SMEs

ตามที่บริษัท พีทีที โกลบอล เคมิคอล จำกัด (มหาชน) และการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย สำนักงานจังหวัดระยอง-จันทบุรี ได้เปิดตัวโครงการ “เชฟชุมพล สร้างเชฟชุมชน by PTTGC” เพื่อยกระดับอาหารท้องถิ่นของชุมชนจังหวัดระยอง พร้อมสร้างประสบการณ์ท่องเที่ยวตามรอยอาหาร 10 เมนูที่ไม่ควรพลาด โดยได้ร่วมกับเชฟชุมพล แจ้งไพร เชฟกระทะเหล็กประเทศไทย และผู้เชี่ยวชาญเมนูอาหารไทย มาช่วยพัฒนามาตรฐานอาชีพ และสูตรอาหารจานใหม่ ที่สร้างสรรค์จากวัตถุดิบพื้นถิ่นอย่างมีอัตลักษณ์ของชาวระยอง โดยมุ่งหวังให้เป็นหนึ่งในช่องทางการกระจายรายได้ และสร้างความเข้มแข็งด้านการท่องเที่ยวของจังหวัดระยอง ตลอดจนป็นการอนุรักษ์อาหารไทยให้ดำรงอยู่อย่างทรงคุณค่าและเป็นที่ยอมรับในระดับสากลต่อไป PTTGC ได้จัดกิจกรรมคัดเลือกผู้เข้าแข่งขันรอบที่ 2 เพื่อคัด 10 สุดยอดเชฟชาวระยอง ด้วยการชิมอาหารจำนวน 20 เมนูจากผู้เข้าแข่งขัน ที่ได้สร้างสรรค์เมนูอร่อยทั้งคาวและหวาน ซึ่งมีส่วนผสมอย่างน้อย 1 อย่างจาก 19 วัตถุดิบท้องถิ่นของจังหวัดระยองตามกติกา ได้แก่ กะปิหรือน้ำปลา หอยแมลงภู่ ปลาหมึกแห้ง กล้วยน้ำว้า (รสชาติ 3 น้ำ) ปลาเค็มแดดเดียว ทุเรียน เส้นจันท์ แขนงสับปะ

วัสดุจากธรรมชาตินั้นสามารถนำมาสร้างสรรค์ หรือประดิษฐ์เป็นงานศิลปะได้หลายอย่าง มีจุดเด่นที่ความสวยงามแบบธรรมชาติดูแล้วไม่เหมือนใคร ที่สำคัญไม่เป็นอันตราย มีหลายร้านนำวัสดุจากธรรมชาติมาสร้างสรรค์เกิดเป็นธุรกิจ อย่างเช่น ร้านกิฟท์ช็อปแบรนด์ฮูปแต้ม สตูดิโอ ที่จ.สกลนคร มีสินค้าจากธรรมชาติหลายๆ อย่าง ทั้งเสื้อย้อมคราม สมุดทำมือจากกาบกล้วย คุณอำนาจ สุนาพรม อาจารย์ประจำสาขาวิชาศิลปกรรม คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฎสกลนคร เจ้าของร้านฮูปแต้ม สตูดิโอ สกลนคร เล่าถึงจุดเริ่มต้นของธุรกิจว่า ตนมีเพื่อนฝูงทำธุรกิจแนวนี้อยู่หลายคนจึงอยากลองทำดูบ้าง ในตอนแรกทำแค่เสื้อสกรีนและของกิฟท์ช็อป ต่อมาได้มีโอกาสเรียนกับอาจารย์ท่านหนึ่งซึ่งเป็นดีไซเนอร์เรียนอยู่ประมาณปีกว่าเห็นจะได้ อาจารย์ท่านนี้สอนการทำสมุดซึ่งเป็นสมุดปกกระดาษทั่วไป แต่คุณอำนาจนั้นอยากได้วัสดุแปลกใหม่ หาได้จากธรรมชาติ จึงลองหาในอินเตอร์เน็ตดูว่าพอมีอะไรที่สามารถทำได้บ้าง กระทั่งมาลงตัวที่ กาบกล้วย ร้านฮูปแต้ม สตูดิโอ สกลนคร เปิดมาตั้งแต่ราวปี 2550  ภายในร้านขายสินค้าที่ทำจากธรรมชาติ อย่างเช่น งานเย็บมือ ตุ๊กตาผ้าคราม เสื้อย้อมค

ไก่พันธุ์ตะเภาทองเกษตรศาสตร์   เป็นไก่ที่เกิดจากการผสมข้ามพันธุ์ระหว่างไก่พื้นเมืองพันธุ์หนึ่งที่เกือบจะสูญพันธุ์ไปแล้ว นั่นคือไก่ตะเภาทอง กับไก่พื้นเมืองของจีน ที่มีชื่อว่า ไก่สามเหลือง หรือซาอึ้ คุณสุชาติ สงวนพันธุ์ นักวิชาการเกษตรเชี่ยวชาญ จากภาควิชาสัตวบาล คณะเกษตร มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ วิทยาเขตกำแพงแสน จ.นครปฐม   เผยว่า  เดิมไก่ตะเภาทองอยู่ในประเทศไทยมาช้านานแล้ว  เป็นไก่พื้นเมืองพันธุ์ดี  เนื้ออร่อย และมีความสามารถในการปรับตัวเข้ากับสภาพดินฟ้าอากาศเมืองไทย จุดแข็งของไก่พันธุ์ตะเภาทองคือมีเนื้อรสอร่อย มีการปรับตัวได้ดี  จุดนี้ ใช้เป็นจุดแข็งในการพัฒนาสายพันธุ์  ไปแสวงหาพันธุ์นี้  เอามาพัฒนาก็ใช้เวลาอยู่ประมาณ 4-5 ปี ไก่ตะเภาทองเกษตรศาสตร์ มีรูปร่างสมส่วน สวยงามทั้งเพศผู้และเพศเมีย  ลักษณะหงอนเป็นหงอนจักร  จนสีเหลืองทอง และแข้งสีเหลือง คุณสุชาติ เล่าว่า การเลี้ยงไก่ตะเภาทองเกษตรศาสตร์  มีการฝึกให้ไก่กินผักไม้ใบหญ้า  และระบบการเจริญเติบโตของไก่ก็มีความสามารถเปลี่ยนผัก ผลไม้เหล่านี้ไปเป็นเนื้อ เป็นการสร้างการเจริญเติบโตได้ดี ดังนั้นหากเกษตรกร ทำการเกษตรด้วยการไม่ใช้สารเคมี ผักหญ้าที

งานศิลปะไม่ใช่แค่งานโชว์ความสวยงามแต่เป็นงานที่แสดงถึงความสามารถและความคิดสร้างสรรค์สร้างเม็ดเงินให้กับผู้สร้างได้สมน้ำสมเนื้อ ศิลปะนั้นมีหลายแขนงและเป็นงานที่ไม่ตายตัว ทุกความคิดสามารถออกแบบเป็นงานศิลปะได้หมดหากลงมือทำ เหมือนกับงานปั้นเซรามิคของร้าน Oonutclay (ออนนัทเคลย์) งานปั้นที่เริ่มจากดินธรรมดาจนกลายเป็นรูปทรงต่างๆ เพิ่มลวดลายการ์ตูนน่ารักเจาะตลาดวัยรุ่น ต่อยอดความรู้จากวิชาเรียนในมหาวิทยาลัยจนมีร้านเป็นของตัวเอง คุณอร-สุภัทรา ไพรเกษตรกุล อายุ 24 ปี อดีตพนักงานประจำบริษัทเอกชน และ คุณนัท-ณัฐ ชูยิ่งสกุลทิพย์ อายุ 27 ปี อดีตผู้ช่วยอาจารย์ ทั้งคู่ร่วมกันเปิดร้านเซรามิคทำเป็นงานอาชีพ เพราะมีใจรัก โดยต่อยอดความรู้ด้านสาขาออกแบบเซรามิกที่เรียนมาโดยตรงจากมหาวิทยาลัยบูรพา ช่วยกันปั้น ช่วยกันออกแบบ ลงขายออนไลน์ และจำหน่ายหน้าร้านที่ตลาดซิคาด้า หัวหิน จนถึงวันนี้เปิดมาได้ 2 ปี ภายในร้านมีสินค้าเกือบ 30 แบบ ทั้งแหวน ต่างหู ถ้วย ชาม ฯลฯ คุณอร เล่าว่า ในช่วงแรกเปิดขายออนไลน์ก่อนหลังจากนั้นจึงหาตลาดลง แต่การหาตลาดขายของเกี่ยวกับศิลปะนั้นยากเหลือเกินสุดท้ายไปได้ที่ตลาดซิคาด้า หัวหิน งานเซรามิค

“ข้าวเม่า” เป็นขนมหวานประเภทหนึ่งของคนไทย ที่ทำกินตามช่วงฤดูกาล อันเกิดจากภูมิปัญญาดั้งเดิมของเกษตรกรชาวนาตั้งแต่รุ่นโบราณที่นำข้าวเหนียวที่มีรวงแก่ใกล้จะสุกเก็บเกี่ยวได้ ที่เรียกว่า ข้าวระยะพลับพลึง มาแช่น้ำ คั่ว ตำ แล้วนำมาคลุกมะพร้าว น้ำตาล โรยเกลือ ใช้ทานเป็นขนมหวาน ความจริงแล้วข้าวที่นำมาทำข้าวเม่ามีทั้งข้าวเหนียว ข้าวเจ้า และข้าวเหนียวดำ แล้วที่นิยมมากที่สุดคือข้าวเม่า  ข้าวเหนียว ซึ่งยังแบ่งได้เป็น 3 แบบคือ ข้าวฮาง หรือข้าวเม่าอ่อนทำจากเมล็ดข้าวสีเขียวจัด, ข้าวเม่าแบบเขียวอ่อน ทำจากข้าวห่ามที่เปลือกเป็นสีเขียวเข้ม และข้าวเม่าขาวนวล ทำจากข้าวเกือบแก่ เปลือกเขียวอมน้ำตาล การแปรรูปจากข้าวเพื่อเป็นขนมข้าวเม่านั้น คนโบราณดัดแปลงได้หลายวิธี อาจจะทำเป็นข้าวเม่าคลุก ข้าวเม่าบด ข้าวเม่าหมี่ ข้าวเม่าทอด ฯลฯ ทั้งนี้อาจขึ้นอยู่กับความต่างกันในวิถีชีวิต ขนบธรรมเนียม หรือส่วนผสมการปรุงของแต่ละภูมิภาคท้องถิ่นไป ที่จังหวัดสุรินทร์ คนที่นั่นส่วนใหญ่ปลูกข้าวหอมมะลิไว้กินและขายเป็นหลัก ส่วนข้าวเหนียวก็นิยมปลูกเอาไว้กินและทำขนม อย่างข้าวเม่าด้วย ซึ่งเดิมมักทำกินในครัวเรือน ต่อมามีการพัฒนามาเป็นอาชี

หลายเดือนที่ผ่านมาฉันเทียวไล้เทียวขื่อ ไปกินนอนฝากท้องอยู่ที่ลพบุรีเสียหลายสิบมื้อ เข้าร้านอาหารไทยพวนอยู่บ่อยๆ ก็พยายามพินิจว่าอาหารพวนคืออะไร เพราะเมนูส่วนใหญ่ก็เหมือนกับอาหารไทยเราดีๆ นี่เอง ที่เห็นเด่นชัดเป็นอัตลักษณ์ของอาหารพวนคือ อาหารที่ใส่ปลาร้า และปลาส้ม ที่ทำมาจากปลาเกล็ดน้ำจืด โดยเฉพาะปลาตะเพียนทั้งตัวนำมาหมักกับเกลือ ข้าวสุก และกระเทียมจนมีรสเปรี้ยวนำไปทอด รสเค็มๆ เปรี้ยวๆ เจริญอาหารดีนักแล กับอีกอย่างหนึ่งที่มักขายคู่กันคือ “ปลาส้มฟัก” ที่กรรมวิธีทำนั้นคล้ายกันเพียงแต่นิยมใช้ปลาหนังจำพวกปลากรายมาขูดเอาเนื้อสับให้เหนียวแล้วหมักด้วยเครื่องหมักที่เหมือนกับปลาส้ม ห่อใบตอง หรือห่อในถุงพลาสติกหมักจนเปรี้ยวก็กินได้เช่นเดียวกับแหนม หรือที่นิยมกันก็จะนำมาทอดกินแนมกับถั่วลิสงทอด ขิง หอมแดง และพริกขี้หนูสด รสชาติทำนองเดียวกับแหนมเพียงแต่เปลี่ยนจากเนื้อหมูมาเป็นเนื้อปลา ชาวลาวนอกจากจะนำไปทอดแล้วยังนำไปคั่วกับพริก ขิง กระเทียม ที่โขลกหยาบๆ คั่วแห้งๆ ซึ่งใส่ได้ทั้งเนื้อปลาส้มที่นำไปสับหยาบๆ และปลาส้มฟัก แล้วใส่ต้นหอมและผักชีซอย ฉันเปิดดูพจนานุกรมภาษาไทยพวนได้ความว่า “ฟัก” เป็นคำกริยา แป