แอปฯ ส่งข้อความด้วย “ความเร็วนกพิราบ” รอข้อความนานสุด 22 ชม. เสี่ยงข้อความไปไม่ถึง เพราะนกหลงหรือตายกลางทาง

คุณยอมรอข้อความนานถึง 22 ชั่วโมงไหม? ในยุคที่ทุกคนคุ้นชินกับการสื่อสารแบบเรียลไทม์ Noah Iarrobino นักพัฒนาแอปพลิเคชันได้เปิดตัว Carrier Pidge แอปแชตบนระบบ iOS ที่สร้างขึ้นมาเพื่อชะลอบทสนทนาให้ช้าลงโดยเฉพาะ ด้วยการส่งข้อความผ่านนกพิราบสื่อสารเสมือนจริง ตอบโจทย์คนที่อยากปลดล็อกตัวเองจากความเร่งรีบ และคนที่เริ่มอึดอัดกับเสียงแจ้งเตือนจาก LINE หรือ Messenger ที่คอยกระตุ้นให้เราต้องรีบตอบกลับตลอดเวลา กลไกการทำงานของนกพิราบดิจิทัล ระบบจะคำนวณระยะเวลาส่งข้อความจากระยะทาง GPS จริงระหว่างผู้ส่งและผู้รับ โดยจำลองให้นกพิราบบินด้วยความเร็วประมาณ 110 ไมล์ต่อชั่วโมง (บวกหรือลบไม่เกิน 25%)  โดย ข้อความใกล้บ้าน อาจใช้เวลาเพียงไม่กี่วินาที แต่ถ้าหากเป็น ข้อความข้ามประเทศ อาจจะต้องรอนานหลายชั่วโมง ความบันเทิงที่แฝงความตื่นเต้นคือ ผู้ใช้สามารถติดตามการเดินทางของนกพิราบได้แบบเรียลไทม์บนแผนที่ แต่ก็ต้องลุ้นด้วยเพราะทุกการเดินทางมี ความเสี่ยง 0.2% ที่นกพิราบจะหายสาบสูญ ซึ่งจะทำให้ข้อความนั้นสูญหายไปตลอดกาล ฟีเจอร์ภายในแอป เทรนด์ Slow Social เมื่อความเชื่องช้ากลายเป็นเสน่ห์ใหม่ นักพัฒนาระบุว่าแอปนี้ใช้เวลาสร

รู้จัก Fauxductivity แกล้งทำงานหนัก พฤติกรรมที่เป็นแบบไม่รู้ตัว เพราะอยากให้คนอื่นมองว่าขยัน เมื่อการทำตัว “ยุ่ง” ไม่ได้แปลว่าทำงานมีประสิทธิภาพ ทุกคนคงเคยเจอกับเหตุการณ์เหล่านี้ ที่เพื่อนร่วมงานดูยุ่งตลอดเวลา นั่งหน้าจอคอมพิวเตอร์ทำงานไม่หยุด ยกโทรศัพท์เดินคุยด้วยสีหน้าตึงเครียด หรือแม้กระทั่งขยับเมาส์อยู่ตลอดเวลาราวกับไม่มีเวลาว่าง แต่เมื่อดูผลงานจริงๆ แล้วกลับพบว่า ไม่ได้มีอะไรคืบหน้า  พฤติกรรมนี้เรียกว่า “Fauxductivity” หรือการแสร้งทำงานให้ดูหนักหน่วง แต่แท้จริงแล้วไม่มีประสิทธิภาพ Fauxductivity คืออะไร? Fauxductivity (โฟ-ดัค-ติ-วิ-ตี้) มาจากคำว่า Faux (มาจากคำว่า Fake ที่แปลว่า ปลอม) + Productivity (ประสิทธิภาพ) หมายถึง การแสร้งทำเป็นว่ากำลังทำงานหนัก แต่ไม่ได้สร้างผลลัพธ์ที่ดี  หลายคนอาจไม่ได้ตั้งใจให้เป็นแบบนี้ แต่ด้วยวัฒนธรรมองค์กรความกดดันจากหัวหน้า หรือแม้แต่ความต้องการที่อยากให้คนอื่นมองว่าตัวเองขยัน ทำให้พฤติกรรม Fauxductivity นี้แพร่ระบาดโดยไม่รู้ตัว สาเหตุหลักของพฤติกรรมนี้ เกิดจากหลายปัจจัย อาทิ สภาพแวดล้อมการทำงานที่เป็นพิษ (Toxic workplace) : อาจเกิดจากระบบงานที่มีปัญห

Gen Z จำนวนมากกำลังตัดสินใจละทิ้งสมาร์ทโฟนและหันกลับไปใช้โทรศัพท์มือถือแบบพื้นฐาน หรือที่เรียกว่า “Dumbphone” หรือ “Feature Phone” ซึ่งจำกัดฟังก์ชันการใช้งานไว้เพียงการโทร.ออกและรับสาย ปรากฏการณ์นี้สะท้อนถึงความพยายามของคนรุ่นใหม่ในการฟื้นคืนสมาธิและความสงบทางจิตใจ แม้จะต้องแลกกับการสูญเสียความสะดวกสบายที่อุปกรณ์สมัยใหม่มอบให้ก็ตาม โทรศัพท์ต้องตัดแอปโซเชียลมีเดีย มีโทรศัพท์ฝาพับจาก Dumb.co สตาร์ทอัพที่จำหน่ายอุปกรณ์ซึ่งติดตั้งเครื่องมือใช้งานได้จริง เช่น แอปเรียกรถ Uber แผนที่ และ Spotify แต่ตัดแอปพลิเคชันโซเชียลมีเดียออกไปทั้งหมด ทางบริษัทรายงานว่ามีผู้ใช้งานมากกว่า 5,000 ราย โดยกลุ่มลูกค้าทั่วไปเป็นผู้หญิงอายุประมาณ 24 ปี  นอกจากนี้ยังมีบริษัทอื่นที่นำเสนออุปกรณ์ลักษณะคล้ายกัน อาทิ The Light Phone ขณะที่บริษัทเทคโนโลยีอย่าง Brick เลือกใช้แนวทางที่แตกต่างออกไป ด้วยการจำหน่ายอุปกรณ์เสริมฮาร์ดแวร์ที่เชื่อมต่อกับสมาร์ทโฟนเพื่อบล็อกแอปและเว็บไซต์โซเชียลมีเดีย แทนที่จะเปลี่ยนโทรศัพท์ทั้งเครื่อง ตัวเลขปัญหาติดโซเชียล ข้อมูลจากศูนย์วิจัย Pew Research Center ระบุว่า เกือบครึ่งหนึ่งของชาวอเมริ

ถ้ามีบ้านหลังสวยในโลเคชันงามๆ แบบประเทศญี่ปุ่นมาขายในราคาถูก แถมบางหลังถึงขั้นยกให้ฟรีเลย คุณจะสนใจไหม เมื่อพูดถึงคำว่า “บ้านร้าง” คนอาจนึกถึงภาพบ้านน่าหวาดกลัว แต่ในเชิงคำนิยาม บ้านร้าง คือ สิ่งปลูกสร้างประเภทบ้านหรืออาคารที่ถูกทอดทิ้ง ปราศจากผู้คนอยู่อาศัย และไม่มีการดูแลรักษาอย่างต่อเนื่อง จนมักมีสภาพชำรุดทรุดโทรม หรือเสื่อมสภาพไปตามกาลเวลา  ญี่ปุ่นกำลังเผชิญปัญหาบ้านร้างที่ทวีความรุนแรงขึ้นอย่างต่อเนื่อง ปรากฏการณ์นี้มีชื่อเรียกว่า “Akiya”  ปัจจุบันมีจำนวนบ้านร้างทั่วประเทศสูงถึงประมาณ 9 ล้านหลัง หรือคิดเป็นสัดส่วนราว 1 ใน 7 ของอสังหาริมทรัพย์ทั้งหมดในประเทศ และในบางจังหวัดมีรายงานว่าสัดส่วนบ้านว่างสูงถึง 1 ใน 4 ของบ้านทั้งหมดในพื้นที่ ปรากฏการณ์นี้ไม่ใช่เพียงปัญหาเล็กๆ แล้ว แต่กลายเป็นการบ้านชิ้นใหญ่ของหน่วยงานท้องถิ่น สะท้อนวิกฤตด้านโครงสร้างประชากรของญี่ปุ่น รากปัญหาประชากรลดลง เมืองใหญ่ดูดคนจากชนบท สาเหตุหลักของวิกฤตบ้านร้างมาจากอัตราการเกิดที่ต่ำที่สุดแห่งหนึ่งของโลก อยู่ที่เพียง 1.2 คนต่อสตรีหนึ่งคน ประกอบกับนโยบายจำกัดการรับผู้อพยพในอดีตของญี่ปุ่น ส่งผลให้จำนวนประชากรลดลงอย่

ของดีจากท้องถิ่น หากขายในรูปแบบวัตถุดิบเพียงอย่างเดียว อาจมีมูลค่าไม่มากนัก แต่เมื่อผู้ประกอบการมองเห็นโอกาสและนำมาแปรรูป พัฒนาสินค้า และสร้างตลาดใหม่ วัตถุดิบเดิมๆ ก็สามารถกลายเป็นธุรกิจที่สร้างรายได้และเติบโตได้ไกลกว่าที่คิด ไม่เพียงแต่จะสร้างรายได้ให้เจ้าของธุรกิจ แต่ยังส่งต่อไปถึงแรงงาน ผู้ผลิต และผู้คนอีกจำนวนมากในชุมชน  เรื่องนี้สะท้อนผ่าน 2 ธุรกิจจากภาคใต้ ทั้ง “พอสรังนก” จ.นครศรีธรรมราช ที่มองเห็นโอกาสจากรังนกไทย ซึ่งเดิมทำตลาดในรูปแบบวัตถุดิบ B2B ก่อนต่อยอดสู่ผลิตภัณฑ์พร้อมรับประทานและสร้างแบรนด์ของตัวเอง  ขณะที่ “อุตสาหกรรมทวีวงษ์” จ.สงขลา นำปลาทะเลสดจากแพปลาในพื้นที่มาแปรรูปเป็นขนมขบเคี้ยว ก่อนขยายตลาดจากในประเทศไปสู่ต่างประเทศ เปลี่ยนภาพรังนกใหม่สู่ผลิตภัณฑ์พรีเมียมที่คนไทยเข้าถึงได้ แม้ธุรกิจรังนกของครอบครัวจะดำเนินมากว่า 20 ปี ในฐานะผู้จำหน่ายรังนกล้างแบบ B2B แต่ คุณพิชามญชุ์ อัครยศพงศ์ กรรมการผู้จัดการ บริษัท สยายปีกบิน จำกัด มองเห็นโอกาสในการเพิ่มมูลค่าวัตถุดิบไทย พร้อมตั้งคำถามว่า ทำไมรังนกไทยที่ได้รับการยอมรับในตลาดโลก ถึงยังไม่เป็นที่รู้จักและเข้าถึงได้สำหรับผู้บริโภ

คำกล่าวที่ว่า “ขยะของคนหนึ่ง อาจเป็นสมบัติของอีกคน” ใช้ได้จริงเสมอ สำหรับ ไมเคิล แฮสเคลล์ (Michael Haskell) วัย 18 ปี ผู้เปลี่ยนงานอดิเรกอย่างการประมูล “ตู้คอนเทนเนอร์ร้าง” ในแถบนิวยอร์กให้กลายเป็นธุรกิจทำเงิน Mike’s Unique Treasures ธุรกิจที่ทำรายได้จากการขายของเก่าผ่าน eBay และงานประมูล สูงถึง $135,000 (ราว 4.7 ล้านบาท) ในปี 2025 และเพียงช่วงครึ่งแรกของปีถัดมา เขาก็โกยรายได้ไปแล้วอีกกว่า $85,000 (ราว 3 ล้านบาท) จุดเริ่มต้นและการสร้างความต่างเพื่อเข้ามหาวิทยาลัย ไมเคิล มีสัญชาตญาณพ่อค้ามาตั้งแต่เด็ก ไม่ว่าจะเป็นการขายหนังสือมือสอง หรือสะสม Lego รุ่นหายากเพื่อเก็งกำไร แต่จุดเปลี่ยนที่ทำให้เขาหันมาทำธุรกิจประมูลตู้เก็บของร้าง เกิดจากสองปัจจัยหลัก อย่างแรกคือ ความต้องการสร้างความแตกต่าง เพราะเขาเห็นเพื่อนๆ รอบตัวได้เกรดเฉลี่ย 4.00 เขาจึงเกิดความกังวลในการยื่นเข้ามหาวิทยาลัย และมองหาสิ่งที่จะทำให้ใบสมัครของเขาโดดเด่นท่ามกลางแข่งขันที่สูงขึ้นทุกปี ต่อมาเขาได้ดูรายการ Storage Wars และเกิดความสนใจ โดยเริ่มต้นประมูลตู้แรกในราคาเพียง $10 (ประมาณ 350 บาท) ก่อนจะนำถังคาร์บอนไดออกไซด์ที่พบข้างในไ