แกงใต้
เวลาเราได้ไปกินอาหารในที่ที่ไม่เคยไป หรือแม้กระทั่งที่ที่เมื่อก่อนเคยกินแล้วรู้สึกว่ารสชาติถูกปาก แต่อยู่ๆ ก็เปลี่ยนรสไปจากเดิม เรามักมีความเห็นไปในทำนองเดียวกันว่า กับข้าวเดี๋ยวนี้มันไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว แต่ “เดี๋ยวนี้” ที่ว่านี้มันเมื่อไหร่กันแน่? หรือที่จริงอาหารก็เปลี่ยนไปเรื่อยๆ มาตลอด เราเองต่างหากที่กินมาน้อย จนพลอยทึกทักเอาว่า รสที่ตัวเองชอบ เป็นรสชาติมาตรฐาน ซึ่งมาถูกแปลงเปลี่ยนไปเพราะโลกสมัยนี้ไม่ดีเท่าสมัยของตัว ฯลฯ เรื่องแบบนี้พูดไปก็จะยาว ผมอยากเล่าให้ฟังแค่ว่า แม่ผมนั้นแกงส้มปักษ์ใต้ (แกงเหลือง) กินมาตั้งแต่ผมยังเด็กๆ รสชาติน่ะหรือครับ ก็มีทั้งเปรี้ยว เค็ม เผ็ดจัด รสหวานแทบไม่มี จะหวานจากเนื้อปลา กุ้ง หรือของทะเลที่ใส่มากกว่า แต่เมื่อหน้าร้อนของ พ.ศ.2531 ผมลงไปเที่ยวปักษ์ใต้กับเพื่อนๆ ในที่ทำงานแห่งแรกของผม ตอนเราแวะกินข้าวกันที่ชุมพร แกงเหลืองปลากะพงใส่หน่อไม้ดองหม้อนั้นหวานเจี๊ยบเสียจนผมตกตะลึง เรื่องมันก็ 30 ปีมาแล้วนะครับ จะบอกว่าแกงพวกนี้เพิ่งมาหวานจึงไม่จริงแน่ๆ รสชาติอาหารนั้นขึ้นกับอะไรหลายๆ อย่าง ยิ่งเป็นของทำขาย ยิ่งต้องเดาใจคนกิน คำนวณต้นทุนกำไรสารพัด ดังนั้น
