นับตั้งแต่ปีพ.ศ. 2562 มีหญิงสาวธรรมดาๆ คนหนึ่งนำพาความฝันที่อยากจะเป็นเชฟไปเข้าร่วมแข่งขันในรายการ MasterChef Thailand ซีซั่น 3 แม้ในรายการเธอจะไม่ใช่ผู้ชนะ แต่ด้วยความสามารถในการทำอาหารที่ได้รับคำชมจากคณะกรรมการบ่อยครั้ง บวกกับความสดใสน่ารักส่วนตัว เธอจึงกลายเป็นหนึ่งในผู้เข้าแข่งขันที่ผู้ชมชื่นชอบและเอาใจช่วย
“เชฟเตย” ชีวิตที่พบกับการเปลี่ยนแปลง
“การเปลี่ยนแปลงในชีวิตแบ่งเป็นหลายเฟสเลยค่ะ”
เชฟเตย-พชรคุน กัลยาณมิตร เล่าถึงความเปลี่ยนแปลงในชีวิตหลังจากออกรายการเมื่อ 7 ปีก่อน “ปีแรก เปลี่ยนแปลงเรื่องความแปลกใหม่ ได้เห็นในสิ่งเราไม่เคยเห็น มีคนรู้จักเราเต็มไปหมดจนไม่กล้าออกจากบ้าน กลัวสายตาคนอื่น แต่ก่อนไปไหนก็ไม่มีใครสนใจ ก็กลายเป็นว่ามีคนเข้ามาทัก ทั้งๆ ไม่ได้บอกใคร แต่คนรอบข้างกลับรู้ว่าเราไปไหนมา เพราะมีคนถ่ายรูปเราไป หรือแม้แต่การแต่งตัวก็ต้องปรับปรุง ต้องแต่งหน้ามากขึ้น เพราะอาจมีบางคนอยากถ่ายรูปกับเรา เราก็อยากให้เขามีรูปสวยๆ เก็บไว้ เพราะนั่นอาจเป็นโอกาสเดียวของเขาที่ได้เจอเรา
แรกๆ ที่มีคนวิจารณ์เราในแง่ลบ โดยที่ไม่ได้รู้จักเรา ก็รับไม่ค่อยได้เหมือนกัน ในรายการออกไปแค่มุมเดียวในชีวิตของเรา ทั้งๆ ที่เราก็เป็นคนธรรมดาที่มีหลายมุม เห็นเราแค่หนึ่งชั่วโมง แต่กลับตัดสินแล้ว จนมีหนหนึ่งมีคนโพสต์ว่าเราไม่กินเหล้า แต่อันที่จริงแล้วเราคอแข็งเลย (หัวเราะ) เตยก็มานั่งคิดว่า คนพวกนี้ไม่รู้เลย แต่กล้าที่จะพิมพ์เหมือนรู้จริง แล้วเราจะไปใส่ใจทำไม อะไรที่ไม่ดีเราเลยมองเป็นเรื่องตลกไป” เชฟเตยเล่าให้ฟัง
นอกจากชื่อเสียงที่เป็นสิ่งหอมหวาน แต่เธอก็ได้เรียนรู้ว่า การผ่านรายการดังระดับต้นๆ ของเมืองไทย ก็ตามมาด้วยภาระบนบ่า
“พอเราผ่านรายการมาสเตอร์เชฟ ทำให้ถูกคาดหวังว่า เราต้องทำไฟน์ไดนิ่งเสมอ คาดหวังว่าเราต้องทำอาหารล้ำๆ สร้างสรรค์ อร่อย และแปลกตลอดเวลา แต่อันที่จริงไม่ใช่ทุกคนที่กินอาหารแบบนั้น บางครั้งเราก็ติดมาจากรายการ คือต้องแปลก สร้างสรรค์ จนคนเข้าไม่ถึง เพราะเราก็เล่าเรื่องไม่ได้ คนไม่เข้าใจ จนกลายเป็นแปลกจนเกินไป ในขณะที่ความเป็นตัวเราก็ลดลง จนเราก็ขาดความมั่นใจในตัวเอง”
ธุรกิจอาหาร เส้นทางที่ไม่ได้สำเร็จง่ายๆ
แต่หลังจากเธอได้ลองใช้ชีวิตผ่านการทบทวนพิจารณาสิ่งต่างๆ ที่เข้ามา เชฟเตยก็รู้สึกว่าตัวเองเติบโตขึ้น และได้เรียนรู้ว่า เชฟที่ดีไม่ได้หมายถึงเชฟที่ทำแค่ไฟน์ไดนิ่ง แต่แค่เป็นเชฟที่ใส่ใจและจริงใจกับสิ่งที่ทำ เลือกวัตถุดิบที่ดี อาหารอร่อย คนกินอาหารของเราแล้วมีความสุขก็พอแล้ว และนั่นจึงเป็นที่มาของธุรกิจอาหารร้านแรกของเธอที่ไม่ได้เป็นเมนูที่หวือหวาแต่อย่างใด
“ร้านแรกเป็นร้านออนไลน์ ขายขนมปังเนยสด ครีมสด ซึ่งกระแสดีมาก ออกบูธขายก็หมดทุกครั้ง แต่ตอนนั้นเรายังเด็ก จึงเอาแต่ทำแต่ไม่สนใจการตลาด เดี๋ยวเปิดเดี๋ยวปิด (หัวเราะ) เมนูเดิมเมนูเดียวจนคนเบื่อ ยอดก็เริ่มตก จนต้องปิดกิจการไป”
ต่อมาก็มาเปิดร้านไก่ทอดกะโต๊กกะต๊าก โดยหุ้นส่วนกับเพื่อนและร้านครัวนางมา ที่ขาย Comfort Food แม้เสียงตอบรับจะดี แต่สุดท้ายก็ต้านกระแสโควิดที่เข้ามาในช่วงเวลาเดียวกันไม่ไหว จนต้องขายหุ้นร้านกะโต๊กกะต๊ากไป ส่วนร้านครัวนางมาก็ต้องปิดตัวลง แต่เชฟเตยก็ไม่เคยย่อท้อที่จะเริ่มต้นใหม่ ด้วยการร่วมหุ้นกับเพื่อนเปิดร้านข้าวสาร ที่ปีนัง ประเทศมาเลเซีย และร้านเตี๋ยวโต๊ะแดง ที่ขอนแก่น
“เตยอยากลองเปิดร้านที่ต่างประเทศเพื่อเรียนรู้ เลยหุ้นกับเพื่อนเปิดร้านที่ปีนัง โดยขายอาหารไทยทาปาส เสิร์ฟพอดีคำ กินกับแอลกอฮอล์ และเสิร์ฟไฟน์ไดนิ่งเป็นคอร์ส ซึ่งกิจการไปได้ดีมาก ส่วนเตี๋ยวโต๊ะแดงขายก๋วยเตี๋ยวเนื้อตุ๋น มีเป้าหมายคือมาจับกลุ่มแมส เพราะขณะที่เศรษฐกิจไม่ค่อยดี แมสคือทางออกที่ดีที่สุด ทำให้เราพบว่า การขายอาหารทั่วๆ ไปที่หารับประทานได้ในชีวิตประจำวันจะบริหารจัดการง่ายมาก เน้นวอลุ่ม ขายราคาถูก ไม่ต้องใช้พนักงานที่เรียนจบสูงแบบร้านไฟน์ไดนิ่ง”
ถอดหัวโขน เป็นแม่ค้าขายหมูทอด
หลังจากประสบความสำเร็จจากการเปิดร้านเตี๋ยวโต๊ะแดงที่อำเภอภูผาม่านและอำเภอชุมแพที่ขอนแก่น เชฟเตยก็เกิดไอเดียที่จะขยายความแมสมาที่กรุงเทพฯ บ้าง นั่นคือที่มาของร้าน “หมูทองหมูทอด” ซึ่งเป็นร้านหมูทอดแนวสตรีทฟู้ด โดยร่วมหุ้นกับเชฟปอนด์จากรายการมาสเตอร์เชฟ ตั้งอยู่ที่ซอยสุภาพงษ์ 1 (ตรงข้ามซีคอนสแควร์ ถนนศรีนครินทร์) โดดเด่นเรื่องหมูทอด แหนมหมูทอดสูตรกรอบนอกนุ่มใน เสิร์ฟพร้อมน้ำจิ้ม 3 แบบ (แจ่ว ปลาร้าบอง น้ำพริกกะปิ) รวมทั้งน้ำปลาสารพัดชนิด เติมข้าวและผักสดได้ไม่อั้น สนนราคาเริ่มต้นแค่ 45-65 บาทก็เกินอิ่ม
“ตั้งแต่ทำร้านเตี๋ยวโต๊ะแดง ทำให้ความคิดของเตยเปลี่ยนไปคือ เป็นหัวหมาอาจจะดีกว่าเป็นหางราชสีห์ ถ้าเปิดร้านดีๆ ลงทุนเป็นล้านๆ แต่ขายติดลบ ก็คงไม่เอา สู้เราทำร้านที่รายได้อาจไม่มาก แต่กำไรได้ดีกว่า เพราะเมื่อไรที่เราเปิดร้านดีๆ แต่ติดลบ มันจะเป็นการ Burnout ตัวเอง และสุดท้ายเราจะตั้งคำถามกับตัวเองว่า เราเก่งจริงไหม เราทำอาหารอร่อยจริงหรือเปล่า จนกระทั่งเราหมดแพชชั่น บางคนอาจมองว่า เป็นถึงเชฟเตยมาสเตอร์เชฟ แต่ทำไมมาขายก๋วยเตี๋ยว ขายหมูทอด เตยแค่ถอดหัวโขนที่ใครๆ เรียกเราว่าเซเลบริตี้เชฟออก แล้วคิดแค่ว่า ฉันอยากเป็นนักธุรกิจมากกว่า ไม่สนใจว่าเป็นแม่ค้าหมูทอด แต่ฉันเป็นนักธุรกิจที่ขายหมูทอดและมีกำไรต่างหาก”
ตอนนี้ร้านหมูทองหมูทอดของเชฟเตยกำลังไปได้สวย แถมเธอยังรู้จักทำการตลาดด้วย Creative Marketing Content ที่เสิร์ฟเนื้อหาสนุกๆ ในเพจของร้าน ซึ่งเธอยกความดีความชอบให้กับการเรียนทั้งปริญญาตรีและปริญญาโทที่วิทยาลัยดุสิตธานี ที่ไม่ได้สอนให้เธอเป็นแค่เชฟ แต่เป็นนักธุรกิจด้วย
“เตยใช้ความรู้และทักษะที่เรียนป.ตรีจากวิทยาลัยดุสิตธานีมาใช้ตั้งแต่การแข่งรายการมาสเตอร์เชฟ ไม่ว่าจะการวางแผนเพื่อให้ทำเสร็จทัน การเลือกวัตถุดิบ หรือการกล้าทำเมนูที่สร้างสรรค์” เธอบอกอย่างภูมิใจ
“พอมาเรียนป.โทก็มีความคิดใหม่ด้วยการเรียนการจัดการร้านอาหาร การทำร้านสักร้านเราต้องโฟกัสอะไรกันแน่ เราเป็นเจ้าของต้องรู้อะไรบ้าง ตอนเรียนป.ตรีสงสัยว่าทำไมเราต้องเรียนการวิเคราะห์หรือ Analysis แต่พอมาเรียนป.โทและทำธุรกิจจริง ทำให้รู้เลยว่าการวิเคราะห์สำคัญมากๆ ทั้งวิเคราะห์ตัวเองว่าเราคือใคร มีจุดเด่นตรงไหน รวมถึงวิเคราะห์คู่แข่งว่าเขาขาดอะไร อย่างเช่นร้านเตี๋ยวโต๊ะแดงที่ชุมแพ ที่นั่นมีร้านก๋วยเตี๋ยวเนื้อ 3 ร้าน แต่เราเป็นร้านแรกที่ติดแอร์ พนักงานออฟฟิศสามารถมานั่งกินได้สบายๆ ไม่เหนียวตัวเหนอะหนะ ทำให้เราแตกต่างจากร้านอื่น
นอกจากนี้การเรียนป.โททำให้เราระมัดระวังในการทำธุรกิจมากขึ้น ที่สำคัญคือเพื่อนร่วมคลาสป.โทส่วนใหญ่เป็นนักธุรกิจ เราจึงปรึกษาเขาได้ ได้เรียนรู้มุมมองคนอื่นที่เขามีทักษะและความรู้ที่สามารถนำไปใช้ในการทำธุรกิจของตัวเอง อีกสิ่งหนึ่งที่ได้เรียนรู้คือ การเปิดร้านอาหารต้องดูว่าลูกค้าต้องการอะไรจากเรา ไม่ใช่เราอยากจะให้ลูกค้า เรามีหน้าที่ทำในแบบที่ลูกค้าอยากกินต่างหาก”
เชฟเตยทิ้งท้ายว่า แม้ใครๆ จะเรียกเธอว่าเชฟเตย แต่จุดหมายที่เธอต้องการเป็นก็คือ “สุดท้ายเราจะเป็นเชฟหรือเป็นนักธุรกิจก็ได้ ขอแค่ขายของได้ก็พอ”
ติดตามร้านหมูทองหมูทอดได้ที่ หมูทองหมูทอด
ขอบคุณภาพจาก Chef Addicts
เหตุการณ์แผ่นดินไหวที่เกิดขึ้นต่อเนื่องในหลายพื้นที่ สะท้อนให้เห็นว่า “ภัยพิบัติไม่ใช่เรื่องไกลตัวอีกต่อไป” แม้ประเทศไทยจะไม่ได้อยู่ในพื้นที่เสี่ยงรุนแรง แต่เมื่อเกิดเหตุ สิ่งที่ได้รับผลกระทบไม่ใช่เพียงอาคาร บ้านเรือน หรือระบบสาธารณูปโภค หากแต่รวมถึงระบบบริการสุขภาพที่อาจเข้าถึงได้ยากในช่วงเวลาวิกฤต ดร.ภญ.สุภาภรณ์ ปิติพร ประธานกรรมการบริหารมูลนิธิโรงพยาบาลเจ้าพระยาอภัยภูเบศร กล่าวว่า การเตรียมพร้อมรับมือภัยพิบัติในวันนี้ ไม่ได้หมายถึงการเตรียมเพียงอาหาร น้ำดื่ม หรือไฟฉาย แต่ต้องรวมถึง “การเตรียมความพร้อมด้านสุขภาพ” เพื่อให้ประชาชนสามารถดูแลตนเองและคนในครอบครัวได้ในช่วงเวลาที่ความช่วยเหลือยังเข้าไม่ถึง “เมื่อเกิดภัยพิบัติ โรงพยาบาลอาจมีผู้ป่วยจำนวนมาก ถนนอาจถูกตัดขาด ร้านขายยาอาจปิดชั่วคราว แต่สิ่งหนึ่งที่ยังอยู่กับเราเสมอ คือความรู้และทรัพยากรที่มีอยู่รอบตัว” ดร.สุภาภรณ์ กล่าว ดร.สุภาภรณ์ กล่าวว่า ประเทศไทยโชคดีที่มีสมุนไพรเป็น “เสบียงสุขภาพ” กระจายอยู่ในทุกชุมชน หลายชนิดปลูกอยู่ในรั้วบ้าน อยู่ในสวนครัว หรือหาได้จากตลาดใกล้บ้าน ไม่ว่าจะเป็น ขิง สำหรับบรรเทาอาการคลื่นไส้ อาเจียน และช่วย
กระแสอาหารไทยโบราณยังแรงต่อเนื่อง โดยเฉพาะเมนูประจำฤดูร้อนอย่าง “ข้าวแช่นารา” ของ NARA Thai Cuisine ที่สร้างยอดขายกว่า 10,000 เซ็ต ภายในระยะเวลาเพียง 2 เดือน กลายเป็นเมนูอันดับหนึ่งของร้านในช่วงซัมเมอร์ที่ผ่านมา ภายใต้แคมเปญ “สำรับไทย..ไว้ใจนารา” หรือ TASTE NARA – TASTE OF THAILAND ตอกย้ำจุดยืนการยกระดับอาหารไทยสู่มาตรฐานสากล ผ่านการนำเสนอสำรับไทยโบราณในรูปแบบร่วมสมัย เบื้องหลังความสำเร็จของ ข้าวแช่นารา โดยปีนี้นาราไทย คูซีน ยังได้นางเอกซุปตาร์อย่าง ใหม่-ดาวิกา โฮร์เน่ เป็นตัวแทนถ่ายทอดเสน่ห์สำรับไทยประจำฤดูกาล ผ่านเมนู ‘ข้าวแช่นารา’ จนสามารถขยายฐานกลุ่มนักชิมสู่คนรุ่นใหม่ได้มากขึ้น ปลุกกระแสความนิยมอาหารไทยโบราณให้กลับมาได้รับความสนใจอีกครั้ง นอกจากกระแสตอบรับจากนักชิมชาวไทยแล้ว ล่าสุดยังได้รับความสนใจจากบุคคลระดับโลก เมื่อ จูเลีย มอร์ลีย์ ประธานและซีอีโอองค์กรมิสเวิลด์ พร้อมด้วย ปิยาภรณ์ แสนโกศิก หรือ แม่ปุ้ย TPN ผู้ถือลิขสิทธิ์เวทีประกวด Miss World Thailand และเวทีนางงามระดับนานาชาติ ร่วมรับประทานอาหารไทย โดยมี คุณยีน-สิริโสภา จุลเสวก ผู้บริหารนารา กรุ๊ป ให้การต้อนรับที่ร้านนาราไท
ลบภาพจำแบบเดิมๆ กับการทำธุรกิจที่ต้องใช้ประสบการณ์หลายปี แต่การทำธุรกิจในยุคนี้ไม่ใช่เรื่องยาก เพราะการเปิดร้านอย่างทุกวันนี้ไม่จำเป็นต้องมีหน้าร้านก็ขายได้ วันนี้ เส้นทางเศรษฐีออนไลน์ จะพาไปพูดคุยกับ แทน-นพรุจ อังอติชาติ วัย 24 ปี ดีกรีเด็กอักษรฯ จุฬาฯ ที่เริ่มจากการเป็นอินฟลูเอนเซอร์สายติ๊กต็อก ที่มีผู้ติดตามหลักล้าน สู่บทบาทใหม่กับการเป็นเจ้าของธุรกิจร้านกาแฟ Ease Up Coffee ซึ่งเคยไปเปิดหน้าร้านในห้าง แต่ต้องปิดตัวลง เพราะห้างกำลังจะรีโนเวตใหม่ เขาจึงตัดสินใจยกเครื่องทำกาแฟ อุปกรณ์ต่างๆ มาเปิดร้านกาแฟหน้าบ้าน ขายเฉพาะในแอป ดีลิเวอรี หลังจากเปิดมาได้เพียง 3 อาทิตย์ ก็ทำยอดขายพุ่งไปกว่า 6 หลักเลยทีเดียว Chapter 1 : เริ่มจากเปิดหน้าร้าน แทนเล่าว่า สมัยก่อนคุณแม่เปิดร้านขนมชื่อว่า “Nom & Noey” โดยร้านนี้เปิดมากว่า 30 ปีแล้ว แต่ทว่าช่วงหลังร้านที่ขายอยู่ในห้างลูกค้าเริ่มลดลง บวกกับตอนนั้นเป็นช่วงที่เรียนจบพอดีและไม่อยากทำงานประจำ จึงขอแบ่งพื้นที่ร้านกับคุณแม่ครึ่งหนึ่ง มาเปิดร้านกาแฟชื่อว่า “Ease Up Coffee” “ตอนนั้นเราเน้นทำเกี่ยวกับงานอินฟลูฯ เป็นหลัก เพราะตั้งใจอยากจะเข้าไปในวงการ
เมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม ผู้สื่อข่าวรายงานว่า นายชูเกียรติ รวยเจริญทรัพย์ ผู้ก่อตั้ง บริษัท โรงงานแม่รวย จำกัด และเป็นผู้สร้างตำนานขนมขบเคี้ยว “โก๋แก่” มันทุกเม็ด เสียชีวิตอย่างสงบ สำหรับตำนาน “โก๋แก่” เมื่อ ชูเกียรติ รวยเจริญทรัพย์ ได้สร้างโรงงานขนมขึ้นมาเองด้วยน้ำพักน้ำแรงบนถนนเอกชัย-บางบอน ก่อนที่ท่านจะแต่งงานกับ จิราภรณ์ ด้วยวิสัยทัศน์ที่ว่า“ขนมยี่ห้อไหนอร่อยมักจะขึ้นต้นด้วยคำว่าแม่“ ท่านจึงตั้งชื่อว่า “บริษัท โรงงานแม่รวย จำกัด” โดยมีสินค้าแรกที่สร้างชื่อจนขายดีเป็นเทน้ำเทท่าคือ “ข้าวเกรียบกุ้ง” แต่แล้วบททดสอบครั้งใหญ่ก็มาถึง เมื่อตลาดเริ่มมีคู่แข่งใช้สีย้อมผ้าซึ่งเป็นอันตรายต่อผู้บริโภคมาทำเป็นข้าวเกรียบสีรุ้งและขายดีมากจนกระทบกับยอดขาย ด้วยศักดิ์ศรีและความซื่อสัตย์ที่ชูเกียรติมีต่อลูกค้า ท่านยอมหักไม่ยอมงอ ตัดใจเลิกขายสินค้าที่กำลังทำเงินในตอนนั้นทันที พร้อมทิ้งวลีเด็ดที่สะท้อนเนื้อแท้ในใจของท่านว่า “ขายดีแต่ทำร้ายลูกค้าเหมือนฆ่าเค้าทางอ้อม กูไม่ทำ” ยอมนับหนึ่งใหม่ หันมาทำ “ถั่วแผ่น” ในยุคเริ่มต้นนั้น ชูเกียรติรับหน้าที่ดูแลเรื่องการขายด้วยตัวเอง วิ่งรถไปหาลูกค้าตามร้านค้าต่างๆ สิ่
