SMEs เกษตร

ในภาวะที่หมูราคาตกต่ำ ราคาขายหน้าฟาร์มเหลือเพียงกิโลกรัมละ 43 บาท จากเมื่อก่อนราคากิโลกรัมละ 63 บาท เกษตรกรผู้เลี้ยงต้องเจอภาวะขาดทุนตัวละ 800-1,000 บาท และนอกจากขาดทุนแล้วเกษตรกรยังต้องเผชิญกับภาวะกดดันจากการแทรกแซงการตลาดของนายทุนใหญ่ที่เข้ามาครองตลาดไปกว่าครึ่ง ส่งผลให้เกษตรกรผู้เลี้ยงหมูรายย่อยต้องยอมแพ้ปิดกิจการ สาบสูญกันไปตามๆ กัน จะอยู่ได้ก็แต่เพียงเกษตรที่สืบทอดกิจการจากรุ่นสู่รุ่น มีเงินทุนหมุนเวียนที่ดี ทำกันเองเป็นอุตสาหกรรมครอบครัวเพื่อลดต้นทุน หากจะหาเกษตรกรผู้เลี้ยงหมูรายใหม่หาได้ยาก หรืออาจหาไม่ได้ด้วยซ้ำ ที่เห็นตอนนี้ก็จะมีแต่ทุบเล้าหมูทิ้ง ขายกระเบื้องขายที่ เอาเงินไปลงทุนทำธุรกิจอย่างอื่น แต่อย่างไรผู้คนในประเทศก็ยังต้องบริโภคหมูเป็นอาหารหลัก เกษตรกรผู้เลี้ยงก็ต้องสู้กันไป และควรสู้อย่างไรให้อยู่รอดพ้นวิกฤตไปให้ได้ คุณสุพรชัย จันธนะตระกูล บ้านเลขที่ 156 หมู่ที่ 7 ตำบลแพงพวย อำเภอดำเนินสะดวก จังหวัดราชบุรี เกษตรกรผู้เลี้ยงหมู เล่าว่า ตนเกิดมาในครอบครัวที่ทำกิจการฟาร์มหมูมาตั้งแต่สมัยรุ่นพ่อ รุ่นแม่แล้ว โตขึ้นรู้เรื่องก็ต้องช่วยพ่อแม่เลี้ยงหมู ดังนั้น หากจะให้ไปทำอาชีพอ

  จากความต้องการของผู้บริโภคที่นิยมรับประทานแตงร้าน จึงทำให้ผลผลิตเป็นที่ต้องการของตลาด ซึ่งทำให้ คุณเอกนรินทร์ คงแท่น อยู่บ้านเลขที่ 143 หมู่ที่ 6 ตำบลแม่รำพึง อำเภอบางสะพาน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ มองเห็นถึงโอกาสของพืชชนิดนี้ เพราะเป็นพืชล้มลุกออกผลผลิตไว สามารถเก็บผลผลิตได้เร็วตามไปด้วย เกษตรกรผู้ปลูกจึงมีรายได้ทันใช้จ่าย ไม่ต้องรอผลผลิตนานเป็นแรมปีเหมือนพืชชนิดอื่นๆ อีกด้วย   ปรับเปลี่ยนสวนยางพารา มาปลูกพืชล้มลุก คุณเอกนรินทร์ เล่าให้ฟังว่า สมัยก่อนทำงานอยู่ที่บริษัทเอกชนเกี่ยวกับทางด้านช่าง ต่อมามีเหตุให้ต้องกลับมาอยู่บ้านเกิดที่จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ โดยในช่วงนั้นก็ได้มีสวนยางพาราเป็นสิ่งที่ครอบครัวทำเป็นอาชีพกันมาอย่างยาวนาน เมื่อประสบปัญหาเกี่ยวกับเรื่องของราคา เขาถึงได้คิดปลูกพืชที่มีอายุสั้นมาปลูก เพื่อเพิ่มรายได้ให้มีทันใช้กับรายจ่ายในชีวิตประจำวัน คุณเอกนรินทร์ คงแท่น “พอเริ่มที่จะปลูกพืชชนิดอื่น ก็เลยมีความคิดที่อยากจะปลูกพืชล้มลุก เพราะสมัยที่เด็กๆ ก็เคยเห็นแม่ปลูกไว้กินในครัวเรือน ไม่ได้ทำจริงจังอะไร เราก็คิดว่าพืชชนิดนี้ น่าจะใช้เวลาสั้นกว่าทำอย่างอื่น ก็เลยเริ

มันฝรั่ง มีถิ่นกำเนิดอยู่ในประเทศเปรู ทวีปอเมริกาใต้ และเริ่มมีการนำเข้ามาปลูกในประเทศไอร์แลนด์ เพื่อใช้เป็นอาหาร ในต้นศตวรรษที่ 18 จึงนิยมเรียกมันฝรั่งว่า ไอริชโพเตโต้ มาจนถึงปัจจุบัน ต่อมาได้แพร่กระจายไปยังประเทศต่างๆ เกือบทุกทวีปของโลก ส่วนในประเทศไทยคาดว่า ชาวจีนฮ่อ นำเข้ามาปลูกที่ภาคเหนือของประเทศแต่ไม่มีหลักฐานแน่ชัดว่าเมื่อใด มันฝรั่ง เป็นพืชล้มลุกจัดอยู่ในตระกูลเดียวกับพริก มะเขือ และยาสูบ มีลำต้นตั้งตรงสูง 60-100 เซนติเมตร แตกกิ่งก้านออกด้านข้าง ใบมีลักษณะเป็นใบประกอบคล้ายใบมะเขือเทศ มีดอกสีขาว และสีม่วงอ่อน กลีบดอกมี 5 กลีบ ประกอบด้วย เกสรตัวผู้ 5 อัน และเกสรตัวเมียอีก 1 อัน ส่วนที่เรียกว่าหัวคือ สโตลอนส์ ทำหน้าที่สะสมอาหารและขยายพันธุ์ ผิวของหัวมันฝรั่งจะมีรูขนาดเล็กเรียกว่า เลนติเซลซ์ ทำหน้าที่ในการหายใจและถ่ายเทอากาศ ในดินที่เปียกชื้นขนาดของรูหายใจจะขยายขนาดขึ้น มีผลทำให้หัวมันไม่สวย ทั้งนี้ตาแต่ละตาสามารถพัฒนาเป็นต้นอ่อนใช้ขยายพันธุ์ได้ โดยเฉลี่ยในหนึ่งหัวจะมีตาประมาณ 15 อัน มันฝรั่ง 1 ลูกให้หัวมัน 6-10 หัว แหล่งที่มันฝรั่งเจริญเติบโต และให้ผลผลิตได้ดี ต้องมีอุณหภูมิค่อนข

ตั้งแต่สมัยโบร่ำโบราณ ทุกบ้านรู้จักกันดี กับพืชชนิดที่เรียกกันว่า “มะกรูด” ในสมัยนี้หลายคนรู้จักแต่ชื่อ ไม่เคยเห็นต้น รู้จักแต่ใบมะกรูด แต่ไม่รู้ว่าเด็ดเอามาจากไหน เข้าตลาดเห็นมีวางขาย ทำขายคู่เป็นเครื่องต้มยำ มะกรูด ตะไคร้ และข่า ชุดละสิบบาท เอามาทำต้มยำได้หม้อหนึ่ง เฉพาะใบมะกรูดที่มัดรวมกันกับตะไคร้ ข่าที่ผ่าเป็นแว่นแผ่นหนึ่ง และหลายคนคงเคยใช้หรือเคยได้ยินคำบอกเล่า ว่าชาวบ้านเอาลูกมะกรูดมาเผาไฟ แล้วใช้สระผม คนที่เคยลองทำก็คงรู้สรรพคุณ แต่คนไม่เคยลองทำก็มึนงงอยู่ รู้จักแต่แชมพูสระผมที่มีโฆษณาว่า มีส่วนผสมจากมะกรูด คงเป็นอย่างนั้นจริงๆ ในสมัยนี้ เรามาทำความรู้จักกับ “มะกรูด” กันบ้าง เผื่อว่าอยากปลูกไว้ใช้ประโยชน์ ทำอาหาร เป็นสมุนไพร เป็นสินค้าแปรรูป หรือปลูกเพื่อศึกษาหาความรู้ไว้เป็นพืชประจำบ้านประจำครัวกัน เตรียมหาความสำราญกับเรื่องราวของ “มะกรูด พืชสวนครัวที่ทุกบ้านควรมี” ได้ มะกรูด มีชื่อเรียกกันหลายอย่าง เช่น ภาคเหนือเรียก มะขูด มะกิ้ว ภาคใต้เรียก ส้มกรูด ส้มมั่วผี กะเหรี่ยงแม่ฮ่องสอนเรียก มะขู มะกรูดมีชื่อภาษาฝรั่งว่า Kaffir Line หรือ Leech Line หรือ Mauritius Papeda ชื่อวิทยาศาสต

นายกรรตภณ เกิดแจ่ม หรือคุณจุก อยู่บ้านเลขที่ 138 หมู่4 ต.แพงพวย อ.ดำเนินสะดวก จ.ราชบุรี หนุ่มเสียงเหน่อผู้ประกอบอาชีพเลี้ยงไก่ชนสร้างรายได้ แต่ถ้าหากมีงานเลี่ยมพระเข้ามาก็สามารถรับทำได้ตลอด คุณจุกบอกว่าอาชีพเลี่ยมพระทำได้ไม่ยาก เพราะตนเป็นคนรักศิลปะ มีพื้นฐานด้านมาอยู่แล้วจึงมีการนำมาประยุกต์ใช้ได้ไม่ยาก เรื่องรายได้มีมาเรื่อยๆ หากช่วงไหนมีงานวัดก็จะมีรายได้ดีหน่อย ส่วนการเลี้ยงไก่ทำมาตั้งแต่สมัยเด็กแล้ว เพราะมีความรักที่จะเลี้ยงไก่ และมองว่าอาชีพการเลี้ยงไก่ เป็นอาชีพที่ไม่ต้องลงทุนอะไรมากมาย อาศัยเพียงใจรัก ไก่ชนสามารถสร้างรายได้ดี ถ้าหากตัวเก่งๆ สามารถขายได้ตัวละหลายหมื่นบาท เลี่ยมพระถ้าใครมาเลี่ยมเยอะก็ได้เงินเยอะ รายได้ไม่ตลอด แต่ไก่ชนสร้างรายได้ตลอด วิธีการเลี้ยง เช้ามาอาบน้ำ ให้อาหารข้าวเปลือก แล้วปล่อยเลี้ยงตามธรรมชาติ อาจมีเสริมแคลเซียมบ้าง ให้หาหญ้ากินเองด้วย การเลี้ยงไก่ชนอาหารเป็นแค่ส่วนหนึ่ง ส่วนที่สำคัญอยู่ที่ออกกำลังกาย ในทุกวันคุณจุกจะพาไก่ออกกำลังกายเหมือนนักมวย ว่ายน้ำ โยนเบาะ คล้ายๆ กับการสก็อตจั๊มพ์ ตกเย็นพาไก่ออกไปวิ่ง วิธีนี้ถือว่าเราได้ออกกำลังกายไปด้วย ขนาดโรงเร

คนเคยไปไต้หวันจะรู้ว่าสิ่งที่ทำให้เราจำได้ไม่ลืมคือ ผักและผลไม้ของประเทศนี้หวานกรอบเหลือเกิน มันหวานกรอบอย่างหาได้ยากในประเทศอื่น กระทั่งเกาหลีใต้และญี่ปุ่นที่ว่ากันว่าปลูกผักผลไม้ได้หวานเหลือเกิน กินอาหารที่ไต้หวัน แค่ผัดผักน้ำมันเฉยๆ ก็อร่อยขึ้นสวรรค์แล้ว ฉันว่า อันนี้ประสาฉันคนรักผักนะ คนไม่รักผักอย่าไปไต้หวันเลย ฉันเตือน คนไต้หวันชิลกว่าคนจีนทั่วไป อาจเพราะเขาเป็นเกาะ อากาศดี เย็นตลอดปี ดินก็ดีด้วย เขาเพาะปลูกอะไรก็งาม พืชผักที่เอามาปลูกแถวภาคเหนือของไทย จำนวนมากมาจากการส่งเสริมของไต้หวัน ได้พันธุ์มาจากไต้หวัน พุทรานมสดนั่นไง ไหนจะองุ่นไร้เมล็ดอีก ไม่นับชาไข่มุก ที่มาจากเขามีชาคุณภาพดีมาก และดื่มชากันมาก จนหาทางพัฒนาให้กลายเป็นเครื่องดื่มที่คนรุ่นใหม่กินได้ และกลายเป็นวัฒนธรรมส่งออกไปทั่วโลก ไต้หวันภูมิใจมากกับฉายาดินแดนแห่งอาหารเลิศรส เขามีร้านอาหาร ภัตตาคารมากมาย กินกันทั้งวันคืน แต่นอกจากจะมากปริมาณแล้ว ร้านอาหารเขายังใช้วัตถุดิบที่ผลิตในประเทศ ซึ่งก็อย่างที่บอกมาว่ามันทั้งสดทั้งใหม่ ดังนั้นทำอะไรก็อร่อย การเกษตรของไต้หวันได้รับการยอมรับว่าอยู่แถวหน้าของโลก เขาพัฒนาโดยอาศัยทั้งค