How to

ปลาสลิดเป็นปลาน้ำจืดพื้นบ้านของประเทศไทย ซึ่งมีแหล่งกำเนิดอยู่ในลุ่มภาคกลาง มีรูปร่างลักษณะคล้ายปลากระดี่หม้อแต่ขนาดโตกว่า ปัจจุบันปลาชนิดนี้เป็นที่นิยมรับประทาน ในรูปของปลาสลิดแดดเดียว ซึ่งแหล่งผลิตและแปรรูปที่มีชื่อเสียงเป็นที่รู้จัก คือ อำเภอบางบ่อ จังหวัดสมุทรปราการ   การเพาะเลี้ยงปลาสลิด ทุกวันนี้มีการพัฒนาไปไกลมาก ไม่ว่าจะเป็นวิธีการเพาะลูกปลา รูปแบบการเลี้ยงดูที่หลากหลาย สามารถย่นระยะเวลาการเลี้ยงให้สั้นลง เพิ่มจำนวนผลผลิตต่อไรที่สูงขึ้น ตลอดจนปรับเปลี่ยนกลไกการซื้อขายในตลาดปลาให้มีความคล่องตัวมากขึ้น และนอกจากนี้ยังมีการพัฒนาอุปกรณ์ที่ทันสมัย ทำให้สะดวกรวดเร็วและประหยัด แรงงาน ลดค่าใช้จ่าย ลดต้นทุนการผลิตลง ส่งผลทำให้เกษตรกรผู้เลี้ยงมีกำไรเพิ่มขึ้น คุณประวิง แดงโชติ เป็นคนที่รักในอาชีพเกษตรกรรม พยายามพัฒนารูปแบบการทำการเกษตรต่างๆ โดยเฉพาะการเพาะเลี้ยงปลา ซึ่งหลังจากออกมาสร้างครอบครัว คุณประวิงได้มายึดอาชีพ และเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำ อยู่ที่บ้านเลขที่ 579 หมู่ 7 ตำบลวังนกแอ่น อำเภอวังทอง จังหวัดพิษณุโลก คุณประวิง เล่าให้ฟังว่า ตัวเองเป็นคนชอบที่ชอบจับสัตว์น้ำ แต่ละวันจะออกไปจับสัตว์น

เด็ก ป.4  อายุ 8 ขวบ โรงเรียนจันทศิริวิทยา ใฝ่ดีช่วยพ่อแม่หารายได้เสริม ด้วยการใช้ประโยชน์พื้นที่ข้างบ้านปลูกผักปลอดสารพิษสุดฮิต อาทิ ต้นอ่อนทานตะวัน ต้นอ่อนผักบุ้ง ต้นอ่อนหัวไชเท้า เบบี้คะน้า และผักโตเหมี่ยว ปลูก 7 วัน ตัดไปขายตลาดนัด หารายได้เสริมแต่ละเดือนหนึ่งหมื่นบาท ไว้เป็นทุนซื้อของเล่น และจ่ายค่าเทอม คุณอัญชลี  หิรัณยรัชต์ หรือคุณแอน คุณแม่น้องภูริ ทองป้อง ปัจจุบันเป็นนักเรียนประถมศึกษาชั้นปีที่ 4 โรงเรียนจันทศิริวิทยา  คุณแม่แอน เล่ากับเส้นทางเศรษฐีออนไลน์ว่า เมื่อ พ.ศ. 2558 น้องภูริในวัย 8 ขวบ อยากได้โน๊ตบุ๊ค ในฐานะแม่เห็นว่าเป็นของใช้ที่เกินตัว และยังไม่มีความจำเป็นต่อเด็กในวัยนี้ เลยบอกไปว่า ยังเด็กอยู่ แต่หากอยากจะได้จริงๆ ต้องเก็บเงินซื้อเอง  เลยเป็นที่มาของการปลูกผักขาย แม้จะเสนอเงื่อนไขให้ลูกชายหาเงินเอง แต่ฐานะคนเป็นแม่ก็อดที่จะช่วยเหลือลูกไม่ได้ คุณแอน เลยบอกให้น้องภูริ ปลูกผักขาย เพราะเห็นว่าไม่ยาก เด็กสามารถปลูกได้ อีกทั้งครอบครัวก็ปลูกผักทานอยู่แล้ว “ที่บ้านของเรา ปลูกผักง่ายๆ กินกันเองเป็นประจำอยู่แล้ว เลยพอมีพื้นฐาน ประกอบกับค้นคว้าหาข้อมูลเพิ่มว่าผักชนิดไหน ปลูก

เปิดให้บริการในย่านรัชดามาได้ปีกว่าแล้ว สำหรับ เตี๋ยวแม่ กลอง&เล้งต้มแซ่บ กระดูกขาหลังหมูต้มเปื่อย ปรุงรสด้วยพริกขี้หนูสวน มะนาว น้ำปลา และนอกจากรสชาติจะจัดจ้าน เจ้าของร้านยังครีเอทเสิร์ฟไซซ์ยักษ์ ลูกค้าดารา เซเลป แห่อุดหนุน ขาย 10 เดือน ปลดหนี้ได้ 6 แสน คุณอาริยา วีรกานนท์  หรือโอ๋ สาววัย 42 ปี คนแม่กลอง เล่าว่า ในอดีตเคยเป็นพนักงานประจำ ทำงานอยู่ในแวดวงธุรกิจเช่าซื้อสินค้า รับเงินเดือนอยู่นาน 12 ปี หนที่สุดตัดสินใจลาออก เหตุผลเพราะอยากมีกิจการส่วนตัว “ตอนทำงานประจำรายได้เป็นแสน แต่ถึงจุดจุดหนึ่ง เราอยากมีกิจการส่วนตัว เลยลาออก ในเบื้องต้นขายก๋วยเตี๋ยวเพราะชอบกินก๋วยเตี๋ยว ใช้เงินลงทุนไป 4 แสนบาท  เมนูก๋วยเตี๋ยวน้ำแดงสูตรโบราณ” ร้านก๋วยเตี๋ยวของคุณโอ๋ ตั้งอยู่ที่อำเภอแม่กลอง จังหวัดสมุทรสงคราม เป็นสูตรน้ำแดงโบราณ ส่วนผสมหลักของน้ำซอสมีเต้าหู้ยี้ และน้ำตาลทราย รสชาติจะออกหวานๆ จำหน่ายในราคาชามละ 25 บาท นอกจากนั้นยังมีเมนูปลาทูผัดกระเพรา ขนมเค้ก เบเกอรี่ต่างๆ หญิงสาวในวัย 42 ปี เล่าต่อว่า กระแสตอบรับ “ร้านก๋วยเตี๋ยว”ไม่ดีเท่าดีควร สาเหตุเพราะอำเภอแม่กลองเป็นอำเภอเล็กๆ คนที่อาศัยอยู่

แนวตะเข็บชายแดนไทย-พม่าตั้งแต่ทางเหนือไล่ลงมาทางด้านตะวันตกตามแนวเทือกเขาตะนาวศรีและลุ่มน้ำสาละวิน มีกลุ่มชาติพันธุ์ที่เด่นชัดมากที่สุดคือ กะเหรี่ยงหรือยาง ซึ่งส่วนมากเป็นกลุ่มปกากะญอหรือ กะเหรี่ยงสะกอ  นอกจากนี้ยังมีกลุ่ม กะเหรี่ยงโป กะเหรี่ยงบเว และปะโอ หรือตองสู  ความเชื่อดั้งเดิมของพวกเขาคือนับถือผี ต่อมาก็นับถือศาสนาพุทธ และคริสต์ ซึ่งศาสนาคริสต์ได้แพร่หลายเป็นอย่างมากในหมู่ปกากะญอ ชาวกะเหรี่ยงเหล่านี้ส่วนหนึ่งอยู่ในดินแดนประเทศไทยมาก่อน อีกส่วนหนึ่งหนีสงครามจากพม่ามาตั้งถิ่นฐานในเขตแดนประเทศไทย อยู่อาศัยมานานนมดำรงชีพด้วยการทำไร่หมุนเวียน วิธีการดำรงชีพของชาวกะเหรี่ยงที่ต้องอาศัยป่าจึงรู้จักที่จะอยู่กับป่าและธรรมชาติของป่า ฉันเคยเข้าป่ากินนอนในหมู่บ้านกะเหรี่ยงอยู่หลายวัน พบว่าอาหารแบบกะเหรี่ยงคือ อาหารป่าที่หาได้ในท้องถิ่น ไม่ยุ่งยากซับซ้อน ในแต่ละมื้อจะหนีไม่พ้นน้ำพริก ผักจิ้ม และอื่นๆ ตามที่หามาได้  มีน้ำแกงไว้ซดน้ำสักถ้วย เมนูกะเหรี่ยงวันนี้ก็เป็นอาหารง่ายๆ ดังที่ว่าไปแล้วเป็นต้มส้มกุ้งแห้งใบส้มป่อยที่ภาษากะเหรี่ยงเรียกว่า “ตะด่อโพจือที” ฉันพบว่าอาหารของชาวพม่ามักนิยมผักรสเปร

พนักงานขายเก่งๆ มักใช้วิธี “ไม่ขาย” แต่เขามักใช้วิธี “สตอรี่เทลลิ่ง (Storytelling)” เล่าเรื่องราวที่ขยี้ต่อมอยากของลูกค้าจนอักเสบ แล้วก็ยอมจ่ายเงินในที่สุด ผมเองเป็นคนชอบเครื่องไม้เครื่องมือสำหรับงานช่าง เพราะว่างๆ ก็ชอบสนุกกับ DIY ทำโน่นทำนี่ไว้ใช้ในบ้าน หรือซ่อมแซมอันโน้นอันนี้ ดังนั้น ห้างใหญ่ที่ขายวัสดุภัณฑ์และเครื่องมือสำหรับตกแต่งซ่อมแซมบ้าน จึงมีผมเป็นลูกค้าประจำ มีอยู่ 2 ห้างดัง ที่ผมเลือกใช้บริการ อยากเก็บข้อดีข้อเสียมาฝากทุกท่าน เผื่อเอาไปพิจารณาประยุกต์ใช้กับธุรกิจของเราเอง ห้างแรก เป็นห้างที่เขาเคลมว่าเชี่ยวชาญเรื่องบ้าน เวลาไปเดินห้างนี้ ผมชอบที่แอร์เย็นสบาย พื้นที่ไม่ได้ใหญ่โตจนเดินเมื่อย มีข้าวของที่จำเป็นๆ สำหรับบ้านในเมืองค่อนข้างครบ แต่สิ่งที่น่ารำคาญ คือ การสอนพนักงานให้พูดคำว่า “สอบถามได้นะครับ/คะ” ถามพร่ำเพรื่อจนน่ารำคาญ เดินผ่านตั้งแต่ รปภ. เฝ้าประตูหน้า ก็พูด “สอบถามได้นะคะ” เจอพนักงานกี่คน ก็ได้ยินเท่าจำนวนคน แล้วก็พยายามเดินตามมาถาม ซึ่งสิ่งที่ควรทำ คือ การปล่อยให้ลูกค้าได้เดินดูสินค้าอย่างอิสระ แล้วสังเกตอยู่ห่างๆ เมื่อใดที่เห็นลูกค้าเริ่มเงยหน้ามองหาใครสักคน

หากผ่านไปที่ อ.สวนผึ้ง จ.ราชบุรี และอยากลิ้มลองอาหารไทย-อีสานรสชาติแซ่บ จัดจ้าน สะอาด ราคาย่อมเยา บรรยากาศสบายๆ อบอุ่นเหมือนนั่งกินข้าวอยู่ในบ้านตัวเอง ต้องมาที่ร้าน “ครัวต้มแซ่บ @สวนผึ้ง” ตั้งอยู่ริมถนนราชบุรี-ผาปก เลขที่ 237 ม.1 ต.สวนผึ้ง อ.สวนผึ้ง สังเกตง่ายๆ จากตัวเมืองราชบุรีเข้าเขต อ.สวนผึ้ง ข้ามสะพานแม่น้ำภาชี ก่อนถึงที่ว่าการอำเภอสวนผึ้งเพียง 500 เมตร ร้านอยู่ด้านขวามือ มีรูปปั้นพริกสีแดงเม็ดใหญ่อยู่หน้าร้าน นางณัทภร บุตรพริ้ง หรือ ตุ่ม เจ้าของร้าน วัย 46 ปี เล่าให้ฟังว่า บ้านเดิมอยู่ จ.นครสวรรค์ เมื่อ 6-7 ปีก่อนได้มาเที่ยวบ้านญาติที่ อ.สวนผึ้ง ก็ติดใจหลงใหลในบรรยากาศที่ได้รับการขนานนามว่า “ราชินีแห่งภาคตะวันตก” ประกอบกับตอนนั้นว่างงานอยู่ น้องสาวจึงชักชวนให้มาเปิดร้านอาหาร เพราะเห็นว่าตนพอมีฝีมือการทำอาหารแนวไทยอีสานอยู่ ตอนแรกชวน นายสุทธิพงษ์ บุตรพริ้ง อายุ 48 ปี สามีที่มีฝีมือทำอาหารมาเปิดร้านขายส้มตำเล็กๆ ก่อน พอเริ่มมีลูกค้าเยอะขึ้น เลยขยายร้านจาก 4 โต๊ะ เป็น 16 โต๊ะในปัจจุบัน ลูกค้ามีทุกระดับ ส่วนใหญ่ติดใจในรสชาติอาหาร ที่สำคัญปริมาณกับราคาทำเอาลูกค้าตกใจในความถูกไปแล้วไม