที่ไปทานข้าวกันพอไว้ใจกันได้และวงเงินไม่เต็มไปเสียก่อน) เพราะเมื่อเพื่อนๆ จ่ายเงินสดคืนให้เราแล้ว คนรูดยังได้คะแนนสะสมเข้าบัตรไปอีกเต็มๆ แบบไม่ต้องแบ่งใคร จากข้อมูลของธนาคารแห่งประเทศไทย คนไทยมีค่าเฉลี่ยในการถือบัตรเครดิตประมาณคนละ 2-3 ใบ นี่คือค่าเฉลี่ย บางคนมีมากถึง 10 ใบ ดังนั้น ก็ใช้วนไปค่ะ บัตรไหนให้ส่วนลดก็หยิบบัตรนั้นขึ้นมาใช้บ่อยหน่อย ตรงนี้เองก็ขึ้นอยู่กับแผนการตลาดของธนาคารแต่ละค่ายที่ใครจะเก่งกว่าในการเกี่ยวยอดใช้จ่ายผ่านด้วยการมีโปรโมชั่นที่น่าดึงดูดกว่า มุกโปรโมชั่นที่ง่ายที่สุด ก็เห็นจะเป็นส่วนลดที่ได้ 10-20 เปอร์เซ็นต์ อันนี้ลูกค้าน่าจะชอบที่สุด แต่การ

พะโล้กับต้มเค็มนี้เป็นสองเรื่อง แต่มักเอามาปนเปกัน ต้มเค็มเป็นกับข้าวไทย หรือจะพูดให้ถูก คือเป็นกับข้าวภูมิภาคสุวรรณภูมิมานานช้า เดิมเนื้อที่ต้มเค็มเป็นสัตว์น้ำ กุ้งและปลา เช่น ปลาทูหรือปลาตะเพียน ไข่ไก่ ไข่เป็ด หรือเต้าหู้ก็ไม่ใส่ จนภายหลังเมื่อเรือขายหมู ขายไข่ เต้าหู้ ของคนจีนเข้ามา จึงมาเติมในหม้อต้มเค็ม แล้วในที่สุดก็รับเครื่องพะโล้ ที่คนจีนทำเป็ดพะโล้ ลงเอยเป็นหม้อพะโล้ตามร้านข้าวแกงอย่างทุกวันนี้ เราอยู่กับพะโล้หมูมานาน จนคราวหนึ่งผมได้ไปงานมงคลของอิสลาม เจอพะโล้เนื้อ อร่อยครับ เลยอยากขยายมาให้ทำกันบ้าง จะซื้อเนื้อผมไปตลาดสดอ่อนนุช มีเจ้าประจำขายเนื้อราคาไม่แรงเหมือนห้าง สันใน เนื้อตะโพก ทำกับข้าวไม่เหนียว กิโลละ 250 บาท เนื้อสามชั้นต้องเคี่ยวหน่อย 230 เอาอย่างหลังมาครึ่งโล เต้าหู้ทอดพวง 26 บาท ไข่ไก่ เบอร์ 2 ถุง 10 ฟอง 45 บาท ไม่ถูก แต่จะซื้อยกถาด 30 ฟอง 85 บาท หอบหิ้วขึ้นรถไฟฟ้าไม่ไหว รากผักชี กำละ 10 บาท ผงเครื่องพะโล้ 20 บาท เมื่อถึงบ้าน ก่อนอื่นใด ให้ล้างเนื้อแล้วหั่นเป็นก้อนเต๋าขนาดใหญ่กว่าคำเล็กน้อย เพราะเคี่ยวแล้วเนื้อจะหด ลงหม้อลวกน้ำเดือดเสียทีหนึ่ง ฟองเลือดทิ้งไปด้วย