โต้เห็นหนมอบกับโจโฉแสดงความสนิทสนมกันที่งานอีเว้นต์ ก็เกิดอาการหึงหวง ไม่พอใจเข้าไปชกหน้าโจโฉ หนมอบกับทีมงานรีบแยกทั้งคู่ออกจากกัน โต้เห็นหนมอบเป็นห่วงเป็นใยโจโฉ ถึงกับเจ็บจี๊ดขึ้นมา และเมื่อกลับถึงคอนโดฯ ในตอนเย็น โต้ก็ถูกละอองตำหนิอย่างโกรธจัด
“ทำไมโต้ไม่ระงับอารมณ์ตัวเองให้อยู่”
“ผมขอโทษครับพี่” โต้จ๋อย
“ขอโทษๆ มันสายไปมั้ยโต้ ทำไมไม่คิดก่อนทำ เสียกันไปหมด ทั้งพี่ ทั้งโต้ ทั้งโจโฉ ทั้งหนมอบ”
“พี่อองไปห่วงอีนั่นทำไม” โต้เจ็บใจไม่หาย
“พี่จะไม่ห่วงได้ไงล่ะ หนมอบ..” ละอองตะโกนเรียก
หนมอบแต่งตัวสวยพร้อมออกงานกลางคืน เดินออกมาจากห้องด้านใน ผู้จัดการส่วนตัวที่เคยสร้างภาพเป็นอริกับละอองมาตลอดก็มาด้วย
“หนมอบ..มาได้ยังไง” โต้ตกใจ
“จะอธิบายยังไงดีล่ะ” หนมอบยิ้มๆ
“ไม่เห็นยากนี่คะหนมอบ เจ๊อธิบายเอง สั้นๆ กระชับ แต่ได้ใจความ นั่นสำนักงานใหญ่..” ผู้จัดการผายมือไปทางละออง แล้วเอามือทาบอกตัวเอง “ส่วนนี่สาขาย่อย”
โต้พยายามลำดับเหตุการณ์ ละอองช่วยอธิบายเพิ่มเติม
“นี่เป็นความลับสุดยอดเลยนะโต้ คนชอบพี่ก็มี ไม่ชอบก็เยอะ ถ้าเขาเกลียดพี่ หมั่นไส้พี่ เขาก็ไปเลือกใช้งานเด็กจากคนที่ไม่ถูกกัน”
“นั่นก็คือพี่เอง แต่จริงๆ แล้วเรารักกันมาก” ผู้จัดการเดินเข้าไปสวมกอดละออง
“ยิ่งเด็กสังกัดคู่แข่งมาแอบชอบกัน ก็ดราม่าสิคะ ต่อไปก็หนมอบ โต้ โจโฉ..” ละอองหันไปมองหนมอบยิ้มๆ
“รักสามเส้า ดราม่าเคล้าอีเวนต์ค่ะคุณพี่” ผู้จัดการเสริม
ละอองแปะมือไฮไฟว์กับผู้จัดการหนมอบ ชอบใจมาก
“นี่ผมเหมือนถูกหลอกใช้เลย”
ละอองเดินเข้าหาโต้ จ้องหน้า แววตาโกรธ
“ใครหลอกใครก่อนกันแน่ อย่านึกว่าพี่รู้ไม่ทันโต้ กี่ครั้งแล้ว ถ้ายังอยากมีงานทำ มีเงินใช้ ก็เล่นตามเกมไป และอย่าทำร้ายร่างกายโจโฉอีก อย่าลืมว่าเราแสดงละครเรื่องเดียวกันอยู่” ละอองกำชับก่อนจะยิ้มพอใจ “แต่จะว่าไปก็ต้องขอบคุณโต้นะ ที่ทำให้ละครเราพีคเร็วขึ้น”
โต้อึ้ง พูดไม่ออก ผู้จัดการขอตัวเพราะต้องพาหนมอบไปงาน หนมอบเดินตามผู้จัดการผ่านหน้าโต้ก็ยิ้มให้แบบคนร่วมงานไม่ได้มีความลึกซึ้งอะไร พร้อมกันนั้นมือถือละอองดังขึ้นมา ละองกดรับสายและเดินคุยเข้าไปในห้องนอน โดยบอกว่ายังติดต่อโต้ไม่ได้ โต้ยืนอึ้งๆงงๆ กับชีวิตตัวเอง ตามเล่ห์เหลี่ยมตัวแม่ไม่ทัน
เต็งขับรถมาจอดหน้าบ้านด้วยท่าทีลุ้นๆ ตื่นเต้น เพราะไม่ได้เจอกาโม่ตั้งสิบวัน เพราะตั้งแต่กาโม่เกิดก็ไม่เคยห่างกันนานขนาดนี้มาก่อน นี่แค่เสียงยังไม่ได้ยินเลย ชิดดาวบอกต้องหนีออกจากบ้านเก่งๆ อย่างเธอ แล้วจะชินไปเอง แล้วก็ชวนเต็งเข้าบ้าน เต็งและชิดดาวจูงมือกันเข้าโถงบ้านมา แปลกใจที่บ้านเงียบ เต็งตะโกนเสียงดังว่ากลับมาแล้ว พ่อกับแม่เดินหน้นิ่งลงบันไดมา ชิดดาวรีบยกมือไหว้ทั้งคู่ เต็งถามถึงกาโม่ แม่บอกไปแล้ว เต็งถามไปไหน
“ก็กลับไปอยู่กับพ่อแม่เขาที่อเมริกาน่ะสิ” แม่บอก
ทั้งเต็งและชิดดาวต่างพากันตกใจแกมอึ้ง
“ไปโดยไม่ล่ำลากันเลยเหรอครับ โทร.บอกสักหน่อยก็ยังดี” เต็งต่อว่าแบบเหมารวมทุกคน
“พ่อว่าแบบนี้ดีแล้วล่ะเต็ง สงสารกาโม่ เด็กตัวเท่านี้อย่าให้ต้องรู้สึกกดดันเลยนะ”
“ช่วงแกไม่อยู่ กาโม่ก็สนิทสนมกับพ่อแม่เขาขึ้นมาก ทุกอย่างมันดีขึ้นแล้ว นี่เขาก็พากันไปเที่ยวญี่ปุ่นก่อน กาโม่คงสนุกจนลืมเมืองไทยล่ะ แม่ว่าหักดิบแบบนี้ก็ดีเหมือนกันนะ เด็กลืมง่าย เดี๋ยวก็ดีขึ้นเอง”
“ห่วงแต่ความรู้สึกกาโม่ แล้วผมล่ะ” เต็งตัดพ้อ เสียใจแต่ก็ยังไม่มีแม้แต่น้ำตารื้น
“เต็งรักกาโม่มั้ย ถ้ารักหลานก็ปล่อยหลานไป ครอบครัวของกาโม่คือพ่อแม่ลูก ไม่ใช่ลุงอาหลาน มันไม่ใช่เรื่องที่ควรเป็น นี่ไม่ใช่เวลาจะมาคิดถึงความรู้สึกตัวเองแล้วนะเต็ง” แม่เตือนสติ
“คุณพ่อคุณแม่ท่านพูดถูกนะคะ รอเวลาให้กาโม่ปรับตัวสักระยะ แล้วเราค่อยเจอกันก็ได้” ชิดดาวจับมือเต็งอย่างปลอบใจ
“เครื่องออกกี่โมงครับ”
“พ่อว่าแกเพิ่งกลับมาถึงเหนื่อยๆ ขึ้นไปนอนพักข้างบนก่อนดีกว่า” พ่อเฉไฉไปอีกเรื่อง
“แกตามไปตอนนี้ก็ไม่ทันแล้วล่ะ” แม่ถอนใจ
“ผมอยากรู้ว่าเครื่องออกกี่โมงครับ” เต็งสีหน้าจริงจัง ต้องรู้ให้ได้
ระหว่างมุ่งหน้าไปสนามบิน ชิดดาวโทร.หาโต๊ดแต่ก็ติดต่อไม่ได้ ขณะที่เต็งด่าโต๊ดไปตลอดทาง ชิดดาวคิดว่าคงขึ้นเครื่องไปกันแล้ว เต็งมั่นใจว่ายัง แต่โต๊ดจงใจปิดมือถือหลบตนมากกว่า ชิดดาวถามถึงเบอร์พาย เต็งบอกไม่ได้เมมไว้ ปกติโทร.หาแต่โต๊ด
“ไลน์ของโต๊ดมีมั้ยคะ”
“มันเคยเปิดอ่านที่ไหนล่ะ…” เต็งบอกอย่างฉุนๆ พลางต่อว่าด้วยสีหน้าเจ็บใจระคนน้อยใจ “ตอนเอามาฝากแทบกราบ โตก็มาขโมยคืนไป ใจมันทำด้วยอะไรวะ นึกว่ากาโม่เป็นปลาตู้เหรอ หลานมันก็มีชีวิตจิตใจ นึกจะเอามาให้ก็เอามาใส่ตู้ นึกจะเอาคืนก็ตักเอาไปหน้าตาเฉย บอกสักคำก็ไม่มี”
ชิดดาวมองเต็งน้ำตาคลอ เข้าใจความรู้สึก อินด้วยทุกคำที่เต็งพูดออกมา
“มันคงคิดว่าพี่ชายมันความจำสั้นเหมือนปลาทอง เดินรอบบ้านกลับมาที่เดิมก็ลืมแล้วรึไง ฉันจำได้ทุกที่ จำได้ทุกวัน ทุก…” เต็งพูดต่อไม่ไหว ยกมือเช็ดน้ำตา พยายามสะกดอารมณ์เอาไว้
ชิดดาววางมือบนตักเต็ง ลูบไปมาเบาๆ ให้กำลังใจ เต็งเลื่อนมือมาจับกุมมือชิดดาวเอาไว้ ก่อนจะมองไปข้างหน้าแล้วสบถอย่างหงุดหงิดกับจราจรที่ติดขัด ขณะที่รอขึ้นเครื่อง กาโม่เข้ามาเลือกซื้อขนมในร้านที่ตั้งอยู่ภายในสนามบินอย่างเพลิดเพลิน โต๊ดยืนมองยิ้มๆ ที่เห็นลูกชายสนุกกับการเลือกซื้อของ
“ไม่ให้กาโม่คุยกับพี่เต็งซักหน่อยเหรอโต๊ด” พายทักท้วงอย่างไม่สบายใจนัก
“เพื่ออะไรพาย พายดูกาโม่สิ กาโม่กำลังสนุก กำลังเพลิดเพลินกับสิ่งใหม่ๆ อีกเดี๋ยวเดียวเราก็จะขึ้นเครื่องแล้ว นี่คือประสบการณ์ขึ้นเครื่องบินครั้งแรกของลูกนะ พายอยากให้ลูกร้องไห้เพราะความคิดถึงตลอดการเดินทางรึไง”
พายหน้าจ๋อยไปเล็กน้อยกับคำพูดของโต๊ด
“ถ้าตัดอารมณ์ออกไป สิ่งที่เราทำอยู่นี่คือการแก้ไขสิ่งผิดพลาดและชดเชยให้กาโม่นะ มันอาจจะดูโหดไปหน่อย แต่เดี๋ยวมันก็ดีขึ้นเอง มันยากแค่ตอนเริ่มต้นเท่านี้แหละ หรือว่าพายไม่อยากได้ลูกกลับไปอยู่กับเรา” โต๊ด(จ้องหน้าพาย
“อยากสิโต๊ด ไม่น่าถาม พายเป็นแม่เขานะ”
“งั้นก็อย่าเพิ่งใจอ่อนให้เสียการใหญ่ พายยังไม่รู้จักพี่เต็งดีพอ เกิดพี่แกเปลี่ยนใจไม่ยอมให้กาโม่กับเรานี่คือจบเลยนะ ถ้าแกสติแตกมาพากาโม่หนีไป เราจะทำยังไง”
พายยอมแพ้เหตุผลของโต๊ด แต่ไม่วายต่อรอง
“งั้นพอไปถึงที่โน่นค่อยให้ลุงหลานเขาได้คุยกันนะโต๊ด”
“เอาไว้ถึงโน่นก่อนค่อยว่ากัน” โต๊ดตอบเลี่ยงๆ
กาโม่เลือกขนมเสร็จ หันมาเรียกโต๊ดให้ไปจ่ายเงิน โต๊ดเดินเข้าหากาโม่ด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม พายมองสองพ่อลูกด้วยสีหน้ายังไม่ค่อยสบายใจเท่าไหร่
****************
เต็งถึงกับถอดใจยอมแพ้เมื่อเจอรถติดอย่างหนัก ชายหนุ่มเลี้ยวเข้าซอยทางลัดแล้วจอดรถพัก ชิดดาวจับมือเต็งกุมไว้ บอกเขาทำดีที่สุดแล้ว ฝืนไปต่อยังไงก็ไปถึงไม่ทันอยู่ดี เต็งพยักหน้าเห็นด้วย ชิดดาวบอกต่อให้ตามทัน แล้วอยากเห็นภาพกาโม่ร้องไห้ไม่ยอมกลับไปกับโต๊ดเหรอ
“แต่ถ้ากาโม่ไม่สนใจลุงจะเจ็บกว่านะ” เต็งพึมพำ
“เพราะฉะนั้น ไม่ไปดีกว่าไปค่ะ”
เต็งดูจ๋อยๆ ซึมๆ
“ไป..พวกเราวิ่งหนีปัญหากันเถอะ let’s go” ชิดดาวยิ้มขี้เล่นอยากทำให้เต็งสบายใจขึ้น
เต็งขำออกมาได้ เลื่อนมือไปขยี้หัวชิดดาวเบาๆ อย่างเอ็นดู ก่อนกระเซ้าว่าต๊อง ชิดดาวแกล้งทำหน้าโกรธๆ ปล่อยหมัดชกปลายคางเต็งเบาๆ เสียงทักไลน์มือถือเต็งดังขัดขึ้นมา เต็งงงว่าใครตั้งเสียงไลน์ ชิดดาวยิ้มแหยๆ บอกเธอเอง ตั้งเมื่อกี้เผื่อฟลุ๊ก
“หรือว่าไอ้โต๊ด” เต็งฉุกคิด รีบหยิบมือถือมาดู “ไอ้โต๊ดจริงๆ ด้วย มันส่งคลิปมา”
เต็งรีบกดคลิปดดูกับชิดดาว เป็นภาพการแสดงบนเวทีของกาโม่เมื่อตอนกลางวัน เต็งอึ้งไปเพราะกาโม่ทำท่าเลียนแบบพิธีเหมือนตน พร้อมๆ กับรู้สึกผิดขึ้นมา ด้วยก่อนหน้านี้กาโม่ปรึกษาเขาเกี่ยวกับเรื่องชุดและการแสดง แต่เต็งกำลังยุ่งเรื่องแขกที่จะเชิญมางานแต่ง จึงไม่ได้ใส่ใจเท่าที่ควร ยิ่งได้ดูคลิป เต็งกับชิดาวยิ่งคิดถึงกาโม่จนกอดกันร้องไห้โฮอย่างกลั้นไม่ไหว
รุ่งขึ้นเต็งกับชิดดาวก็กราบขอพรจากพ่อกับแม่เพราะทั้งคู่ไม่ได้ไปร่วมงานแต่ง แม่บอกอวยพรช้าหน่อยดีกว่าไม่ได้อวยพร และไม่วายบ่นเต็งว่าชีวิตเขามีอะไรแปลกๆ ได้ตลอด ชิงเข้าหอซะก่อนรับพรจากพ่อแม่ซะอีก เต็งพูดติดตลกว่าไม่รู้ท้องแล้วหรือยังด้วย ชิดดาวเหยิกขาเต็งอย่างอายๆ
“ทำเป็นไอ้โต๊ดอีกตัวแล้ว” พ่อแซว
เต็งยิ้มเจื่อนๆ กับมุขแทงใจดำของพ่อ
“แกเคยมีบทเรียนหนักหนามาแล้วก็อย่าทำผิดพลาดซ้ำอีก มีอะไรก็พูดกันตรงๆ อย่ากลัวไปก่อน อย่าคิดไปเอง เป็นผัวเมียกันแล้ว มีอะไรก็เปิดอกพูดกันตรงๆ นะ”
“ค่ะแม่” ชิดดาวรับคำ
“มีลูกของตัวเองซะ จะได้คลายคิดถึงเจ้ากาโม่ลงได้บ้าง เชื่อแม่..เราทำสิ่งที่ถูกต้องแล้ว ทุกอย่างจะต้องดีขึ้น” แม่เลื่อนมือไปวางบนหัวเต็ง
ชิดดาวและเต็งชำเลืองมองหน้ากันเล็กน้อย ก่อนก้มกราบแม่ แม่ลูบหัวทั้งคู่อย่างชื่นใจไปด้วย ด้านโต้มาดักรอทอยยังที่พักของเธอ พักใหญ่ทอยก็กลับมา โต้ปราดเข้าไปหา ถามว่าหายไปไหนมาทั้งคืน มือถือก็ปิด ทอยย้อนกลับไปอย่างกวนๆ ว่าเกี่ยวอะไรกับนายด้วย
“ก็ฉันมีเรื่องร้อนใจ”
“ก็ไปปรึกษากับพี่อองโน่น ฉันไม่ใช่ผู้จัดการส่วนตัวของนาย หลีก..ฉันจะขึ้นไปนอน” ทอยเดินเบี่ยงออกไป
โต้ขยับตัวขวาง “ฉันโดนพี่อองตัดหางปล่อยวัดแล้ว”
“ทำไม” ทอยงง
โต้ไม่ตอบแต่สวมกอดทอยเอาไว้เลย ทอยตกใจสะบัดตัวและบอกให้ปล่อย โต้กอดทอยไม่ยอมปล่อย
“เธออย่าทิ้งฉันนะทอย เธอเป็นคนเก่ง มีเธออยู่ด้วย ฉันไม่อดตายแน่ๆ”
ทอยชะงักไป ครุ่นคิดถึงตอนที่คุยกับลูกกวาดเรื่องที่เต็งไปฮันนีมูนกับชิดดาว
“เธอรับปากฉันสิทอย ว่าเธอจะไม่ทิ้งฉัน พี่อองต้องหาทางบีบให้ฉันตกงานแน่ๆ แล้วฉันจะทำอะไรกิน ฉันมองไม่เห็นใครแล้ว มีเธอคนเดียวที่ช่วยฉันได้นะทอย” โต้กอดซบทอย สีหน้าแววตาเจ้าเล่ห์อย่างมีแผนการ
ทอยเหลือบตามองโต้เล็กน้อย สีหน้านิ่งๆ อย่างมีแผนการบางอย่างในใจ หลังจากเดินทางมาถึงอเมริกาแล้ว พายกับโต๊ดพากาโม่เข้ามาดูห้องนอนที่พวกตนจัดไว้รอ กาโม่ตื่นเต้นดีใจกับห้องนอนใหม่และของเล่นต่างๆ โต๊ดเห็นท่าทีลูกชายถึงกับยิ้มดีใจ
“ไม่ยากอย่างที่กังวลนะ”
“นั่นสิคะ” พายพยักหน้าเห็นด้วย “แต่ถ้ากาโม่โตกว่านี้ก็ไม่แน่ ถือว่าตัดสินใจถูก”
“ครอบครัวเราครบซะทีนะ”
โต๊ดและพายมองดูกาโม่ตื่นเต้นกับการแกะดูของเล่นต่างๆ ด้วยสีหน้ายิ้มแย้มสบายใจ ฝ่ายเต็งรื้อหาของอย่างหงุดหงิด ชิดดาวเดินเข้าห้องนอนมาถึงกับอึ้งเมื่อเห็นข้าวของกระจุยกระจาย พลางล้อว่าเปิดท้ายขายของเหรอ เต็งยิ้มเจื่อนๆ บอกเดี๋ยวเขาเก็บเอง
“หาอะไรเหรอคะ เดี๋ยวดาวช่วย”
“เสื้อยืดนำโชคของผมกับกาโม่น่ะครับ หายไปไหนก็ไม่รู้ ของดาวยังอยู่มั้ย”
“อยู่ค่ะ ของคุณส่งซักรึเปล่าคะ”
“ไม่นะ ผมใส่ครั้งสุดท้ายนานมากแล้ว”
“ใช่ครั้งที่เราใส่พร้อมกัน 3 คนรึเปล่าคะ” ชิดดาวทบทวนความจำ
“เออ..ใช่ แต่ผมจำได้ว่าพับเก็บไว้ในตู้แล้วนี่นา”
“เดี๋ยวดาวช่วยหา ไม่รู้พับรวมกับเสื้อของดาวรึเปล่า”
“ขอบคุณครับ”
“แต่เราลงไปกินข้าวกันก่อนดีกว่านะคะ เดี๋ยวอาหารเย็นหมด”
“โอเคครับ” เต็งรับคำ
ชิดดาวเดินนำออกไป เต็งลุกขึ้นแต่ก็ยังติดใจ ค้นหาต่ออีกนิดหน่อย
//////////////////////////////////////////////////////////
คลิกย้อนอ่าน
