คนแก่ที่ผมจะเขียนถึงฉบับนี้ไม่ใช่ใครอื่น คนคนนั้นคือผมเอง
วันนี้ผมขออนุญาตผู้อ่านและไม่ได้อ่านเขียนถึงเรื่องตัวเองสักครั้ง คงไม่ว่ากันนะครับ
เดิมที ผมมีอาชีพหลักเป็นพนักงานของการประปานครหลวง แล้วเขียนหนังสือเป็นอาชีพเสริม
พอต้องถูกปลดออกจากการประปานครหลวงเหตุเพราะสูงวัย ผมก็ยึดอาชีพด้วยการเขียนหนังสืออย่างเดียว มีรายได้พอเลี้ยงตัวเองได้ เพราะมีงานให้เขียนในนิตยสารหลายฉบับ
ขณะเขียนหนังสือ ผมก็ได้วาดรูปไปด้วย โดยจุดประสงค์ก็เพื่อจะได้พักเหนื่อย พักสายตาจากต้องเขียนหนังสือนานๆ
แต่ที่สำคัญ การวาดรูปเป็นงานที่ผมชอบด้วย ทุกครั้งที่ได้จับแปรงวาดรูปเล่นสนุกกับสี ผมจะมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก
ผมชอบวาดรูปแบบที่เขาเรียกว่าแบบนามธรรม คือวาดเสร็จแล้วก็ไม่รู้ว่าเป็นรูปอะไรทำนองนั้นแหละ
ภาพวาดอย่างนี้ ถ้าเป็นเพลงคงจะอยู่ในประเภทเพลงคลาสสิก
ภาพแบบนามธรรมก็เช่นเดียวกันกับเพลงคลาสสิกคือดูไม่รู้เรื่อง แต่จะให้ความรู้สึก ภาพที่ให้ความรู้สึกแก่ผู้ดูมากเท่าไร ถือว่าภาพนั้นเป็นภาพที่ดี
การเขียนภาพแบบนามธรรมจึงสนุกและสบายเพราะไม่มีรูปแบบตายตัว เช่น เขียนต้นไม้ ไม่ต้องให้เหมือนต้นไม้ก็ได้ หรือถ้าเขียนดอกไม้ ก็เป็นดอกไม้ที่ผู้วาดคิดขึ้นเองเพราะไม่มีตามธรรมชาติ
ผมมีความสุขกับการวาดรูป ยิ่งระยะหลังๆ มีงานเขียนหนังสือน้อยลงเพราะนิตยสารพากันปิดตัว อย่างที่รู้ๆ กันอยู่จึงทำให้ผมมีเวลาวาดรูปมากขึ้น
เมื่อวาดรูปได้จำนวนหนึ่ง ผมก็อยากอวด จึงได้นำผลงานจัดนิทรรศการ
ตั้งแต่เริ่มทำงานวาดรูป ผมได้นำผลงานแสดงเดี่ยวมาแล้วถึง 5 ครั้ง
ครั้งล่าสุดที่ศูนย์วัฒนธรรมแห่งประเทศไทย และจะแสดงอีกครั้งเป็นครั้งที่ 6 ที่ร้านอาหาร Bottoms Up ตั้งอยู่ที่ซอยทองหล่อ โดยใช้เวลานานถึง 55 วัน คือตั้งแต่วันที่ 22 พฤศจิกายน ปีนี้ ไปจนถึง 15 มกราคม ปีหน้า
ผลงานที่ผมนำไปแสดงครั้งนี้มีจำนวน 60 ชิ้น ส่วนใหญ่เป็นภาพขนาด 50 คูณ 60 เซนติเมตร
งานทุกชิ้นวาดด้วยสีอะครีลิกบนผ้าใบ ก็ไม่ทราบว่า ผลที่จะได้รับเป็นเช่นไร เพราะขณะเขียนต้นฉบับอยู่นี้ เพิ่งเริ่มแสดง
เหตุที่ผมได้ไปแสดงผลงานที่นี่ก็เพราะพอผมวาดรูปได้แต่ละรูป ผมจะถ่ายรูปแล้วส่งอวดทางไลน์
ปรากฏว่าพอคุณสุริศักดิ์ ถวัลย์ศักดิ์วุฒิ เจ้าของร้าน Bottoms Up ท่านเห็นผลงานของผม ท่านคงจะชอบ จึงได้ติดต่อขอผลงานของผมไปแสดงที่ร้าน
ผมไม่ขัดข้องเพราะอยากอวดฝีมืออยู่แล้ว แต่ที่คิดลึกลงไปมากกว่า คือหวังไว้เงียบๆ ว่า ผลงานของผมจะต้องขายได้บ้างแน่
ถ้าผลงานขายได้ ก็หมายความว่าผมจะได้เงิน
ถูกแล้ว ตอนเริ่มวาดรูปใหม่ๆ ก็หวังเพียงได้มีความสุขกับการได้ทำงานที่ตัวเองรัก แต่พอเข้ามาอีกขั้น ก็หนีไม่พ้นว่าต้องการเงิน เพราะการได้เงินจากการขายรูปนั้นจะช่วยให้ได้ใช้จ่ายสะดวกขึ้น
การแสดงผลงานที่ผ่านๆ มาระยะแรกๆ ผมใช้วิธีบังคับขาย แปลว่าขอให้ผู้หลักผู้ใหญ่ที่รู้จักและเพื่อนสนิทช่วยซื้อ ก็พอที่จะได้ทุนคืน แปลว่าไม่ขาดทุน
การแสดงผลงานต่อจากครั้งแรกงานของผมเริ่มขายได้ ถึงแม้ไม่มากแต่ก็น่าพอใจ สำหรับนักเขียนแก่ๆ คนหนึ่งที่หันมาวาดรูป
การแสดงผลงานครั้งล่าสุด ผมขายผลงานได้ชิ้นสูงสุดถึง 50,000 บาททีเดียว (ไม่ได้โม้)
เมื่อขายผลงานได้ ทำให้ผมมีกำลังใจ เริ่มคิดที่จะยึดทำเป็นอาชีพเสริม โดยวางแผนไว้ว่า หลังจากแสดงผลงานที่ Bottoms Up ผ่านไปแล้ว ผมจะนำผลงานไปแสดงที่อื่นๆ อีก ให้ได้ทุกปี ปีละครั้ง ซึ่งผมมั่นใจว่าจะต้องทำได้จนแก่เฒ่ากว่านี้ เพราะการวาดรูปเพียงแค่มีแรงจับแปรงก็สามารถวาดรูปได้แล้ว และเมื่อวาดจนเหนื่อยก็สามารถพักได้ หายเหนื่อยแล้วค่อยวาดต่อ
นับว่าผมโชคดีที่สามารถวาดรูปเป็นอาชีพเสริมให้กับตัวเองที่กำลังอยู่ในวัยสูงวัยได้ และคงยึดเป็นอาชีพได้ตลอดไปแน่ๆ ซึ่งนอกจากทำให้ผมมีความสุขที่ได้วาดรูปแล้ว ยังไม่เดือดร้อนด้วย ถึงแม้ไม่มีเงินบำนาญให้รับประทาน
คนสูงอายุโดยทั่วไป หลังจากปลดเกษียณแล้ว ถ้าเป็นข้าราชการได้รับบำนาญก็จะไม่เดือดร้อน
ส่วนคนที่ไม่ได้บำนาญหรือได้บำเหน็จมา เพียงไม่กี่ปีใช้เงินหมด ถ้าเป็นแบบนี้ เดือดร้อนแน่ๆ ยกเว้นคนที่โชคดีมีลูกหลานให้เงินใช้ก็รอดตัวไป
ผมจึงอยากแนะนำคนสูงอายุที่ต้องพึ่งพาตัวเองเป็นหลักว่า ไม่ควรอยู่เฉยๆ ควรหาอาชีพเสริมทำ จะเลี้ยงเป็ดเลี้ยงไก่ ปลูกต้นไม้ ทำสวน หรือจะทอดไก่ขายก็ว่ากันไป ข้อสำคัญ จะต้องชอบในงานที่ทำ หรือจะวาดรูปแบบผมก็ได้
การวาดรูปลงทุนไม่มาก ที่สำคัญ เป็นงานสากล หมายถึงว่า คนต่างชาติก็ดูภาพของเราออก และถ้าเข้าตา เขาก็จะซื้อ และงานศิลปะไม่ว่าของชาติใดก็ตาม ยิ่งอยู่นานวัน ราคายิ่งสูงขึ้น
ผู้ใดอยากมีอาชีพเสริมด้วยการวาดรูปแบบผมก็ทำได้ครับ ผมไม่เคยคิดสงวน
วิเชียร เจนตระกูลโรจน์ จากเด็กวัยรุ่นหนีออกจากบ้าน ทำงานแลกข้าว ขัดรองเท้า ขายดอกไม้ ซ่อมรถ ขายนาฬิกา เป็นบาร์เทนเดอร์ ไต่เต้าเป็นผู้จัดการแผนก เก็บเงินสร้างธุรกิจของตัวเอง จนเป็น “ศรีฟ้าเบเกอรี่” อาณาจักรเบเกอรี่พันล้าน ล้มร้อยครั้ง แปลว่าลุกขึ้นมาได้เกินร้อยครั้งแล้ว ดูคลิปเต็มได้แล้ว | จุดเริ่มเจ็บ
หากพูดถึงกระแสในโลกโซเชียลช่วงนี้ คงไม่มีใครไม่รู้จักเครื่องดื่มแบรนด์ “Loveza” (เลิฟซ่า) ที่ล่าสุดสร้างความฮือฮาด้วยการที่ร้านดังหยิบไปสร้างเมนู เลิฟซ่าสเลอปี้ เกล็ดน้ำแข็งเนื้อเนียนสุดฟินจากร้าน น้องเอลฟ์ เกี๊ยวเด้งจัมโบ้ ในงานวัดไร่ขิง จนกลายเป็นไวรัลที่คนต่อคิวซื้อกันยาวเหยียด โดยเจ้าของ Loveza (เลิฟซ่า) ไม่ใช่ใครที่ไหนแต่คือ ซุง-ศตาวิน นาราทองเพชร กับ ซ้อก้าด-ณัฐชยานันท์ สุขวัฒนพร เจ้าของแบรนด์ Love Potion ผลิตภัณฑ์ดูแลผิวหน้า สกินแคร์ และเครื่องสำอางชื่อดัง แต่กว่าธุรกิจน้ำดื่มกระป๋องจะประสบความสำร็จขนาดนี้มันไม่ใช่เรื่องง่าย เพราะพวกเขาต้องแลกมาด้วยบทเรียนราคาแพงจากปัญหาค่าใช้จ่ายแฝง และปัญหาการเข้าถึงกลุ่มเป้าหมายเป็นต้น จากประสบการณ์ดังกล่าวทำให้พวกเขามีความรู้ และรอบคอบมากขึ้นในการบริหารสต็อกควบคุมซัพพลาย ไปจนถึงการเลือกช่องทางจัดจำหน่ายที่แม่นยำ ซึ่งส่งผลให้พวกเขาพลิกเกมจนสามารถกวาดยอดขายทะลุถึง 1 ล้านกระป๋องภายในเวลา 3 วัน จนกลายเป็นไวรัลให้คนแห่ตามหากันทั่วบ้านทั่วเมือง จุดเริ่มต้นของความซ่า ก่อนจะมีแบรนด์ Loveza ต้องย้อนกลับไปที่จุดเริ่มต้นแรกของทั้งคู่ ในการสร้างแบรน
เคยสงสัยไหมว่า…ทำไม “ฝรั่งพร้อมทาน” ในเซเว่นฯ ถึงยังคงความสด กรอบ อร่อย พร้อมทานได้ทันทีทุกครั้งที่หยิบจากชั้นวาง? เบื้องหลังความอร่อยที่ส่งต่อถึงผู้บริโภค คือการทำงานร่วมกันระหว่างเกษตรกร และ SME ตั้งแต่การคัดเลือกฝรั่งจากสวน สู่กระบวนการแปรรูปและบรรจุอย่างพิถีพิถัน ซีพี ออลล์ ผู้บริหารเซเว่น อีเลฟเว่น และเซเว่น เดลิเวอรี่ เผย “ฝรั่งพร้อมทาน พร้อมเครื่องจิ้มแซ่บ” คือหนึ่งในสินค้าเกษตรที่ได้รับความนิยมจากผู้บริโภค รองรับความต้องการของคนรุ่นใหม่ที่มองหาของว่างรับประทานง่าย สะดวก รับซื้อฝรั่งจากเกษตรกรกว่า 200 ตันต่อเดือน สร้างโอกาสเกษตรกรเครือข่าย 300 ราย ผนึก ทริปเปิ้ล เฟรช ดันเมนูฮิต “ฝรั่งพริกเกลือ” และ “ฝรั่งแช่บ๊วย” ขึ้นเชลฟ์เซเว่นฯ ต่อเนื่อง เมื่อเซเว่นฯ เปิดโอกาสให้ผู้ประกอบการ SME นำเสนอสินค้ากลุ่มผลไม้สดเข้ามาจำหน่าย ทริปเปิ้ล เฟรช จึงเริ่มนำเสนอผลไม้ตัดแต่งหลากหลายชนิด พร้อมพัฒนาสินค้าให้สอดรับกับความต้องการของผู้บริโภคอย่างต่อเนื่อง โดย “ฝรั่ง” เป็นหนึ่งในผลไม้ที่บริษัทพบว่ามีความต้องการในตลาดสูง มีผลผลิตตลอดปี และนำมาต่อยอดเป็นฝรั่งพร้อมทานที่ผ่านกระบวนการคัดเลือกและควบคุมคุ
ทูน่ากระป๋อง อาจเป็นอาหารที่หลายคนคุ้นเคย เปิดฝากระป๋องก็พร้อมกิน หรือเอาไปทำสลัด แซนด์วิช และอาหารได้อีกหลายเมนู แต่รู้หรือไม่ว่า เบื้องหลังอาหารกระป๋องธรรมดาๆ กลับเป็นหนึ่งในอุตสาหกรรมส่งออกสำคัญของประเทศไทย เพราะประเทศไทยเป็นผู้ส่งออกทูน่ากระป๋องอันดับ 1 ของโลก ประเด็นนี้ถูกหยิบยกขึ้นมาพูดถึงภายในงาน The 19th INFOFISH World Tuna Trade Conference & Exhibition หรือ INFOFISH TUNA 2026 งานประชุมและแสดงสินค้าระหว่างประเทศด้านอุตสาหกรรมทูน่า ซึ่งจัดขึ้นระหว่างวันที่ 14–16 กันยายน 2569 ณ โรงแรมแชงกรี-ลา กรุงเทพฯ โดยประเทศไทยร่วมเป็นเจ้าภาพ แต่สิ่งที่น่าสนใจคือ ไทยเองก็ไม่ได้พึ่งพาเฉพาะปลาทูน่าที่จับได้ในประเทศ เพราะในปี 2568 ประเทศไทยมีการนำเข้าวัตถุดิบปลาทูน่าประมาณ 737,135 ตัน มูลค่า 43,031 ล้านบาท ก่อนนำมาแปรรูปเป็นผลิตภัณฑ์และส่งออกไปยังตลาดต่างประเทศ ประเทศไทยมีบทบาทสำคัญในส่วนของการแปรรูปและส่งออก โดยนำเข้าวัตถุดิบจากต่างประเทศ ก่อนผ่านกระบวนการผลิตในไทยแล้วส่งต่อไปยังตลาดทั่วโลก ในปี 2568 ไทยส่งออกปลาทูน่ากระป๋องและผลิตภัณฑ์แปรรูปประมาณ 542,814 ตัน คิดเป็นมูลค่า 76,666 ล้านบาท โ
