เมื่อการย้ายไปทำงานในเมืองใหญ่มาพร้อมกับ “ความเหงา” และความพยายามในการหาเพื่อนใหม่ หลายคนอาจเลือกไปงานสังสรรค์หรือดาวน์โหลดแอปต่างๆ แต่สำหรับ Owen Akhibi Herrera วัย 27 ปี เขาเลือกชวนคนแปลกหน้ามา “วิ่ง”
จากจุดเริ่มต้นเล็กๆ เพื่อแก้เหงาในนิวยอร์ก สู่การเป็นคอมมูนิตี้ฟิตเนสสุดฮิตที่มีผู้เข้าร่วมหลักหมื่นคน และต่อยอดงานเสริมนี้ให้กลายเป็น ธุรกิจทำเงินสูงถึง 640,000 ดอลลาร์ (ราว 23 ล้านบาท) ต่อปี บทความนี้จะพาทุกคนไปถอดบทเรียนความสำเร็จของเขาว่า ทำไม “รันคลับ” ที่มีอยู่เกลื่อนเมือง ถึงทำเงินมหาศาลได้ขนาดนี้
จุดเริ่มต้นการสร้างรายได้จาก Run Club
Owen Akhibi Herrera ผู้ก่อตั้ง Peak and Pace กลุ่มรันคลับในนิวยอร์กซิตี เล่าว่า เขาใช้เวลาหลายสัปดาห์ในการวางแผนจัดงานวิ่ง 5 กิโลเมตรและงานอาฟเตอร์ปาร์ตี้บนเกาะ Governor’s Island
โดยตอนนั้นตนเองและทีมงานได้บรรจุสิ่งของลงในรถบรรทุกถึง 18 คัน และวางแผนจะนำขึ้นเรือข้ามฟาก แต่ทว่าในเช้าวันก่อนจัดงาน เขาได้รับโทรศัพท์แจ้งว่าเรือเสีย ทำให้รถบรรทุกติดเคว้งอยู่ที่วอลล์สตรีท ย่านธุรกิจการเงินอันพลุกพล่านของเมือง
“ตอนนั้นผมกังวลเรื่องการต้องคืนเงินให้คน 2,000 คนที่ซื้อตั๋วเข้างาน ทำให้ผมต้องใช้เวลาหลายชั่วโมงคุยโทรศัพท์กับเจ้าหน้าที่ของเกอร์เวนอร์สไอแลนด์” เขากล่าว
แต่สุดท้ายเขาก็จัดการหาเรือลำใหม่ได้สำเร็จ และสิ่งของล็อตสุดท้าย ซึ่งก็คือห้องน้ำเคลื่อนที่ประมาณ 30 หลัง ก็เดินทางมาถึงเกาะทันทีที่แขกกลุ่มแรกมาถึงพอดิบพอดี
เมื่อจบงานความเหนื่อยยากทั้งหมดก็คุ้มค่า เมื่อเขาได้เห็นสมาชิกวัย 25 ปีคล้องเหรียญรางวัลให้ผู้เข้าร่วมงานที่มีอายุมากกว่าในตอนเข้าเส้นชัย
เขาเริ่มก่อตั้ง Peak and Pace ขึ้นมาเป็นชมรมวิ่งในปี 2024 สมัยที่ยังทำงานเป็นฝ่ายขายให้กับธนาคารเพื่อการลงทุน
ในด้านของการเข้าร่วมวิ่งกับ Peak and Pace นั้นเป็นการเข้าร่วมฟรี แต่สำหรับงานปาร์ตี้สเกลใหญ่จะมีค่าบัตรเข้างานประมาณ 15 ถึง 25 ดอลลาร์
โดยในปี 2025 สามารถสร้างรายได้จากการจัดงานปาร์ตี้ได้มากกว่า 640,000 ดอลลาร์ (ราว 23 ล้านบาท)
แม้ว่าจะไม่ใช่ทุกปาร์ตี้ที่ทำกำไร แต่โดยรวมองค์กรมีอัตรากำไรอยู่ที่ 15% ซึ่งปัจจุบันเขาทำงานประจำในตำแหน่ง Head of Partnerships ของ Grounded Superintelligence
เขายอมรับว่า “ชมรมวิ่งนั้นมีเกลื่อนกลาดราวกับดอกเห็ด เฉพาะในนิวยอร์กก็มีไม่ต่ำกว่า 200 แห่งแล้ว อีกทั้งหลายแห่งเปิดให้เข้าร่วมฟรี”
และผลสำรวจจากแอปพลิเคชัน Strava พบว่า อัตราการเข้าร่วมชมรมวิ่งทั่วโลกเติบโตขึ้นเกือบ 60% ในปี 2024 โดยเฉพาะกลุ่มคน Gen Z ที่อยู่ในวัยย้ายถิ่นฐานไปทำงานในเมืองใหม่ มักมองหากลุ่มสังคมอย่างชมรมวิ่งเพื่อหาเพื่อนและต่อสู้กับความรู้สึกโดดเดี่ยว
เขาเล่าต่อว่า ก่อนหน้าที่จะมาทำรันคลับ Peak and Pace เขาก็เคยทำธุรกิจเสริมเกี่ยวกับการขายอสังหาริมทรัพย์มาก่อน เขาจึงอยากสร้างรายได้จากชมรมนี้ เพื่อที่จะได้พาคอมมูนิตี้ไปทำกิจกรรมที่มีค่าใช้จ่าย โดยการโพสต์โซเชียลทุกวันเพื่อโปรโมต Peak and Pace
ซึ่งสามารถขยายจำนวนนักวิ่งเพิ่มขึ้นจนถึงราว 150 คนในการจัดงานครั้งที่ 5 หลังจากนั้นเขาจึงจัดปาร์ตี้ที่บาร์แห่งหนึ่งโดยมีค่าใช้จ่ายต่อคนประมาณ 20 ดอลลาร์ (ราว 720 บาท)
และเมื่อจำนวนคนวิ่งเพิ่มขึ้น งานปาร์ตี้ก็ใหญ่ขึ้นตามไปด้วย โดยมีการดึงดีเจและร้านอาหารมาร่วมแจมเพื่อความคุ้มค่าของราคาบัตร ปัจจุบัน Peak and Pace ขยายขอบเขตไปจัดทริปเดินป่าและเล่นสกีรอบนอกเมืองด้วยเช่นกัน
จนกระทั่งการบริหารชมรมเริ่มให้ความรู้สึกเหมือนงานประจำชิ้นที่สอง
“ผมต้องรักษามาตรฐานการทำงานในงานหลักให้สูงมากๆ ผมอยู่ในจุดที่ต้องรับผิดชอบสูง ดังนั้น การรักษาสติและสภาพจิตใจให้อยู่ในเกณฑ์ดี จึงน่าจะเป็นเรื่องที่ยากที่สุดแล้ว” เขากล่าว
ทำให้ตอนนี้เมื่อรวมงานเสริมเข้าไปด้วย เขาจึงต้องทำงานวันละ 18 ชั่วโมงติดต่อกันนานราวหนึ่งปี
เขากล่าวว่า มีผู้เข้าร่วมงานของ Peak and Pace มากกว่า 30,000 คนในปี 2025 ซึ่งทำให้ตระหนักว่า การทำธุรกิจเสริมควบคู่ไปกับงานประจำนั้นไม่ยั่งยืนในระยะยาวอย่างแน่นอน
“บทเรียนที่ได้จากการบริหาร Peak and Pace ช่วยให้ปรับตัวและหาเพื่อนใหม่ในซานฟรานซิสโกได้ง่ายขึ้น การสร้างเพื่อนหมายถึงการเข้าใจผู้อื่น และการทำงานอีเวนต์และการดีลกับผู้คนสอนให้คุณมีความอดทนเป็นอย่างมาก”
ก่อนจะกล่าวทิ้งท้ายว่า “บางครั้งมันก็หงุดหงิดนะที่เราไม่เข้าใจมุมมองของคนอื่น แต่ถ้าคุณเรียนรู้ที่จะอดทนและลองเอาใจเขามาใส่ใจเรา คุณจะกลายเป็นคนที่เข้าใจโลกได้ในเกือบทุกสถานการณ์ และมันช่วยให้คุณปรับตัวเข้ากับสิ่งต่างๆ ได้ง่ายขึ้นด้วย”
ที่มา : CNBC
เมื่อปัญหาหนักเกินกว่าจะควบคุม สิ่งหนึ่งที่คนเรายังควบคุมได้ คือ “วิธีที่เรามองมัน” ภาพที่เห็นบ่อยในช่วงฝนตกหนักหรือน้ำท่วม ไม่ใช่แค่ภาพคนกำลังรับมือกับสถานการณ์ แต่ยังมีมุก มีมีม มีการแซวสถานการณ์ หรือแม้แต่การเปลี่ยนเรื่องเครียดให้กลายเป็นเรื่องขำๆ เกิดขึ้นเต็มโซเชียล คำถามคือ คนไทยมองโลกในแง่ดี หรือจริงๆ แล้วกำลังใช้ “อารมณ์ขัน” เป็นเครื่องมือรับมือกับความเครียด? ในทางจิตวิทยา การทำให้เรื่องเครียดกลายเป็นเรื่องขำ หรือพยายามมองหามุมที่ดีจากสถานการณ์ที่ควบคุมไม่ได้ อาจทำหน้าที่คล้าย Defense Mechanism หรือกลไกการป้องกันตัวทางจิตใจ ที่ช่วยลดความกังวลและความตึงเครียดลงได้ โดยเฉพาะเมื่อเจอกับสถานการณ์ที่เราไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้ทันที เช่น ฝนตกหนัก น้ำท่วม รถติด หรือเหตุการณ์ที่อยู่นอกเหนือการควบคุม การหัวเราะหรือเล่นมุกอาจช่วยให้เรารู้สึกว่า “อย่างน้อยเรายังรับมือกับมันได้” แต่การหัวเราะกับปัญหา ไม่ได้แปลว่าเราไม่รู้ว่าปัญหานั้นร้ายแรง เพราะคนหนึ่งคนสามารถรับรู้ได้พร้อมกันว่า “น้ำกำลังท่วม” และ “สถานการณ์นี้เครียดมาก” ขณะเดียวกันก็ยังสามารถหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่นมุกกับมันได้ นี่จึงอาจเป็น
ผู้เขียน ธนดล มีชัยมาตร์ สำหรับคุณ “ธุรกิจที่ประสบความสำเร็จ” เป้าหมายขนาดไหน ถึงจะเรียกว่าประสบความสำเร็จ 10 ล้าน 100 ล้าน หรือว่า 1,000 ล้าน? แต่ถ้าผมบอกว่า มีร้านพิซซ่าแห่งหนึ่งที่เจ้าของมองว่าตัวเองประสบความสำเร็จตั้งแต่วันแรกที่เปิดร้าน คุณจะเชื่อไหม? เพราะความสำเร็จของร้านนี้ไม่ได้วัดจากจำนวนเงินที่หาได้ แต่เป็นการได้ทำในสิ่งที่ตัวเองชอบ และนำสิ่งที่หลงใหล ทั้งอาหาร ศิลปะ และดนตรี มาสร้างเป็นร้านอาหารแห่งหนึ่ง แล้วอะไรคือความสำเร็จในแบบของเขา? “90 Grams” (ไนน์ตี้ แกรมส์ หรือ 90 กรัม) ร้านพิซซ่าในย่านสีลม โดดเด่นด้วยพิซซ่าขนาดพอดีสำหรับ 1 คน พร้อมบรรยากาศสบายๆ ที่ผสมผสานทั้งอาหาร ศิลปะ และดนตรีเข้าด้วยกัน วันนี้ “เส้นทางเศรษฐี” จะพาไปรู้จักกับเรื่องราวของ “คุณยัวส์ – ภาณุ คูหาทัสนะดีกุล” เจ้าของร้าน 90 Grams ผู้เชื่อว่าความสำเร็จของธุรกิจอาจไม่ได้วัดกันที่ว่าทำเงินได้มากแค่ไหน แต่อยู่ที่การได้ทำในสิ่งที่รัก และทำให้สิ่งนั้นอยู่ต่อไปได้ เรื่องราวของเด็กที่ “ทำทุกอย่าง” เมื่อเปิดประตูเข้าไปในร้าน สิ่งแรกที่สะดุดตาคือป้ายนีออนคำว่า “90 Grams” ก่อนสายตาจะค่อยๆ ไล่ไปตามของตกแต่งที่สะท้
จากเด็กวัยรุ่นกำเงิน 20 บาท เดินทางเข้าเมืองหลวง ยอมไปนั่งขัดรองเท้า ทำงานอู่ซ่อมรถ แลกข้าวเป็นมื้อไป ใครเลยจะจินตนาการได้ว่าวันหนึ่งเขาคนนี้จะกลายเป็นนักธุรกิจผู้ยิ่งใหญ่ ชายผู้อยู่เบื้องหลัง “ศรีฟ้าเบเกอรี่” อาณาจักรขนมพันล้าน ขายนาฬิกา เป็นบาร์เทนเดอร์โรงแรมห้าดาว และเคยเป็นเด็กอู่มุดใต้ท้องรถสิบล้อ ก่อนจะกลายเป็นผู้ก่อตั้งเครือเบเกอรี่ที่วันนี้มีสาขารวมราว 900 แห่ง (รวมแฟรนไชส์ราว 100 สาขา) มีทั้งสัญญาส่งเค้กให้เซเว่นฯ ร่วมทุนกับยักษ์ใหญ่อย่างไมเนอร์ และมียุโรเพรสตรี้จากยุโรปเข้ามาถือหุ้นในโรงงานร่วมทุน คุณวิเชียร เจนตระกูลโรจน์ ผู้ก่อตั้งแบรนด์ ศรีฟ้าเบเกอรี่ และกรรมการผู้จัดการ บริษัท ศรีฟ้าโฟรเซนฟู้ด จำกัด เล่าเส้นทางกว่า 40 ปีของตัวเองให้กับเส้นทางเศรษฐีฟังว่า ชีวิตนี้เปรียบดังกราฟที่ขยับแบบ Side way up คือขึ้นๆ ลงๆ แต่ไม่เคยหยุดนิ่ง และตัวเขาเองไม่เชื่อว่าที่ตัวเองมาไกลได้ขนาดนี้ไม่ได้เป็นเพราะ ‘เก่ง’ แต่เป็นเพราะดวง ‘เฮง’ เสียมากกว่า ฟังดูถ่อมตัว แต่เขาไม่ลืมที่จะเผยความจริงส่วนที่เหลือว่า จริง ๆ “ไม่มีอะไรตกจากฟ้า” เด็กต่างจังหวัดที่ไม่ได้เรียนต่อ ม.ปลาย คุณวิเชียรเริ่มด้วยก
การถูกเลย์ออฟจากงาน อาจเป็นจุดเริ่มต้นของ “เส้นทางใหม่” ทำให้เราได้ค้นพบสกิลที่ไม่เคยรู้ว่ามี และเติบโตไกลกว่าที่คิด เรื่องราวของ คุณแบม-วศินี อินทรีย์ทอง วัย 25 ปี จากผู้ดูแลนิทรรศการศิลปะ ที่วันหนึ่งต้องออกจากงานประจำ ก่อนพลิกวิกฤตเป็นโอกาส เปิดร้าน Babunok Tea Bar (บาบุนก ที บาร์) ร้านลับย่านบางกรวย ที่ซ่อนตัวอยู่ในหมู่บ้านเล็กๆ ใกล้วัดชลอ ด้วยการหยิบ “ชาใต้” จากบ้านเกิดของแม่มาเป็นจุดขาย ผสมไอเดียบาร์อิฐบล็อก ที่ลูกค้าชมว่าเท่ ผ่านคอนเทนต์ที่ทำอย่างสม่ำเสมอจนกลายเป็นไวรัล สร้างยอดขายเฉลี่ยเดือนละพันกว่าแก้ว ในคอลัมน์ Entrepreneur เส้นทางเศรษฐีออนไลน์ จะพาไปพูดคุยกับเจ้าของร้านบาบุนก ที บาร์ ถึงแนวคิดการเปิดร้านนี้ เปิดคาเฟ่หน้าบ้าน หลังถูกเลย์ออฟ คุณแบมเคยทำงานเป็น Project Manager หรือผู้ดูแลนิทรรศการศิลปะให้กับแกลลอรี่แห่งหนึ่งที่เปิดมาได้เพียง 1 ปี ก่อนชีวิตจะสะดุดลงอย่างกะทันหัน เมื่อเธอถูกเลย์ออฟในวัยเพียง 24 ปี แม้จะได้รับเงินชดเชยตามกฎหมาย ซึ่งเพียงพอต่อการใช้ชีวิตในช่วงนั้น แต่ด้วยความไม่อยากทิ้งเวลาให้ยืดยาวและสูญเปล่า เธอจึงเริ่มต้นสมัครงานใหม่ เพื่อหารายได้มาจุนเจือครอบคร
